Η πολυτάραχη ζωή της θρυλικής Ρίτα Χέιγουορθ, οι πέντε γάμοι και το τραγικό τέλος της «θεάς του έρωτα» που ξέχασε ποια ήταν

Στην «Τελευταία έξοδο: Ρίτα Χέιγουορθ», μία από τις πιο αγαπημένες ταινίες στην ιστορία του κινηματογράφου, η αφίσα μιας εκθαμβωτικής γυναίκας κρύβει ένα μυστικό. Πίσω από το χαμόγελο της Ρίτα Χέιγουορθ, στον τοίχο του κελιού του Άντι Ντουφρέιν, αρχίζει να δημιουργείται ένα πέρασμα προς την ελευθερία.

Η φωτογραφία της διάσημης ηθοποιού γίνεται σύμβολο ελπίδας, απόδρασης και μιας ζωής που περιμένει έξω από τα κάγκελα.

Η τραγική ειρωνεία είναι πως η πραγματική Ρίτα Χέιγουορθ -η γυναίκα που ενέπνευσε τον τίτλο της ιστορίας του Στίβεν Κινγκ- δεν κατάφερε ποτέ να αποδράσει από τη δική της φυλακή.

Υπήρξε μία από τις πιο ποθητές γυναίκες του 20ού αιώνα, η απόλυτη ενσάρκωση της λάμψης του παλιού Χόλιγουντ. Εκατομμύρια άνδρες την ερωτεύτηκαν μέσα από τη μεγάλη οθόνη, οι φωτογραφίες της στόλιζαν τα δωμάτια των Αμερικανών στρατιωτών στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και η θρυλική της εμφάνιση στην «Τζίλντα» την έκανε αθάνατη.

Όμως, πίσω από το εκτυφλωτικό χαμόγελο και την εικόνα της ακαταμάχητης γυναίκας, υπήρχε ένας άνθρωπος που πάλευε με τη μοναξιά, τις αποτυχημένες σχέσεις και, τελικά, μια ασθένεια που θα του στερούσε ακόμη και τις αναμνήσεις του.

Τα σκληρά παιδικά χρόνια

Η Ρίτα Χέιγουορθ γεννήθηκε σαν σήμερα, 17 Οκτωβρίου 1918 στο Μπρούκλιν της Νέας Υόρκης, με το όνομα Μαργαρίτα Κάρμεν Κανσίνο.

Ο πατέρας της, Εντουάρντο Κανσίνο, ήταν Ισπανός χορευτής, ενώ η μητέρα της, Βόλγκα Χέιγουορθ, είχε εργαστεί στον χώρο του θεάματος. Από μικρή ηλικία εκπαιδεύτηκε στον χορό, με τον πατέρα της να την αναγκάζει να εμφανίζεται μαζί του σε νυχτερινά κέντρα, ακόμη και στην Τιχουάνα του Μεξικού, παρότι ήταν ανήλικη.

Πίσω από τις επαγγελματικές τους εμφανίσεις, ωστόσο, κρυβόταν μια σκοτεινή πραγματικότητα.

Σύμφωνα με τη βιογραφία της που έγραψε η Μπάρμπαρα Λίμινγκ, η Χέιγουορθ υπέστη επανειλημμένα σεξουαλική κακοποίηση από τον ίδιο της τον πατέρα, ένα τραυματικό βίωμα που φέρεται να επηρέασε βαθιά την προσωπική της ζωή και τις μετέπειτα σχέσεις της.

Η πορεία προς τη διασημότητα δεν ήταν εύκολη. Το Χόλιγουντ της εποχής απαιτούσε από τις γυναίκες να προσαρμόζονται σε συγκεκριμένα πρότυπα ομορφιάς. Η νεαρή Μαργαρίτα άλλαξε το επώνυμό της, υιοθέτησε το καλλιτεχνικό όνομα Ρίτα Χέιγουορθ, άλλαξε την εμφάνισή της και απέκτησε τα χαρακτηριστικά κόκκινα μαλλιά που θα γίνονταν το σήμα κατατεθέν της.

Η μεγάλη καταξίωση ήρθε τη δεκαετία του 1940. Πρωταγωνίστησε δίπλα στον Φρεντ Αστέρ, αποδεικνύοντας το εξαιρετικό χορευτικό της ταλέντο, ενώ το 1946 η «Τζίλντα» τη μετέτρεψε σε παγκόσμιο κινηματογραφικό σύμβολο. Η σκηνή όπου τραγουδά το «Put the Blame on Mame», βγάζοντας αργά ένα μαύρο γάντι, έμεινε στην ιστορία του κινηματογράφου.

Η Χέιγουορθ είχε πλέον όλα όσα μπορούσε να επιθυμεί μια σταρ: φήμη, χρήματα, ομορφιά και εκατομμύρια θαυμαστές. Εκείνο που δεν είχε, όμως, ήταν η προσωπική ευτυχία.

Πέντε γάμοι και μια ζωή γεμάτη απογοητεύσεις

Η προσωπική της ζωή υπήρξε ταραχώδης. Παντρεύτηκε πέντε φορές, αναζητώντας σταθερότητα και αγάπη, χωρίς να καταφέρει να τις διατηρήσει για πολύ. Ανάμεσα στους συζύγους της ήταν ο σπουδαίος σκηνοθέτης και ηθοποιός Όρσον Γουέλς, με τον οποίο απέκτησε την πρώτη της κόρη, Ρεμπέκα, και ο πρίγκιπας Άλι Χαν, με τον οποίο απέκτησε τη δεύτερη κόρη της, Γιασμίν.

Ο γάμος της με τον Άλι Χαν το 1949 αποτέλεσε κοσμικό γεγονός παγκόσμιας εμβέλειας.

