Χάαλαντ εναντίον Κέιν: Οι δύο σχολές των γκολ που έγραψαν ιστορία, ποια εκδοχή του σύγχρονου ποδοσφαίρου θα επικρατήσει

Οι δύο κορυφαίοι επιθετικοί της εποχής μας, ο Χάρι Κέιν και ο Ερλινγκ Χάαλαντ, μονομάχησαν σε αυτό το Μουντιάλ (και, από τα ξημερώματα της Κυριακής, συνεχίζει μόνο ο πρώτος), όχι μόνο ως αντίπαλοι αλλά και ως δύο διαφορετικές εκδοχές του ίδιου ρόλου, αφού δεν είναι μόνο και οι δύο κορυφαίοι σκόρερ αλλά και παίκτες που κατάφεραν να ανταποκριθούν στα σημεία των καιρών και να προσαρμοστούν σε ένα ποδόσφαιρο που τα τελευταία χρόνια έχει γίνει ταχύτερο, πιο απαιτητικό και πιο αμείλικτο.

Αρκεί να δει κανείς τα εντυπωσιακά στατιστικά και τα αποτελέσματα για να καταλάβει ότι πρόκειται όντως για την αντιπαράθεση των κορυφαίων: ο Κέιν έφτασε στο Μουντιάλ ύστερα από την κορυφαία σεζόν της καριέρας του με την Μπάγερν Μονάχου, ξεπερνώντας τα 60 γκολ σε όλες τις διοργανώσεις και κατακτώντας επιτέλους τίτλους στη μεγάλη καριέρα του. Παράλληλα, είναι ήδη ο κορυφαίος σκόρερ στην ιστορία της εθνικής Αγγλίας, μια διάκριση που δύσκολα θα αμφισβητηθεί τα επόμενα χρόνια.

Ο Χάαλαντ, από την άλλη, εξακολουθεί να πετυχαίνει σχεδόν αφύσικα ρεκόρ: η αναλογία των γκολ του με την εθνική Νορβηγίας ξεπέρασε όλες τις προβλέψεις, ενώ και στο φετινό Μουντιάλ βρέθηκε από την αρχή της διοργάνωσης στις πρώτες θέσεις του πίνακα των σκόρερ, επιβεβαιώνοντας ότι οι μεγάλες σκηνές δεν τον βαραίνουν αλλά, αντίθετα, τον απελευθερώνουν. Και οι κινήσεις του μοιάζουν κυριολεκτικά με ένα νορβηγικό παγοθραυστικό.

Σπάνιος συνδυασμός

Βέβαια, αν κάποιος παρακολουθήσει προσεκτικά τους δύο ποδοσφαιριστές για 90 λεπτά, ίσως ξεχάσει ότι αγωνίζονται στην ίδια θέση. Στο παιχνίδι της Αγγλίας απέναντι στο Κονγκό, για παράδειγμα, ο Κέιν δεν περιορίστηκε στον ρόλο του εκτελεστή αλλά σε αρκετές περιπτώσεις κατέβηκε αρκετά μέτρα έξω από την περιοχή, ζήτησε την πρώτη πάσα από τους μέσους, άλλαξε την κατεύθυνση της επίθεσης και μόνο όταν η φάση ωρίμασε εμφανίστηκε στο σημείο όπου έπρεπε να βρίσκεται ένας σέντερ φορ.

Απόδειξη ότι δεν είναι μόνο αυτός που τελειώνει τις επιθέσεις αλλά και ο απόλυτος δημιουργός καθώς, όπως λένε, το μεγαλύτερό του χάρισμα είναι η αντίληψη του χώρου. Ο σπάνιος συνδυασμός οργανωτή και σκόρερ στην περίπτωσή του βρίσκει την απόλυτη ταύτιση: οι ασίστ, οι προοδευτικές πάσες και οι μεταβιβάσεις που «σπάνε» τις γραμμές της αντίπαλης άμυνας αποτελούν πλέον αναπόσπαστο κομμάτι του παιχνιδιού του. Δεν είναι τυχαίο ότι αρκετοί αναλυτές υποστηρίζουν πως, αν δεν είχε εξελιχθεί σε έναν από τους κορυφαίους επιθετικούς της γενιάς του, θα μπορούσε να σταθεί ως επιτελικός μέσος κορυφαίου επιπέδου. Οπως ένας αρχιτέκτονας δεν ενδιαφέρεται μόνο για την πρόσοψη αλλά για ολόκληρο το κτίριο, έτσι και ο Κέιν μοιάζει να ενδιαφέρεται για ολόκληρη την επίθεση και θέλει να συμμετάσχει σε κάθε στάδιό της, από τη σύλληψη μέχρι την ολοκλήρωση. Και είναι ακριβώς σε αυτό το σημείο που διαφέρει από τον αυθόρμητο, ορμητικό και απόλυτα κυριαρχικό Χάαλαντ.

