Μπάμπης Κούτρας

Στον φράκτη του Εβρου, στα Τέμπη και το Μάτι, στα πανεπιστήμια και τα νοσοκομεία, στην ακρίβεια και τους μισθούς, στις ικανότητες ή τις αδυναμίες των πολιτικών αρχηγών, στη διαφθορά, στις υποκλοπές, στα σκάνδαλα, στους Πάτσηδες και τους Ραγκούσηδες. Ετσι γίνεται πάντα και στο τέλος κάποιοι κερδίζουν και κάποιοι χάνουν.

Το μοναδικό στοιχείο που διαφοροποιεί αυτή την προεκλογική περίοδο απ’ όλες σχεδόν τις προηγούμενες είναι η οικονομία. Συνήθως πριν από τις εκλογές είχαμε έναν σχετικό... εκτροχιασμό των οικονομικών του κράτους. Λίγο οι παροχές, λίγο η αβεβαιότητα της επόμενης ημέρας, περισσότερο η απραξία υπουργών και στελεχών του Δημοσίου, δημιουργούν ένα δυσμενές περιβάλλον που επηρεάζει καθοριστικά τους βασικούς οικονομικούς δείκτες.

Ειδικά η μακρά προεκλογική περίοδος, όπως αυτή που διανύουμε, μπορεί να εξελιχθεί σε εφιάλτη όταν μάλιστα έχει προηγηθεί μια δεκαετής περίοδος μνημονίων, η διετής παγκόσμια υγειονομική κρίση, η ενεργειακή κρίση, ένας πόλεμος, ο πληθωρισμός, η ακρίβεια και τώρα τελευταία η ταραχή στο τραπεζικό σύστημα.

Μέσα σ’ αυτό το κλίμα είναι εντυπωσιακό το γεγονός ότι η οικονομία όχι μόνο δεν μπήκε στον «αυτόματο πιλότο», αλλά εξακολουθεί να μας εκπλήσσει θετικά. Οι επενδύσεις δεν σταμάτησαν, οι επιχειρηματικές συμφωνίες διαδέχονται η μία την άλλη, σταθερά σημάδια, δηλαδή, υγιούς ανάπτυξης. Η προχθεσινή έκθεση του Γραφείου Προϋπολογισμού της Βουλής, η οποία προβλέπει την ύπαρξη πρωτογενούς πλεονάσματος για το 2022 (τα τελικά στοιχεία θα ανακοινωθούν τις επόμενες εβδομάδες), ενισχύει περαιτέρω το κλίμα αισιοδοξίας που έχει διαμορφωθεί.

Ταυτόχρονα μειώνεται ο λόγος χρέους προς ΑΕΠ, ο πληθωρισμός στην Ελλάδα τον Μάρτιο κινείται στο 5,4% όταν ο μέσος όρος της Ευρωζώνης βρίσκεται στο 6,9%, η ανάπτυξη για το 2022 υπολογίζεται κοντά στο 6% με την Ευρωζώνη στο 3,5%. Τέλος, επιβεβαιώνονται οι εκτιμήσεις ότι μέχρι το τέλους του έτους η Ελλάδα θα πάρει την πολυπόθητη επενδυτική βαθμίδα η οποία θα μειώσει και το κόστος δανεισμού.

Η θετική εικόνα της οικονομίας δεν έχει να κάνει μόνο με το παρελθόν και όσα έχουν γίνει ως τώρα, αλλά κυρίως προεξοφλεί το μέλλον. Και σε αυτή τη φάση όταν μιλάμε για το μέλλον προφανώς εννοούμε τις κάλπες και τον σχηματισμό κυβέρνησης. Αποτελεί ευχάριστη έκπληξη το γεγονός ότι πάμε σε εκλογές με απλή αναλογική, θα έχουμε σχεδόν σίγουρα β’ «γύρο», η αυτοδυναμία της Νέας Δημοκρατίας είναι πιο αμφίβολη από ποτέ και παρ’ όλα αυτή η οικονομία δεν... ανησυχεί.

Υποθέτω πως η έκθεση δεν κάνει λάθος στις εκτιμήσεις της. Αντίθετα, προβλέπει εξελίξεις που το πολιτικό σύστημα και ασφαλώς οι πολίτες δυσκολεύονται να πιστέψουν. Και αυτό που προμηνύει το καλό οικονομικό κλίμα είναι ο σχηματισμός μια σταθερής νέας κυβέρνησης που θα συνεχίσει το έργο της τετραετίας 2019-2023. Το πώς θα φτάσουμε εκεί είναι ακόμη πρόωρο να το πούμε.

Είναι όμως αυτονόητη η υποχρέωση των κομμάτων να μη χαλάσουν τις προοπτικές που έχουν διαμορφωθεί στην οικονομία για κανέναν λόγο και με κανέναν τρόπο. Ούτε με πολιτικούς γρίφους, ούτε με προαναγγελία μέτρων που θα παγώσουν την αγορά. Η κατάργηση του αφορολόγητου στις γονικές παροχές ή η αύξηση της φορολογίας στα μερίσματα που έβαλαν στο τραπέζι στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ, όπως ο Γιάννης Δραγασάκης, είναι ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα... προς αποφυγήν.

Είναι βέβαιο ότι μέτρα αυτού του τύπου δεν θα δώσουν ψήφους στον ΣΥΡΙΖΑ, ενώ θα βλάψουν και το οικονομικό κλίμα. Αλλωστε ο Αλέξης Τσίπρας, ως πρωθυπουργός το 2019, πλήρωσε ακριβά το ανελέητο φορολογικό κυνήγι της μεσαίας τάξης, του επαγγελματία, του καταστηματάρχη, του μικροεπιχειρηματία.

Δεν έχει κανέναν λόγο να το επαναλάβει, παρά μόνο αν διακατέχεται από ιδεολογικές εμμονές, που δεν το πιστεύω. Μπορεί θαυμάσια να περιοριστεί στις υποσχέσεις του για παροχές μεγαλύτερες εκείνων που υλοποιεί ή εξαγγέλλει ο Κυριάκος Μητσοτάκης, αντί να αναμοχλεύει αλλαγές και μέτρα που μόνο κακό μπορούν να προκαλέσουν. Η υπόσχεση της σημερινής κυβέρνησης για αυξήσεις στους μισθούς είναι ο υψηλότερος στόχος της επόμενης τετραετίας και δίνει ελπίδα σε εκατομμύρια εργαζομένους. Ο ΣΥΡΙΖΑ αλλά και τα υπόλοιπα κόμματα της αντιπολίτευσης μπορούν να βοηθήσουν αποτελεσματικά σε αυτή την κατεύθυνση.

Τα χρόνια προβλήματα που αντιμετωπίζει η κοινωνία, όπως η ακρίβεια, τα χαμηλά εισοδήματα και η ανεργία, πρέπει επιτέλους να αντιμετωπιστούν. Τα θετικά σημάδια που έχουμε σήμερα στην οικονομία χρειάζονται χρόνο για να φτάσουν στην τσέπη και τη ζωή των πολιτών. Δεν χρειάζεται τα πολιτικά κόμματα να κάνουν δυσκολότερη και μακρύτερη αυτή τη διαδρομή.