Δημήτρης Δανίκας

Το πρόσφατο «επεισόδιο» με την τάχα επέλαση πολικού ψύχους, της Βαρβάρας δηλαδή, κομμένο και ραμμένο από επιθεωρησιακό νούμερο επιπέδου «Δελφιναρίου».

Τις ηλιόλουστες, ανοιξιάτικες ημέρες και εβδομάδες του Ιανουαρίου γκρινιάζαμε με τα γνωστά καφενόβια «επιχειρήματα». Όπως «αυτό το πράμα δεν είναι χειμώνας». Οπως «αυτά είναι τα αποτελέσματα της κλιματικής αλλαγής». Όπως «λίγο χιονάκι αλλιώτικα το καλοκαίρι θα διψάσουμε εδώ στη Σαχάρα». Όπως «λίγη βροχούλα για τους αγρότες μας επιτέλους».

Μάλιστα κάποιες θεούσες επικαλέστηκαν λιτανείες και δημόσια περιφορά εικόνων. Λίγες σταγόνες βροχούλας θεούλη μου σου γυρεύω και ως την άλλη μου ζωή θα σε λατρεύω. Πάμε παρακάτω.

Με το που έπεσαν νιφάδες και σε μερικές περιοχές έστρωσε χιόνι, άπαντες στα κεραμίδια. Δεκάδες χιλιάδες όρμησαν σε μπακάλικα και μανάβικα. Τα γάλατα εξαφανίστηκαν από τα ράφια και όλοι καθισμένοι γύρω από το κουτί, κατάπιναν απνευστί μια τρομολαγνεία τάχα μου έγκυρη και τάχα δημοσιογραφική. Περίπου σα να έχει καταφθάσει η συντέλεια του κόσμου. Βοήθεια, χανόμαστε.

Αυτός ο τραγέλαφος απογειώθηκε στην στρατόσφαιρα μιας ανοησίας χωρίς τέλος. Οταν εγώ, λόγου χάριν, κάτοικος του κέντρου, άρχισα να λαμβάνω μηνύματα SOS στο κινητό μου από τις υπηρεσίες της Πολιτικής προστασίας.

Ηταν δέκα το πρωί, ο ήλιος έλαμπε, τα ελάχιστα λευκά χιονάκια λιώνανε σαν παγάκια μέσα σε ζεστό νερό και την ίδια στιγμή η Πολιτική Προστασία του υπουργού Χρήστου Στυλιανίδη φρόντιζε για την σωματική μου ακεραιότητα, συμβουλεύοντας με να μην μετακινούμαι και να μένω φυλακισμένος σπίτι μου!

Ελάτε στη θέση μου. Τώρα ποιον και τι να πιστέψεις; Τους ανεκδιήγητους των καναλιών που βγάζουν το ψωμάκι τους σπέρνοντας τρόμο; Τα μηνύματα του κύριου Στυλιανίδη; Η τον ήλιο και τα λιωμένα χιονάκια; Ποιον από όλους; Την εικονική πραγματικότητα η την αλήθεια;

Φυσικά προβλήματα προέκυψαν στα Βόρεια. Φυσικά σε ορισμένες περιοχές ο χιονιάς έδειξε τα δόντια του. Και φυσικά στο κέντρο και σε αρκετά άλλα γεωγραφικά σημεία κανένα πρόβλημα. Μα είναι φυσικό. Μα είναι καταχείμωνο. Μα το χιόνι είναι χρήσιμο. Μα, μα, μα.

Ασε το άλλο. Ολος αυτός ο θόρυβος. Ολος αυτός ο πανικός. Ολος αυτός ο χαμός. Πρωτοφανές, εξωφρενικό ρεκόρ όλων των ευρωπαικών χωρών. Των αληθινών όχι των πέτσινων, των νεοελληνικών.

Φανταστείτε τώρα αν τα ίδια συνέβαιναν σε οποιοδήποτε γεωγραφικό σημείο της Γηραιάς Ευρώπης. Με τις πρώτες νιφάδες, άνθρωποι, καταστήματα, δημόσιες υπηρεσίες και σχολεία να «σφραγίζονται» σε μια απίστευτη ομηρία. Ε τότε η Ευρώπη για διακόσιες ημέρες τον χρόνο θα βρισκόταν σε μόνιμη παραλυσία.

Με απλά λόγια και για μια ακόμα φορά, ο χιονιάς αποκάλυψε την αληθινή εικόνα της σύγχρονης Ελλάδας: καλοκαίρι, παραλίες, μπανάκια, τουρίστες και άλλα τέτοια. Η σύγχρονη Ελλάδα σε μια τραμπάλα. Από τα θερινά μεγαλεία στη χειμερινή κατάντια. Και όπως τραγουδούσε ο Νιόνιος ο Σαββόπουλος:

«Οπου κοιτάζω να κοιτάζεις/ όλη η Ελλάδα ατέλειωτη παράγκα/ παράγκα παράγκα παράγκα του χειμώνα/ κι εσύ μιλάς σαν πτώμα».