Για τον Βίκινγκ που έχει γίνει το πρόσωπο των ημερών, η ποπ κουλτούρα θα μπορούσε να γράψει αμέτρητα κεφάλαια: ορμητικός, απρόβλεπτος και αποφασιστικός, δεν διαφέρει πολύ από τους πρωταγωνιστές των διάφορων δημοφιλών σειρών με τους Βίκινγκς που προβάλλονται τελευταία στις διαφορετικές πλατφόρμες. Και αυτό εν πολλοίς συνδέεται με το παιχνίδι του: στον αγώνα της Νορβηγίας, για παράδειγμα, απέναντι στην Ιταλία, μια φάση ήταν αρκετή για να συνοψίσει ολόκληρη την ποδοσφαιρική του προσωπικότητα: για αρκετά λεπτά συμμετείχε ελάχιστα στην ανάπτυξη και θα έλεγες ότι έμοιαζε σχεδόν αποκομμένος από το τι συνέβαινε στο γήπεδο.

Υψηλή τέχνη

Και ξαφνικά μια κάθετη πάσα πίσω από την άμυνα, δύο εκρηκτικά βήματα και ένα τελείωμα χωρίς δεύτερη σκέψη ήταν αρκετά για να μπει το γκολ. Αυτό ακριβώς είναι ο Χάαλαντ - έρχεται εκεί που δεν το περιμένεις και του αρκεί μια μόνο επαφή με την μπάλα για να χτυπήσει. Χωρίς να τον ενδιαφέρουν οι εντυπωσιασμοί και έχοντας αναγάγει το γκολ με κεφαλιά σε υψηλή τέχνη, έχει μια οικονομία δυνάμεων που μοιάζει σχεδόν επιστημονική. Κάθε σπριντ έχει λόγο ύπαρξης και κάθε αλλαγή κατεύθυνσης εξυπηρετεί τον ίδιο στόχο: να βρεθεί η μπάλα στα δίχτυα. Γι’ αυτό και μοιάζει περισσότερο με μηχανή παρά με κλασικό σέντερ φορ: σε αντίθεση με τους κλασικούς, αξιομνημόνευτους σέντερ φορ, δεν ενδιαφέρεται καθόλου να στήσει τον μύθο του σε θρυλικές ντρίμπλες και εφορμήσεις -η παρουσία του είναι άμεσα συνυφασμένη με την πιο ακραία εκδοχή της αποτελεσματικότητας που γέννησε το σύγχρονο ποδόσφαιρο.

Εκεί δηλαδή που για χρόνια ο ιδανικός επιθετικός έπρεπε να είναι κυριολεκτικά και μεταφορικά το κέντρο του αγώνα, δηλαδή να κρατά την μπάλα, να δημιουργεί, να σκοράρει, να ηγείται, ο Χάαλαντ, γνωρίζοντας πως η οργάνωση και η αποτελεσματικότητα είναι τα απόλυτα αιτούμενα για το σύγχρονο ποδόσφαιρο, είναι αδυσώπητος μόνο όταν χρειαστεί. Αντιθέτως, ο Κέιν μοιάζει να αποτελεί την κορύφωση μιας παράδοσης που ξεκινά από τους μεγάλους ολοκληρωμένους φορ της Ευρώπης και φτάνει μέχρι τον Ρόμπερτ Λεβαντόφσκι και τον Καρίμ Μπενζεμά, συνοψίζοντας την υψηλή τέχνη της δημιουργίας και τη μαγική στιγμή της εκτέλεσης. Στη μεταξύ τους αντιπαράθεση, επομένως, συνοψίζονται δύο διαφορετικά στυλ παιχνιδιού, που οι δύο παίχτες είναι οι καλύτεροι εκφραστές τους. Στην πραγματικότητα, ο Κέιν και ο Χάαλαντ δεν ανταγωνίζονται μόνο για γκολ, διακρίσεις ή για το Χρυσό Παπούτσι ή ακόμα και για την πρόκριση, αλλά για το ποια εκδοχή του σύγχρονου ποδοσφαίρου θα επικρατήσει στη συλλογική μας φαντασία.

