Στο ψαροχώρι
Σεδάνκα, στη
ρωσική Άπω Ανατολή, η καθημερινότητα ήταν ήδη δύσκολη πριν από τον πόλεμο στην
Ουκρανία. Τα περισσότερα σπίτια δεν διαθέτουν βασικές υποδομές, όπως τρεχούμενο νερό, εσωτερική τουαλέτα ή κεντρική θέρμανση, παρότι οι θερμοκρασίες τον χειμώνα πέφτουν συχνά στους -10 βαθμούς Κελσίου.
Το χωριό, περιτριγυρισμένο από δάση-τούνδρα και βάλτους, είναι απομονωμένο: από τον Μάιο έως τον Οκτώβριο προσεγγίζεται μόνο με ποταμόπλοιο ή οχήματα με ερπύστριες, ενώ τον χειμώνα η πρόσβαση γίνεται αποκλειστικά με snowmobile ή ελικόπτερο. Οι θέσεις εργασίας είναι ελάχιστες και οι κάτοικοι ζουν κυρίως από το ψάρεμα και την καλλιέργεια της γης.
Σήμερα,
ακριβώς 4 χρόνια μετά την έναρξη του πολέμου, σχεδόν όλοι οι άνδρες
ηλικίας 18 έως 55 ετών έχουν φύγει για να πολεμήσουν στην Ουκρανία.
«Δεν υπάρχει κανείς να κόψει ξύλα»
«Είναι σπαρακτικό – τόσοι άνθρωποί μας έχουν σκοτωθεί», λέει η Ναταλία (όνομα αλλαγμένο για λόγους ασφαλείας) σε συνέντευξή της στο
BBC. «Ο σύζυγος της αδελφής μου και τα ξαδέλφια μου βρίσκονται στο μέτωπο. Σχεδόν σε κάθε οικογένεια κάποιος πολεμά».
Η Σεδάνκα βρίσκεται στο βορειοδυτικό άκρο της χερσονήσου
Καμτσάτκα, κοντά στη Θάλασσα του Οχότσκ, περισσότερα από 7.000 χιλιόμετρα μακριά από τη γραμμή του μετώπου στην Ουκρανία.
Από τους 258 κατοίκους του χωριού, 39 άνδρες υπέγραψαν συμβόλαια για να πολεμήσουν. Από αυτούς, 12 έχουν σκοτωθεί και επτά αγνοούνται.
«Όλοι οι άνδρες μας έφυγαν για την ειδική στρατιωτική επιχείρηση», είπαν γυναίκες του χωριού στον περιφερειάρχη κατά την επίσκεψή του τον Μάρτιο του 2024, χρησιμοποιώντας την ορολογία του Κρεμλίνου. «Δεν υπάρχει κανείς να κόψει ξύλα για να ζεστάνουμε τις σόμπες τον χειμώνα», πρόσθεσαν, όπως μεταδόθηκε από την κρατική τηλεόραση.
Ένας από τους άνδρες της Σεδάνκα που σκοτώθηκαν ήταν ο 45χρονος κυνηγός και ψαράς Βλαντίμιρ Ακέεφ, ο οποίος έφυγε το καλοκαίρι του 2024 και σκοτώθηκε τέσσερις μήνες αργότερα. Στην κηδεία του, τον Νοέμβριο, το φέρετρο μεταφέρθηκε με ξύλινα έλκηθρα και οι παρευρισκόμενοι έφτασαν στο κοιμητήριο με snowmobile.
Το φθινόπωρο του 2024 αποκαλύφθηκε στο χωριό μνημείο για τους «συμμετέχοντες στην ειδική στρατιωτική επιχείρηση», ενώ η περιφερειακή κυβέρνηση υποσχέθηκε να απονείμει στη Σεδάνκα τον τιμητικό τίτλο «χωριό στρατιωτικής ανδρείας» και να προσφέρει πρόγραμμα στήριξης στις οικογένειες των στρατιωτών.
Ωστόσο, ο τίτλος δεν έχει απονεμηθεί ακόμη, ενώ η στήριξη δεν έχει υλοποιηθεί σε μεγάλο βαθμό. Τέσσερις κατοικίες στρατιωτών επισκευάστηκαν μόνο μετά από δημοσιότητα στα μέσα ενημέρωσης.
Περίπου ένα στα πέντε σπίτια, κατασκευασμένα την περίοδο της Σοβιετικής Ένωσης, έχει κριθεί επισήμως ακατάλληλο. Το μοναδικό σχολείο του χωριού έχει χαρακτηριστεί από τις αρχές ως επικίνδυνο, με τοίχους που απειλούνται με κατάρρευση.
Η απώλεια σχεδόν όλων των ανδρών παραγωγικής ηλικίας επιβαρύνει περαιτέρω μια ήδη ευάλωτη κοινότητα, σε ένα από τα πιο απομονωμένα σημεία της Ρωσίας.