Στην εκπομπή της Τατιάνας Στεφανίδου ήταν καλεσμένος ο Νίκος Μουτσινάς, ο οποίος μίλησε για τον θάνατο της μητέρας του, αλλά και πώς διαχειρίστηκε την απώλεια μετά.
«Στην κηδεία παρακολουθούσα αυτό που γινόταν σαν να μην με ενδιαφέρει καθόλου, αλλά δεν μπορούσα να σταματήσω να κλαίω. Ταυτόχρονα παρακολουθούσα και όλο αυτό που συνέβαινε… γίνονταν μικρά γεγονότα. Σταματούσαν αυτοκίνητα, περιμέναμε στην ανηφόρα, είχε έρθει η Ζωή Λάσκαρη με ένα τουρμπάνι. Όταν ξεκίνησε, άρχισαν οι φίλοι μου να τραγουδάνε το ο αετός πεθαίνει στον αέρα. Εκεί τρελάθηκα! Ήταν σαν επιθεώρηση.
Έχει πέσει η αυλαία στο κεφάλι μου, έπεσε το σύστημα. Σιγά σιγά σ’ αυτά τα τρία χρόνια, προσπάθησα να βγάλω από την καθημερινότητά μου και τη ζωή μου τη μάνα μου, για να ξαναβρώ λίγο το ενδιαφέρον. Ήταν όλα γκρίζα, δεν με ενδιέφερε τίποτα. Κολλάτε εσείς οι μάνες πάνω στα παιδιά σας… και μετά λέτε αντίο φεύγω. Ζούσα μέσα σε αυτήν. Η προσπάθειά μου ήταν να την «βγάλω» για να ξαναβρώ και πάλι την χαρά. Σκέφτηκα αφού δεν σε ενδιαφέρει να πεθάνεις καθόλου, αφού θα ζήσεις… μήπως να ζήσεις;
Ο πόλεμος του κομματιού αυτού είναι οι ενοχές του ότι ενώ είχε πεθάνει ένας πολύ δικός μου άνθρωπος, ότι λες νιώθω ενοχές πώς θα περάσω εγώ τώρα καλά, αφού δεν είναι αυτός ο άνθρωπος εδώ;», είπε μεταξύ άλλων ο Νίκος Μουτσινάς.
Σε τριάντα χρόνια οι μηχανές θα σκέφτονται για μας, θα μας φέρνουν κοντά στους δικούς μας και θα μιλάνε όπως εμείς. Το μόνο που θα μένει «μοναδικό», γι’ αυτό θα είναι και ακριβό, θα είναι να ξέρεις πως απέναντί σου κάθεται, στ' αλήθεια, ένας άνθρωπος.
Η ιστορία ενός εκπαιδευτικού θεσμού που συνδέει ευρηματικά τα παιδιά με την τεχνολογία και την καινοτομία και αποτελεί μια οργανωμένη πλατφόρμα δημιουργικής σκέψης που εξάγει την ελληνική ρομποτική στον κόσμο.