Λιονέλ Μέσι: Επέλαση στα 39

Αρκούσαν λίγα μόλις δευτερόλεπτα στον αγώνα της Αργεντινής με την Αίγυπτο για να δει ο Λίο την ποδοσφαιρική του καριέρα να περνάει μπροστά από τα μάτια του: οι επιτυχίες και οι αποτυχίες, τα τρόπαια, τα απανωτά ρεκόρ, όπως αυτά των περισσότερων γκολ σε τελικές φάσεις Μουντιάλ, των περισσότερων συμμετοχών σε αγώνες σε Παγκόσμιο Κύπελλο, περισσότερων νικηφόρων αποτελεσμάτων αλλά και λεπτών συμμετοχής. Κι όμως, αν ο αγώνας τελείωνε με την Αργεντινή να έχει αποκλειστεί πρόωρα από το τουρνουά και με τον ίδιο να θεωρείται κύριος υπαίτιος εξαιτίας του χαμένου πέναλντι, η καριέρα του θα τελείωνε αυτομάτως με τον πιο άδοξο τρόπο. Ισως αυτό να ήταν το κινητήριο έναυσμα για να κάνει τον εξουθενωμένο Λιονέλ Μέσι να... αναστηθεί.

Και αν όλα αυτά δεν είναι αρκετά για να πείσουν ότι η φανέλα του Μέσι ζυγίζει 300 κιλά σε σχέση με τους υπόλοιπους παίκτες, αρκεί να αναλογιστεί κανείς ποιο θα ήταν ακριβώς το αποτέλεσμα αν η ψυχή και αρχηγός της Εθνικής Αργεντινής δεν κινητοποιούταν και δεν σήκωνε την ομάδα του ακριβώς εκείνη τη στιγμή.

Οσο για το κλάμα του που δεν έλεγε να σταματήσει ακόμα και μετά τις νικηφόρες εκδηλώσεις, κάτι που δεν μας συνηθίζει ο 39χρονος μέσος, ο ίδιος εξήγησε ότι οφείλεται στο βάρος που ένιωσε να σηκώνει στις πλάτες του - αυτό μιας ολόκληρης χώρας. Εκεί, λοιπόν, που θα μπορούσε να ξεκουράζεται σε κάποια ωραία παραλία στο Μαϊάμι, απολαμβάνοντας το (εύκολο) ομολογουμένως χρήμα και το μέλλον που του εξασφάλιζε η Αργεντινή, αποφάσισε να αναμετρηθεί με τη μοίρα του και να αποδείξει ότι δεν είναι μόνο ένας Αργεντινός ήρωας, αλλά και ο κεντρικός λόγος που οι Αργεντίνοι μπορούν ακόμα να σταματούν κάθε δραστηριότητα για να χαρούν τον άξιο συνεχιστή του Ντιέγκο Μαραντόνα.

Λαμίν Γιαμάλ: Ηγέτης με... σιδεράκια

Το ανεξίτηλο αποτύπωμα που θα αφήσει για πάντα ο νεαρός με τα σιδεράκια και το σκαμένο από την ακμή πρόσωπο είναι σημείο εκκίνησης μιας νέας εποχής για το ποδόσφαιρο: και αυτό δεν έχει να κάνει με το ότι το παιδί-θαύμα του σύγχρονου ποδοσφαίρου έχει σπάσει τα ρεκόρ ηλικίας, αλλά με το ότι πλέον λογίζεται ως ένας από τους πραγματικούς ηγέτες του παγκόσμιου ποδοσφαίρου. Σε κάθε αγώνα τον είδαμε να ζητάει συνεχώς την μπάλα, να αναλαμβάνει πρωτοβουλίες, να σπάει τις ισορροπίες με μια ντρίμπλα ή μια κάθετη πάσα και, κυρίως, να παίζει διαθέτοντας, παρά το νεαρό της ηλικίας του, την ψυχραιμία εκείνων που δεν αισθάνονται το βάρος της ιστορίας, αλλά την ευθύνη της στιγμής. Η Ισπανία είδε στο πρόσωπό του κάτι περισσότερο από έναν εξτρέμ: τον παίκτη που μπορούσε να αλλάξει τον ρυθμό ενός αγώνα με μία μόνο έμπνευση.