Η σταρ του Χόλιγουντ έγινε πριγκίπισσα, πρωταγωνιστώντας σε ένα πραγματικό παραμύθι που γέμιζε τις σελίδες των εφημερίδων. Το παραμύθι, ωστόσο, δεν κράτησε. Ο γάμος διαλύθηκε το 1953, όπως και οι υπόλοιπες σχέσεις της.

Η Χέιγουορθ δυσκολευόταν να συμφιλιώσει τη δημόσια εικόνα της με τον πραγματικό της χαρακτήρα. Μακριά από τις κάμερες ήταν μια ντροπαλή, ευάλωτη γυναίκα, πολύ διαφορετική από τη σαγηνευτική «Τζίλντα» που είχε ερωτευτεί ο κόσμος.

Όταν άρχισε να χάνεται η μνήμη

Από τη δεκαετία του 1960, η ζωή της άρχισε σταδιακά να αλλάζει.

Παρουσίαζε προβλήματα συγκέντρωσης και μνήμης, δυσκολευόταν να θυμηθεί διαλόγους και αντιμετώπιζε ολοένα μεγαλύτερα προβλήματα στην καθημερινότητά της. Η κατανάλωση αλκοόλ περιέπλεκε την κατάσταση και για χρόνια οι αλλαγές στη συμπεριφορά της αποδίδονταν κυρίως στον αλκοολισμό.

Η εικόνα της άλλοτε λαμπερής σταρ γινόταν ολοένα πιο θλιβερή. Η καριέρα της είχε αρχίσει να φθίνει και οι κινηματογραφικές εμφανίσεις λιγόστευαν. Το 1972 γύρισε την τελευταία της ταινία, «The Wrath of God», αποχαιρετώντας ουσιαστικά τη μεγάλη οθόνη.

Στα χρόνια που ακολούθησαν, η κατάσταση επιδεινώθηκε. Η Χέιγουορθ παρουσίαζε σύγχυση, αποπροσανατολισμό και έντονες μεταβολές στη συμπεριφορά της. Οι άνθρωποι γύρω της δυσκολεύονταν να καταλάβουν τι ακριβώς συνέβαινε.

Τελικά, το 1980 διαγνώστηκε με νόσο Αλτσχάιμερ, μια ασθένεια που εκείνη την εποχή δεν ήταν ευρέως γνωστή στο κοινό. Η διάγνωση έδωσε για πρώτη φορά μια εξήγηση στα προβλήματα που αντιμετώπιζε επί χρόνια.

Η κόρη της έγινε ο άνθρωπος που δεν την εγκατέλειψε

Καθώς η ασθένεια προχωρούσε, η Ρίτα Χέιγουορθ δεν μπορούσε πλέον να ζήσει ανεξάρτητα. Το 1981 η κόρη της, πριγκίπισσα Γιασμίν Αγά Χαν, ανέλαβε δικαστικά την ευθύνη της φροντίδας της και φρόντισε να βρίσκεται κοντά της στη Νέα Υόρκη.

Ήταν η αρχή του πιο δύσκολου κεφαλαίου στη ζωή της μεγάλης σταρ. Η γυναίκα που κάποτε μάγευε τα πλήθη αδυνατούσε σταδιακά να αναγνωρίσει ακόμη και οικεία πρόσωπα. Η επικοινωνία μαζί της γινόταν ολοένα δυσκολότερη, ενώ η ασθένεια της στερούσε τη δυνατότητα να μιλήσει και να εκφράσει όσα αισθανόταν.

Υπήρχαν, ωστόσο, στιγμές κατά τις οποίες η μουσική φαινόταν να ξυπνά κάτι από το παρελθόν.

Σύμφωνα με βιογραφικές μαρτυρίες, όταν άκουγε μελωδίες, μπορούσε ακόμη να κινηθεί ελαφρά στον ρυθμό, σαν το σώμα της να θυμόταν εκείνα που το μυαλό της είχε αρχίσει να ξεχνά.

Ήταν μια συγκλονιστική αντίθεση. Η γυναίκα που είχε μεγαλώσει χορεύοντας και είχε κατακτήσει το Χόλιγουντ με την κίνησή της, μπορούσε ακόμη, έστω για λίγες στιγμές, να ανταποκριθεί στη μουσική.

Η Γιασμίν δεν περιορίστηκε στη φροντίδα της μητέρας της. Αξιοποίησε τη δημοσιότητα που εξακολουθούσε να συνοδεύει το όνομα Χέιγουορθ για να ενημερώσει την κοινή γνώμη σχετικά με τη νόσο Αλτσχάιμερ και να συγκεντρώσει χρήματα για την έρευνα. Το 1985 συνέβαλε στη διοργάνωση του πρώτου φιλανθρωπικού γκαλά «Rita Hayworth», που εξελίχθηκε σε σημαντικό θεσμό για την υποστήριξη της επιστημονικής έρευνας.

Τελικά η Ρίτα Χέιγουορθ πέθανε στις 14 Μαΐου 1987, σε ηλικία 68 ετών, αφήνοντας πίσω της μια ζωή γεμάτη δόξα, έρωτες, προσωπικές δυσκολίες και μια σκληρή μάχη με τη νόσο Αλτσχάιμερ.

Περισσότερο από έναν αιώνα μετά τη γέννησή της, η θρυλική «θεά του έρωτα» εξακολουθεί να κατέχει ξεχωριστή θέση στην ιστορία του κινηματογράφου. Μια γυναίκα που υπήρξε το απόλυτο σύμβολο ομορφιάς και γοητείας, αλλά πίσω από τα φώτα και τη λάμψη του Χόλιγουντ έζησε μια βαθιά ανθρώπινη και τραγική ιστορία.