Δημήτρης Παγαδάκης

Φανατικοί, ιδεοληπτικοί, ψέκες και πλανημένοι αφελείς βρίσκουν στο παραλογισμό μπόλικες αφορμές για να εκδηλώσουν ρατσιστικές συμπεριφορές. Ανακαλύπτουν στη παράκρουση ένα κάρο κίνητρα για προβούν σε εκρήξεις μισαλλοδοξίας. Εφευρίσκουν στη πνευματική ανισορροπία κάμποσα ερεθίσματα για να εκτραπούν απειλητικά στην ενοχοποίηση μιας συλλογική ταυτότητας.

Η περίπτωση της θλιβερής μάζωξης που απέκλεισε τη προσέγγιση ενός κρουαζιερόπλοιου ισραηλινών συμφερόντων στο λιμάνι της Ερμούπολης δεν ήταν κάποιο πρωτοφανές ντροπιαστικό συμβάν. Έχουν προηγηθεί δεκάδες παρόμοια εγχώρια περιστατικά θρασύδειλων προπηλακισμών με τραμπουκικό χαρακτήρα εναντίον αμέριμνων Ισραηλινών επισκεπτών, τουριστών, παραθεριστών.

Στους οποίους επιτίθενται χυδαία διάφορες ντόπιες ακτιβιστικές συλλογικότητες με κεφίγα στους ωμούς, Παλαιστινιακές σημαίες στα χέρια και προπαγανδιστικά συνθήματα της Χαμάς στο στόμα. Μοιάζει άραγε η κάθε εκφοβιστική κινητοποίηση τους με «αντίσταση στο σιωνισμό», «κριτική στο κράτος του Ισραήλ», «αλληλεγγύη στη τραγωδία της Γάζας»;

‘Η μήπως όλο αυτό το θρασύ τσούρμο παραβιάζει βάναυσα τη σπουδαία κατάκτηση του Δυτικού πολιτισμού; Αύτη που υπογραμμίζει ότι οι άνθρωποι έχουν προσωπική ευθύνη μόνον για τις δικές τους πράξεις. Όχι εκείνες του, της πολιτικής και στρατιωτικής ηγεσίας της χώρας τους.
Από πού κι ως πού, λοιπόν, ο ταξιδιώτης, κάτοχος ισραηλινού διαβατηρίου, καταγγέλλεται χωρίς όρους ως ανεπιθύμητος; Πώς, με ποια κριτήρια και τι ψυχαναγκαστικές εμμονές τον τσουβαλιάζουν ως «εισβολέα», «καταπιεστή», «δολοφόνο»; Ειδικότερα όταν οι ίδιες φουρκισμένες ομάδες που φέρουν υποκριτικά τη μάσκα του «ανθρωπισμού» δεν βγάζουν τσιμουδιά για τα εγκλήματα του ισλαμικού εξτρεμισμού.

Σύμφωνοι, όλο αυτό το κραυγαλέο συνονθύλευμα δεν καταχωρίζεται μάλλον στους υπονομευτές του εγχωρίου τουρισμού. Δεν συγκαταλέγεται θεωρητικά στους ισλαμολάγνους, φιλοτζιχαντιστές και κρυφό – Ερντογανικούς. Το αμείλικτα ερωτήματα , ωστόσο, επιμένουν.

Πού διαφέρει ηθικά η καταδιωκτική δράση αυτού του φρενιασμένου συμφύρματος από τις περιπολίες των φαιοχιτώνων ταγμάτων εφόδου; Πώς ξεχωρίζει πρακτικά από τη βία των μαυροντυμένων νεοναζί με τις τατουάζ σβάστικες στο μπράτσο; Μπορεί να το ίδιο να μη καίει συναγωγές, να μην βανδαλίζει ισραηλίτικα νεκροταφεία, να μην μηχανεύεται εφιαλτικά κρεματόρια. Αλλά δεν έχει άλλοθι.

Το ότι επικαλείται την αριστερή προέλευση και τη ριζοσπαστική συγκρότηση του για τη συμπαράσταση στη δοκιμαζόμενη Παλαιστίνη δεν το απαλλάσσει από την εκδήλωση εχθρικής συμπεριφοράς. Το ότι αυτοπροσδιορίζεται ως ευαισθητοποιημένο προοδευτικό κίνημα κατά της «γενοκτονίας» στη Γάζα δεν ακυρώνει την εκ μέρους του καταχρηστική άσκηση διακρίσεων. Με τη στάση του, τελικά, δεν ξεχωρίζει από τις οργανωμένες μειοψηφίες των επαγγελματιών της οργής.

Η αλήθεια είναι ότι στην ανεκτική και δημοκρατική Ελλάδα υπάρχουν νομοί που προασπίζουν το δικαίωμα κάθε ανθρώπου στην αξιοπρέπεια με αποδοχή της διαφορετικότητάς του. Το κράτος δικαίου λειτουργεί ως θεσμική εγγύηση της προστασίας του και ως ασπίδα απέναντι σε κάθε μορφή ρατσισμού, μισαλλοδοξίας και αντισημιτισμού.

Το κακό είναι ότι οι επιφορτισμένες Αρχές για την εφαρμογή των νόμων στην πράξη δεν εξασφάλισαν την ομαλή αποβίβαση και παραμονή των ισραηλινών επιβατών στο λιμάνι της Σύρου. Δεν απέτρεψαν ούτε αποσόβησαν επιθετικές ενέργειες στο πρόσφατο παρελθόν κατά μεμονωμένων ισραηλινών τουριστών σε παραλίες, ξενοδοχεία, πλατείες, εστιατόρια.

Δεν έχει τόση σημασία αν η δημόσια αδράνεια τους προσήλθε από δισταγμό, ατολμία, θερινή νωχέλεια ή φόβο για τη διατάραξη του ήπιου τουριστικού κλίματος. Το αποτέλεσμα μετράει. Και αυτό έπληξε τη διεθνή εικόνα της χώρας ως ευρωπαϊκής ευνομούμενης πολιτείας.
Το χειρότερο πάντως είναι ότι την μέχρι τώρα αδυναμία επίσημου καταλογισμού αξιόποινων πράξεων τη συνοδεύει η βουβαμάρα μιας μερίδας της κοινής γνώμης. Όχι ως συμπαράσταση στους εγχώριους κήρυκες του τυφλού μίσους, αλλά επειδή η αφωνία βολεύει. Η σιωπή άλλωστε δεν έχει πρόσωπο και υπογραφή. Δεν διώκεται και δεν χρειάζεται να απολογηθεί.

Τείνει, όμως, συχνά να γίνει συνήθεια αδιαφορίας και συνενοχής. Και όσο βαθύτερα ριζώνει, όπως έχει παρατηρηθεί ιστορικά, εξελίσσεται στο πιο αποτελεσματικό σιγαστήρα στις προκλητικές βολές των υποκινητών της ρατσιστικής βίας. Με συνέπεια την απάθεια προς όποιον άλλο πάρει ο σμπάρος.