Το απέδειξε με τη διαρκή δημιουργία, τις καλλιτεχνικές ντρίμπλες, την αριστουργηματική εκτέλεση των κόρνερ που κατέληγαν, οι περισσότερες, σε τελικές. Αλλωστε και ο ίδιος δεν παίζει μόνο για να κερδίσει: στις φάσεις των ομίλων αναζητούσε διαρκώς το ένας εναντίον ενός, ανάγκαζε τους αντιπάλους του να στέλνουν δεύτερο και τρίτο αμυντικό πάνω του και άνοιγε χώρους για τους μέσους και τον κεντρικό επιθετικό της Ισπανίας. Σε κρίσιμες φάσεις δεν δίστασε, επίσης, να δώσει την κρίσιμη πάσα και ακόμα και όταν δεν βρισκόταν σε τελικές φάσεις, ήταν εκείνος που άλλαζε τη γεωμετρία του παιχνιδιού.

Εν ολίγοις, σε ένα ποδόσφαιρο που γίνεται ολοένα πιο προγραμματισμένο και πιο προβλέψιμο, ο Λαμίν Γιαμάλ υπενθύμισε ότι το απρόβλεπτο παραμένει η μεγαλύτερη δύναμη του αθλήματος, αλλά και η χαρά της ομορφιάς του βασιλιά των σπορ, την οποία μας ξαναθύμισε έπειτα από χρόνια. Ο Γιόχαν Κρόιφ, ο δημιουργός του φαντεζί ποδοσφαίρου της Μπαρτσελόνα, σίγουρα θα έχει πολλούς λόγους να χαίρεται από εκεί ψηλά.

Κριστιάνο Ρονάλντο: Ολα έχουν ένα τέλος

Ο Κριστιάνο Ρονάλντο αποχαιρέτησε το Μουντιάλ χωρίς την κλασικά μυθιστορηματική εικόνα που θα ταίριαζε σε έναν από τους σπουδαιότερους ποδοσφαιριστές όλων των εποχών: δεν υπήρξε το τελευταίο καθοριστικό γκολ, ούτε μια ακόμη παράσταση από εκείνες που συνήθισε να χαρίζει επί δύο δεκαετίες. Η Πορτογαλία αποκλείστηκε και ο ίδιος έφυγε διακριτικά, χωρίς, ωστόσο, να αποκλείει το ενδεχόμενο να επιστρέψει για τις ανάγκες του ερχόμενου Euro σε δύο χρόνια. Ακόμη, όμως, και σε αυτή τη διοργάνωση, κάθε φορά που αγωνιζόταν, το βλέμμα όλων στρεφόταν πάνω του καθώς δεν ήταν μόνο ο κορυφαίος σκόρερ στην ιστορία των εθνικών ομάδων ούτε μόνο ο άνθρωπος που σκόραρε σε έξι διαφορετικά Παγκόσμια Κύπελλα - αλλά και ο τελευταίος μεγάλος εκπρόσωπος μιας γενιάς που όρισε το ποδόσφαιρο του 21ου αιώνα.

Η καριέρα του υπήρξε, άλλωστε, μια αδιάκοπη άσκηση υπέρβασης αφού δεν έπαψε ποτέ να μεταμορφώνει το παιχνίδι του. Αλλαξε θέση, άλλαξε σώμα, άλλαξε τρόπο σκέψης, αλλά δεν εγκατέλειψε ποτέ την εμμονή του με το γκολ. Στο φετινό Μουντιάλ, όμως, το ποδόσφαιρο έδειξε το πιο σκληρό του πρόσωπο. Η ταχύτητα δεν ήταν πια η ίδια, οι μονομαχίες κερδίζονταν δυσκολότερα και η Πορτογαλία αναζητούσε νέους πρωταγωνιστές. Αυτό, ωστόσο, σε καμία περίπτωση δεν μειώνει το μέγεθος της παρακαταθήκης του, καθώς ο Ρονάλντο δεν άλλαξε μόνο τα στατιστικά του ποδοσφαίρου αλλά εισήγαγε έναν διαφορετικό τρόπο με τον οποίο ένας ποδοσφαιριστής αντιμετωπίζει το σώμα του και την ίδια του την καριέρα. Για εκατομμύρια νέους ποδοσφαιριστές έγινε η απόδειξη ότι το ταλέντο δεν αρκεί χωρίς αδιάκοπη δουλειά.

