Βασίλης Στεφανακίδης

Μας είπε για εκεχειρία, για πλήρη επιτυχία των στόχων του έναντι του Ιράν -αν και είμαστε μπερδεμένοι σχετικά με το ποιοι ήταν αυτοί, αφού δεν είδαμε καμία διαφορά πριν και μετά- για άνοιγμα των Στενών του Ορμούζ και ελεύθερη ναυσιπλοΐα, για τεχνικές διαπραγματεύσεις που θα οδηγήσουν σε συμφωνία και τόσα άλλα, ενώ στην πραγματικότητα ο πόλεμος και οι βομβαρδισμοί συνεχίζονται και από τις δύο πλευρές. Τα Στενά ξανάκλεισαν από τους Αμερικανούς και η συνέχεια είναι άγνωστη ακόμα και για τον ίδιο τον Τραμπ και το επιτελείο του. Είναι επτασφράγιστο μυστικό αν συνεχίζονται οι διαπραγματεύσεις και βέβαια οι αγορές για άλλη μία φορά βρίσκονται σε αναβρασμό καθώς δεν ξέρουν τι να περιμένουν.

Το πετρέλαιο και οι τιμές της ενέργειας και πάλι στα ύψη, ως πρώτη αντίδραση, και τα χρηματιστήρια όλου του κόσμου κινούνται πτωτικά και στην καλύτερη περίπτωση επιφυλακτικά. Οι εκθέσεις των διεθνών οίκων επανεξετάζουν τις προβλέψεις τους για την παγκόσμια ανάπτυξη, τον πληθωρισμό και τα επιτόκια και τα οικονομικά επιτελεία των χωρών βρίσκονται σε αμηχανία ως προς τον σχεδιασμό οικονομικής πολιτικής.

Το κρισιμότερο, όμως, είναι ότι κανείς δεν γνωρίζει τι ακριβώς επιδιώκουν οι δύο εμπόλεμες πλευρές, αν υπάρχει κάποιο συγκεκριμένο σχέδιο τερματισμού των συρράξεων ή αν όλα κινούνται με βάση το αλλοπρόσαλλο θυμικό των ηγεσιών των δύο χωρών.

Και θα είχε μικρή σημασία αν αυτές οι παρανοϊκές εξελίξεις αφορούσαν αποκλειστικά και μόνο τις δύο εμπλεκόμενες πλευρές.
Δυστυχώς όμως αυτά τα γεγονότα έχουν ακαριαία επίδραση στις οικονομίες τόσο της Ευρώπης όσο και της χώρας μας, από τη στιγμή που δίνουμε αγώνα για τον περιορισμό του βραχνά του πληθωρισμού και της ενεργειακής ακρίβειας που επηρεάζει όλες τις οικονομίες.

Κι εδώ αρχίζουν τα παράδοξα και ανεξήγητα για την ελληνική αγορά. Θυμόμαστε όλοι ότι κατά τη διάρκεια του πολέμου το αργό πετρέλαιο είχε εκτοξευθεί ακόμα και πάνω από τα 110 δολάρια στα συμβόλαια μελλοντικής εκπλήρωσης και η τιμή της αμόλυβδης στην αντλία είχε φθάσει πέριξ των 2,20 ευρώ.

Μετά την ανακοίνωση της εκεχειρίας -τρόπος του λέγειν- οι τιμές του αργού άρχισαν να αποκλιμακώνονται και έφθασαν πριν από 15 μέρες ακόμα και στα 73 δολάρια. Δηλαδή στις τιμές προ πολέμου. Στην αντλία όμως οι τιμές της αμόλυβδης δεν έφθασαν ποτέ στα επίπεδα προ πολέμου που οι μέσες τιμές ήταν στα 1,70 ευρώ περίπου. Σε λίγα βενζινάδικα έβρισκε κανείς μειωμένες τιμές γύρω στα 1,85 ευρώ.

Πριν λοιπόν αρχίσει ο νέος κύκλος βομβαρδισμών, η κυβέρνηση πίεσε τα διυλιστήρια να περιορίσουν τα κέρδη τους και να προσφέρουν μειωμένες τιμές κατά 10 λεπτά στην αμόλυβδη και 5 λεπτά στο ντίζελ μέχρι τέλος Αυγούστου. Σαν κίνηση καλής θέλησης, τα δύο διυλιστήρια δέχθηκαν να επωμιστούν ένα κόστος 20 εκατ. ευρώ το καθένα και να συντρέξουν τη δοκιμαζόμενη από τη γενικότερη ακρίβεια κοινωνία.

Η συμφωνία τέθηκε σε εφαρμογή από την περασμένη εβδομάδα, πλην όμως οι καταναλωτές δεν πρόλαβαν να δουν καμία μείωση τιμών. Αντίθετα, επειδή μεσολάβησαν οι ένθεν κακείθεν βομβαρδισμοί στον Κόλπο, το αργό πετρέλαιο εκτοξεύτηκε στα 87 δολάρια και οι τιμές βενζίνης στην Ελλάδα ξεπερνούν και πάλι τα 2 ευρώ και βλέπουμε...

Ολα αυτά προφανώς δεν έχουν καμία λογική: οι μειώσεις να μη φτάνουν ποτέ στον καταναλωτή, ενώ οι αυξήσεις να περνάνε αυτόματα και μάλιστα με μεγαλύτερη ένταση, αφού δεν έφτασε δα και στα 100 δολάρια το αργό - ακόμα.

Κάποιοι μάς λένε ψέματα ή βρίσκουν ευκαιρία να κερδίζουν περισσότερα. Και μια άλλη απορία που προφανώς έχουν παρατηρήσει κι άλλοι καταναλωτές. Πώς γίνεται ακόμα και σήμερα στον ίδιο δρόμο το ένα βενζινάδικο να διαθέτει τιμή 1,83 ευρώ και το άλλο που βρίσκεται από την απέναντι πλευρά του ίδιου δρόμου με 2,10 ευρώ; Ή ο ένας δουλεύει με ζημιά, πράγμα που δεν πιστεύω, ή ο άλλος, ο ακριβός, αισχροκερδεί ασύστολα. Αραγε τα συνεργεία ελέγχου όταν βλέπουν αυτές τις τεράστιες διαφορές τιμής τι κάνουν; Γιατί σε τέτοιες περιπτώσεις δεν μιλάμε για υγιή ανταγωνισμό, αλλά για κάτι άλλο. Ή ο φθηνός κλέβει σε ποσότητα ή ο ακριβός λειτουργεί με αυξημένα περιθώρια κέρδους. Και οι δυο δεν πρέπει να είναι υπόλογοι;