Όταν η περιφερόμενη βιοπάλη έδινε παραστάσεις στην Αθηνάς το 1936

«Μέσα στα γνώριμα ηχητικά κύματα του Σαββατόβραδου της οδού Αθηνάς και ενώ η πρωτεύουσα ερημώνει, μια επίσημη, βροντώδης και επιβλητική φωνή κάνει την εμφάνισή της αιφνιδιαστικά στη θορυβόπνικτη ατμόσφαιρα: 

-Αξιότιμοι κύριοι, η τελευταία λέξη της επιστήμης είνε αυτή, την οποίαν θα σας ανακοινώσω εντός ολίγου.
Ο "ιδιοκτήτης" της φωνής είνε ένας από τους κυριωτέρους εκπροσώπους της περιφερόμενης βιοπάλης, σημαίνον μέλος του πλανοδίου αθώου τυχοδιωκτισμού, που η έξυπνη εφευρετικότης του φαμπρικάρει τις πιο αγαθές και τις πιο… συμπαθητικές απάτες! Ο ρήτωρ της υπαιθρίας διαλέξεως είνε οδοντογιατρός. Όχι εντελώς ο παλαιός τύπος. Δεν έχει πια "φαβορίτες" και "υπογένειον". Είνε εντελώς ξυρισμένος. Αλλ’ αυτό –φοβούμαι- είνε το μόνον σημείον του συγχρονισμού του. Κατά τα άλλα, επιμένει εις την "κλασσικήν" του εμφάνισιν. Φορεί άσπρο φανελένιο πανταλόνι, ζακέττα αισθητώς ηλικιωμένην και ένα πρώην ημίψηλον, το οποίον εκτελεί επικινδύνους ασκήσεις ισορροπίας εις την κορυφήν της φαλάκρας! 



Το ακροατήριον πυκνότατον, αποτελείται από καμμιά δεκαριά οικογενειάρχας με τα ψώνια στο χέρι, άλλες τόσες γυναικούλες και κορίτσια, φορτωμένες με "πλημμυρισμένα δίκτυα", από τα οποία ξεχειλίζουν τα μπουκέτα των μαρουλιών, τρεις-τέσσερις πιτσιρίκους με τις κόφες στη πλάτη και άλλους ακόμη τύπους, διάφορους, λαϊκούς και όχι, που τους εδελέασε η "είσοδος ελευθέρα" του ακροάματος. Και η διάλεξις συνεχίζεται:

-Η επιστήμη, κυρίες και κύριοι, από της εποχής του Ιπποκράτους, ο οποίος είνε ο εφευρέτης της, ήτο ατελής και ελλιπής. Τα φάρμακα ήτο βότανα. Βαθμήδως όμως και συν τω χρόνω, η επιστήμη προώδευσε. Και ιδού εις την σημερινήν τελείαν προαγωγήν της, ο διάσημος δόκτωρ Μπάγερ, ο οποίος ανεκάλυψε την ασπιρίνην, αποδεικνύεται τσαρλατάνος κύριοι. Άλλος μέγας προαγωγός εμφανίζεται ο δόκτωρ Πίντερμαν, ο οποίος εφεύρε το ανθρωποσωτήριον φάρμακον κατά του πονόδοντου, το οποίον παρέχεται ακριβώς το ίδιον εις το μικρόν αυτό φιαλίδιον, το οποίον… πέντε δραχμάς κύριοι και εγίνατε κάτοχοι του μυστικού.

Αλλά το ακροατήριον, είτε ζαλισμένον από τας ιστορικάς αποκαλύψεις της διαλέξεως είτε δυσπιστούν ακόμη δια την γνησιότητα του "ανθρωποσωτηρίου" φαρμάκου, δεν προθυμοποιείται να συμμορφωθή με την σύστασιν του ρήτορος. Και ο δόκτωρ Πίντερμαν, διότι είνε βέβαιον ότι πρόκειται περί του ιδίου του εφευρέτου, χρησιμοποιεί και το έσχατον μέσον της διπλωματικής του δεινότητος:

-Πάρτε, κύριοι, με το δικαίωμα της επιστροφής. Μόλις το χρησιμοποιήσετε άπαξ και δεν παύση ο πόνος, μου το επιστρέφετε και παίρνετε τα χρήματά σας…



Ένας μάγκας παρεμβαίνει:
-Και που θα σε βρούμε μπάρμπα; Εσύ, μόλις σουφρώσης τα τάλλαρα, θα γίνης λαγός. 
Ο… δόκτωρ Πίντερμαν ενοχλείται πολύ από την έκφρασιν. Αλλ’ ευτυχώς υπάρχει κάποιος, ο οποίος έχει πονόδοντον. Πλησιάζει και ο δόκτωρ ρίχνει δυο-τρεις σταγόνας από το ανθρωποσωτήριον φιαλίδιον. Περνούν πέντε λεπτά αγωνίας:
-Βλέπετε; Αναφωνεί, επί τέλους ο δόκτωρ. Είσθε θεραπευμένος. Δεν πονείτε πλέον.
-Πονάω! Λέει ο πάσχων.



-Δεν πονείτε. Νομίζετε πως πονείτε, επιμένει εις τόνον αυστηρόν ο εφευρέτης, ο οποίος φαίνεται ότι πιστεύει εις την δύναμιν της υποβολής.
-Μωρέ πονάω που μούρχεται να ξεφωνίσω! κραυγάζει ο δυστυχής άνθρωπος και το ακροατήριο διαλύεται με ψιθύρους αποδοκιμασίας, ενώ ο δόκτωρ Πίντερμαν κραυγάζει:
-Για να μη σου περάση ο πόνος, το δόντι είνε χαλασμένο. Θέλει βγάλσιμο.
Και αρχίζει νέαν διάλεξιν δια να συλλέξη άλλους ακροατάς.
-Οι επιστήμονες, κύριοι, δεν τους ξέρουμε διόλου. … Εγώ, δεν μου αρέσουν οι εξαπατήσεις…
Και διαδέχεται η μία την άλλην, ονομαστικήν απόλυτον, ενώ το ανθρωποσωτήριον φάρμακον μένει… απώλητον!».

(«ΕΘΝΟΣ» 1936)

Θωμάς Σιταράς (Αθηναιογράφος)



Διαβάστε περισσότερα στο www.paliaathina.com