Ισως, τελικά, αυτή να είναι η εικόνα που αξίζει να κρατήσει κανείς από την τελευταία του παρουσία σε Παγκόσμιο Κύπελλο: όχι έναν πρωταθλητή που έφυγε ηττημένος, αλλά έναν άνθρωπο που για περισσότερα από είκοσι χρόνια αρνήθηκε να συμβιβαστεί με τα όριά του και που, ακόμη και στην πιο άδοξη έξοδο, θύμισε γιατί το όνομά του θα παραμείνει για πάντα δίπλα σε εκείνα των μεγαλύτερων πρσωπικοτήτων που γνώρισε ποτέ το ποδόσφαιρο.

Τζουντ Μπέλιγχαμ: Ο μέσος που βρίσκεται παντού

Αν το φετινό Μουντιάλ απέδειξε κάτι για τον Τζουντ Μπέλιγχαμ, είναι ότι έχει πάψει οριστικά να θεωρείται ένας χαρισματικός μέσος και έχει πλέον αναχθεί σε σημείο αναφοράς για την εθνική Αγγλίας. Η διοργάνωση ξεκίνησε με τον γνωστό Μπέλιγχαμ που μπορεί και καλύπτει κάθε γωνιά του γηπέδου και με τα δαιμόνια αντανακλαστικά: στο παιχνίδι με τον Παναμά άνοιξε το σκορ με κεφαλιά ύστερα από κόρνερ και λίγο αργότερα δημιούργησε το δεύτερο γκολ για τον Χάρι Κέιν, οδηγώντας την Αγγλία στην πρώτη θέση του ομίλου.

Στους «16» απέναντι στο Μεξικό και μέσα στην ασφυκτική ατμόσφαιρα του Αζτέκα πραγματοποίησε ίσως την πιο ολοκληρωμένη εμφάνιση της καριέρας του: πέτυχε δύο γκολ μέσα σε λιγότερο από δύο λεπτά, έτρεξε ασταμάτητα από περιοχή σε περιοχή και, όταν η Αγγλία έμεινε με δέκα παίκτες, γύρισε για να κάνει σωτήριες αμυντικές επεμβάσεις, βοηθώντας την ομάδα του να κρατήσει μια τεράστια πρόκριση.

Παρότι είναι δύσκολο να τον περιγράψεις με μια λέξη -δεν είναι καθαρό 10άρι, ούτε κλασικό 8άρι, ούτε αμυντικός χαφ- μπορεί πραγματικά να είναι όλα αυτά μαζί: τη μια στιγμή εμφανίζεται στην περιοχή για να τελειώσει μια φάση σαν επιθετικός, λίγο αργότερα τον βρίσκεις μπροστά από τα στόπερ για να ανακτήσει την κατοχή ή να οργανώσει την πρώτη πάσα. Αν η φράση «ελβετικός σουγιάς» -μόνο που στην περίπτωση του βρετανικός- υπάρχει για να περιγράψει έναν παίκτη, αυτή είναι σίγουρα για αυτόν τον μέσο που συνδιάζει ένταση, ποιότητα και ισχυρή προσωπικότητα.

