Αλέξανδρος Κωστόπουλος

Η Ελλάδα, μόλις εξήλθε από το «ατελιέ» των τροϊκανών εταίρων μας με ένα γενναίο κούρεμα, ανοίγει πλέον ένα καινούριο κεφάλαιο της ιστορίας της. Η 21η Φεβρουαρίου, αποτελεί αναμφισβήτητα ορόσημο στην διαδρομή της χώρας μας και ελπίζουμε την αφετηρία μιας νέας εποχής.

Η  χώρα μας, κατέληξε στα πρόθυρα  της καταστροφής, ως  το πλέον αδύναμο μέλος  της ευρωζώνης, ύστερα από  εξωτερικές και εσωτερικές απειλές. Απειλήθηκε και  απειλείται σοβαρά, τόσο από τις επιθέσεις του διεθνούς κερδοσκοπικού  μηχανισμού, όσο και από τα εσωτερικά προβλήματα που συσσωρεύτηκαν από τις συμπεριφορές της Ελληνικής κοινωνίας, αλλά και από αστοχία των  δημοσιονομικών επιλογών των κυβερνήσεων των τελευταίων ετών.

Οι  εξωτερικές απειλές αφορούν το σημερινό καπιταλιστικό σύστημα, όπου το χρήμα έχει απολέσει το σκοπό που έπρεπε να υπηρετεί ως μέσον συναλλαγής, αυτονομήθηκε, έγινε το ίδιο προϊόν, πολλαπλασιάστηκε η αξία του, έγινε φούσκα που εξερράγη, και απειλεί τα πλέον αδύνατα μέλη της διεθνούς κοινωνίας.

Στο εσωτερικό  μέτωπο, ο Ελληνικός λαός, πληρώνει τα αποτελέσματα μιας ιδιότυπης και πολλαπλής κρίσης, πολιτισμικής, κρίσης αξιών, κρίσης θεσμών που κατέληξαν στην σημερινή οικονομική κρίση, που μας οδηγεί στην εξαθλίωση και κατάλυση της εθνική μας κυριαρχίας.

Τα  δύο τελευταία χρόνια το πολιτικό προσωπικό, διαχειρίστηκε το σενάριο της κρίσης με τρόπο που αγγίζει τα όρια της ιλαροτραγωδίας και αποτελεί μνημείο αντιφατικών ενεργειών και βιασμού της λογικής.

Η πρώτη  αντίφαση είναι ότι  η έξοδος από  την κρίση επιχειρείται, από αυτούς που την προκάλεσαν.

Και η θεραπεία της άρχισε με το περίφημο «λεφτά υπάρχουν», ενώ σύμφωνα με κορυφαίο στέλεχος της κυβέρνησης «δεν υπήρχε σάλιο».

Συνεχίστηκε με την καταρράκωση του κύρους της χώρας μας διεθνώς από τον ίδιον τον πρωθυπουργό, ο οποίος περιδιαβαίνοντας την υφήλιο διαλαλούσε ότι ‘διευθύνει μια διαφθαρμένη χώρα’, για να ακυρώσει έτσι τη δυνατότητα δανεισμού της χώρας από τις χρηματαγορές.

Κατόπιν είδαμε τον πρωθυπουργό να ζητά ψήφο εμπιστοσύνης στη Βουλή προκειμένου να παραιτηθεί, πράγμα που αποτελεί μοναδικό γεγονός στην κοινοβουλευτική μας ιστορία.

Κατόπιν, ο συνήθης ύποπτος ‘ξαναχτύπησε’ με το περίφημο δημοψήφισμα, πράγμα που τρέλανε τις χρηματαγορές, στέλνοντας την αξιοπιστία της χώρας στα τάρταρα, απογυμνώνοντάς την ταυτόχρονα από κάθε διαπραγματευτική ικανότητα.

Το  αποτέλεσμα όλων αυτών, είναι η χώρα μας να έχει παγιδευτεί σε ένα φαύλο κύκλο Μνημονίων, που έχουν ως κοινό παρονομαστή τις δυσβάστακτες θυσίες του ελληνικού λαού.

Η χρεοκοπία  που είχε καταστεί η επίσημη αγαπημένη μας, αφού με αυτή φλερτάρουμε συνεχώς το τελευταίο διάστημα, φαίνεται τώρα να απομακρύνεται. Και ενώ είμαστε αγκαλιά με αυτήν καιρό τώρα, απολαμβάνοντας όλα τα ‘καλά’ της σχέσης αυτής, δεν φτάσαμε στην απόλυτη καταστροφή διότι, δεν κάναμε λένε τη σχέση ‘άτακτη’, δηλαδή άτακτη χρεοκοπία.

Αυτά  είναι μόνο λίγα παραδείγματα από  την παράνοια, την αναποτελεσματικότητα για το αλαλούμ των χειρισμών  και των μέτρων εντός και εκτός της χώρας για τη διάσωση της.

Μετά  το κούρεμα, προκύπτει το ερώτημα: υπάρχει πλέον λύση;

Η λύση μπορεί να προκύψει από την ικανότητα, και  την εφευρετικότητα της ελληνικής  ψυχής. Η ιστορία έχει αποδείξει ότι οι Έλληνες μεγαλουργούν σε δύσκολες περιστάσεις. Όμως θα απαιτηθεί η συστράτευση
όλων μας και η επιστράτευση όλων των αρετών και αξιών των Ελλήνων. Η επιλογή των αρίστων με κριτήριο την αξιοκρατία και την ετοιμότητα κοινωνικής προσφοράς.

Θα πρέπει να αξιοποιηθούν οι πλουτοπαραγωγικές  πηγές της χώρας μας, θα πρέπει να αξιοποιηθούν όλες οι οικονομικές και πολιτικές δυνάμεις του εξωτερικού, η δύναμη των Ελλήνων της διασποράς.

Πρέπει να σημάνει εθνικός συναγερμός, όπου μέσα από μια διαδικασία εθνικής ομοψυχίας και συνοχής να συσπειρώσει τις πνευματικές, παραγωγικές και πολιτικές δυνάμεις με ένα στόχο: Τη σωτηρία της Χώρας και τον επαναπροσδιορισμό της, στο χώρο που ανήκει.

*Πρόεδρος του Συνδέσμου Ελλήνων Οικονομικών Διευθυντών (ΣΕΟΔι)