Βοζίνια: Ο ήρωας του Κάπο Βέρντε

Μπορεί στις αρχαίες τραγωδίες οι κεντρικοί πρωταγωνιστές να φορούν αρχαία ενδύματα και να φέρουν τα δικά τους διακριτικά, στην περίπτωση, όμως, του Βοζίνια, του πρωταγωνιστή του φετινού Μουντιάλ, τα διακριτικά αυτά είναι τα γάντια του. Και όχι μόνο αυτό: τα 40 του χρόνια αντί να λειτουργούν αποτρεπτικά, όπως και η χώρα του αφού δύσκολα την εντοπίζει κανείς στον χάρτη, ήταν ακριβώς τα στοιχεία που τον μετέτρεψαν από αφανή συντελεστή σε απόλυτο πρωταγωνιστή. Μέσα σε λίγες εβδομάδες απέδειξε -ακόμα και αν η ομάδα του αποκλείστηκε- πώς ένας τερματοφύλακας μπορεί να κρατήσει σχεδόν μόνος του ζωντανό το όνειρο μια ολόκληρης η χώρας.

Το ζωντανό παραμύθι που έζησε το Πράσινο Ακρωτήρι απέκτησε πρόσωπο όταν ο Βοζίνια πραγματοποίησε μία από τις πιο επικές εμφανίσεις γκολκίπερ σε Μουντιάλ διατηρώντας ανέπαφη την εστία του σε κάθε δημιουργική επίθεση των αντιπάλων. Και δεν σταμάτησε εδώ: μετά την πανίσχυρη Ισπανία ακολούθησε η Αργεντινή του Μέσι, όπου πραγματοποίησε, και πάλι, μία από τις πιο αξέχαστες εμφανίσεις της καριέρας του: με αλλεπάλληλες επεμβάσεις κράτησε το Πράσινο Ακρωτήρι μέσα στο παιχνίδι μέχρι τα τελευταία λεπτά της παράτασης. Η ήττα με 3-2 δεν έσβησε τίποτα. Αντίθετα, μετέτρεψε μια «μικρή» ομάδα σε μία από τις μεγάλες ιστορίες του Μουντιάλ και τον ίδιο σε παγκόσμιο αγαπημένο των φιλάθλων. Και αυτό να είναι τελικά το μεγαλύτερο παράσημό του.

Στο τέλος της διοργάνωσης δεν θα θυμόμαστε μόνο τις αποκρούσεις του, αλλά εκείνο το κλαμένο αλλά γεμάτο αποφασιστικότητα βλέμμα, τη συγκινητική αποφασιστικότητα και αγωνιστικότητα με την οποία στεκόταν απέναντι στους κορυφαίους αντιπάλους του, αλλά και την αίσθηση ότι στο πρόσωπό του αναστήθηκε, παρά τον αποκλεισμό, ένας ολόκληρος λαός - και μαζί του και ο μύθος του ποδοσφαίρου.

Μοχάμεντ Σαλάχ: Το σύμβολο της Αφρικής

Σε αντίθεση με τον μύθο του Σαμψών που έχασε τη δύναμή του όταν στερήθηκε την πλούσια χαίτη του, στον Μοχάμεντ Σαλάχ φαίνεται ότι η αλλαγή της κώμης εκόμισε μια άλλη προοπτική: ο σπουδαίος πρώην παίκτης της Λίβερπουλ δεν επαναπαύθηκε ούτε στους τίτλους ούτε στα ρεκόρ στην Πρέμιερ Λιγκ, αλλά εξακολουθεί να δίνει τα πάντα, σαν να είναι η πρώτη φορά που κατεβαίνει στο γήπεδο. Στην περίπτωση, ειδικά της φανέλας της Εθνικής Αιγύπτου, έδειξε ότι νιώθει το απόλυτο βάρος μιας ολόκληρης ηπείρου και όχι μόνο της χώρας του που ξεχύθηκε στα καφέ και τις πλατείες για να δει την ομάδα στην οποία είχε επενδύσει ολόκληρη η Ανατολή τις ελπίδες της.

Ο Σαλάχ φάνηκε πιο ώριμος από ποτέ, αφού δεν κυνηγούσε κάθε φάση με ανυπομονησία, ούτε έδειξε να θέλει να είναι ο απόλυτος πρωταγωνιστής - αντίθετα έδειξε ηγέτης: διπλά μαρκαρίσματα, στενοί χώροι, συνεχείς επαφές. Κι όμως, ακόμη και όταν δεν έβρισκε τον δρόμο προς τα δίχτυα, κατάφερνε να αλλάζει τον ρυθμό του αγώνα. Μια κάθετη πάσα, μια αλλαγή κατεύθυνσης, μια επιτάχυνση στην πλάτη της άμυνας ήταν αρκετές για να μετατρέψουν την άμυνα σε επίθεση μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα. Ο Σαλάχ εξακολουθεί να διαθέτει το σπάνιο χάρισμα να κάνει τους συμπαίκτες του καλύτερους.

Αλλωστε, υπήρξε πάντοτε κάτι περισσότερο από ένας εξαιρετικός εξτρέμ: από τα γήπεδα της Αιγύπτου μέχρι τις κορυφές της Ευρώπης έγινε σύμβολο επιμονής, ταπεινότητας και συνέπειας. Και στο Μουντιάλ επιβεβαίωσε ξανά ότι η παρουσία του ξεπερνά τα στενά όρια του ποδοσφαίρου. Για εκατομμύρια φιλάθλους στην Αφρική και στον αραβικό κόσμο, κάθε δική του κούρσα είναι μια υπενθύμιση ότι το κορυφαίο επίπεδο δεν αποτελεί προνόμιο των παραδοσιακών ποδοσφαιρικών δυνάμεων, αλλά της ίδιας της χώρας.

Κιλιάν Εμπαπέ: Ο νέος βασιλιάς

Εκεί όπου όλοι θεωρούσαν το αστέρι του σε πτώση, καθώς η απουσία του από τη Ρεάλ Μαδρίτης είχε φανεί να στοιχίζει περισσότερο στον ίδιο παρά στην ομάδα, ήρθε το Μουντιάλ για να δείξει το αντίθετο: όχι μόνο γιατί ο Γάλλος επιθετικός δεν μάσησε με το βρόμικο, ομολογουμένως, παιχνίδι της Παραγουάης, αλλά φρόντισε να δώσει μια εξαιρετικά ώριμη απάντηση απέναντι στη γερουσιαστή που εξαπέλυσε αδιανόητες ρατσιστικές ύβρεις στο πρόσωπό του. Σαν να περίμενε τη φετινή διοργάνωση για να αποδείξει τι αξίζει όχι μόνο εντός αλλά και εκτός γηπέδων. Ακόμα και ο τρόπος που ανταποκρίθηκε στις δύσκολες φάσεις επιβεβαίωσε ότι παραμένει δικαίως ο στυλοβάτης των Μπλε και ένας από τους καλύτερους παίκτες του κόσμου.

Οχι τυχαία, η Γαλλία στηρίχθηκε στη σταθερότητα του Κιλιάν Εμπαπέ: απέναντι στο Ιράκ πέτυχε δύο γκολ, οδηγώντας την ομάδα του σε μια άνετη νίκη, ενώ πέρασε στα ημιτελικά τελειώνοντας με δύο ενέργειές του το Μαρόκο - παρά το χαμένο πέναλτι. Στη δύσκολη αναμέτρηση με την Παραγουάη στους «16», όταν η γαλλική επίθεση έβρισκε απέναντί της μια συμπαγή άμυνα και ο αγώνας έμοιαζε να οδηγείται στα πέναλτι, ο Εμπαπέ ήταν αυτός που ανέλαβε ξανά την ευθύνη.

Εκεί όμως που ξεχωρίζει πραγματικά είναι στο ότι βρίσκεται διαρκώς ένα βήμα μπροστά από την άμυνα: κάθε κίνηση στην πλάτη των αντιπάλων, κάθε αλλαγή ρυθμού, κάθε επιτάχυνση στον ανοιχτό χώρο δημιουργεί την εντύπωση πως η φάση μπορεί να καταλήξει σε γκολ. Ακόμη και όταν δεν σκοράρει, υποχρεώνει τις αντίπαλες άμυνες να προσαρμόζουν ολόκληρη τη διάταξή τους πάνω του. Σε μια Εθνική Γαλλίας, όπου μετράει η τεχνική μαζί με την ταχύτητα, ο Εμπαπέ προσθέτει το αλατοπίπερο που κάνει τους τρικολόρ να γράφουν (ξανά) ιστορία: μετά την ένδοξη εποχή ενός Πλατινί και ενός Ζιντάν, μπορούμε πλέον -ανεξαρτήτως τίτλων- να μιλάμε για τη χρυσή εποχή του Κιλιάν Εμπαπέ.