Φρόσω Ράλλη: Η θρυλική τηλεοπτική παραγωγός επιστρέφει με νέα σειρά στην TV

Τη γνωρίζω πολύ καλά εδώ και τέσσερις δεκαετίες, είμαστε εξαιρετικά καλοί φίλοι, έχουμε κάνει άπειρη παρέα, έχουμε πάρα πολλούς κοινούς γνωστούς, ξεκινάει εκείνη μια ιστορία, τη συνεχίζω εγώ και τούμπαλιν, διαβάζουμε παρόμοια βιβλία, αγαπάμε το ίδιο είδος εικαστικής τέχνης, μας αρέσουν κάθε είδους κατασκευές, αγαπάμε το σπίτι και έχουμε και οι δύο ολόκληρη συλλογή από γυαλιά οράσεως.

Εκείνη, βέβαια, πλέον έκανε επέμβαση και δεν φοράει πια, διότι προφανώς θέλει να μας κομπλάρει ακόμα περισσότερο με το χρώμα των ματιών της, το οποίο είναι πιο διάφανο κι από τα νερά στο Καστελόριζο - δεν έχω δει πιο καθαρά νερά στη ζωή μου. Λοιπόν, όλα τα παραπάνω είναι ένα μεγάλο, ασύστολο ψέμα. Εντάξει, όχι όλα. Αλλά, και πάλι, μπορεί και όχι.

Δεν μετράει μόνο το γεγονός ότι είναι σαν να την ξέρω καλά μέσα από τις τηλεοπτικές δουλειές της, κυρίως μετράει ότι στο πρώτο δεκάλεπτο κουβέντας μαζί της, καταλαβαίνεις πως η Φρόσω Ράλλη είναι η UHU που κολλάει γύρω της ανθρώπους και συναισθήματα.

Στο σπίτι της, με την παρουσία της Μελίνας διάσπαρτη παντού, με τη Χλόη, το ολόμαυρο απίθανο κανίς της που είναι κουρεμένο σαν τη Μάρθα Καραγιάννη, να γυρνάει σαν σβούρα, σαν να θέλει να ανακατέψει το παρελθόν και το παρόν της μαμάς της, μιλάμε με αφορμή το «TV Land» για πράγματα που αγαπάμε.

GALA: Αν έπρεπε να χωρίσετε την καριέρα σας σε τρεις εποχές, όχι με βάση τα κανάλια, αλλά με βάση τους ανθρώπους που ήσασταν, ποιες θα ήταν αυτές οι τρεις εποχές και τι μάθατε σε κάθε εποχή;

ΦΡΟΣΩ ΡΑΛΛΗ: Η πρώτη είναι όταν ξεκίνησα να δουλεύω, στα οικογενειακά Στούντιο ΑΤΑ. Γνώρισα εξαιρετικούς ανθρώπους, δούλεψα με τους θεούς του σινεμά. Από εκείνη την εποχή έμαθα ότι πρέπει να είσαι συνεπής, να δουλεύεις σκληρά, να είσαι απλός, προσιτός όπως ήταν κι εκείνοι, χωρίς ίχνος βεντετισμού. Η δεύτερη εποχή είναι αφού τελείωσε η εποχή ΑΤΑ και πήγα στον ANT1 για έναν χρόνο. Εκεί είδα πραγματικά τι γίνεται πιο έξω, μπήκα στη σκληρή πραγματικότητα της ζωής με ανταγωνισμούς, αντιζηλίες, τρικλοποδιές. Εμαθα ότι η ζωή είναι δύσκολη, ότι όλοι οι άνθρωποι δεν είναι αυτό που δείχνουν. Με σόκαρε τρομερά αυτό. Δεν το περίμενα. Πραγματικά ζούσα σε ένα παράλληλο δικό μου σύμπαν. Μετά τον ANT1, σταμάτησα να δουλεύω για δέκα χρόνια και εξαφανίστηκα εντελώς από προσώπου Γης. Εφτασα στον πάτο ψυχολογικά και σωματικά. Είδα τη σκοτεινή πλευρά της ζωής, μέχρι που άρχισα να ταξιδεύω και να ψάχνομαι. Δεν έκανα ταξίδια αναψυχής, έκανα ταξίδια ψυχής και συνάντησα ανθρώπους εκτός αυτού του περιβάλλοντος.

G.: Ξεχωρίζετε κάποιο ταξίδι που θα λέγατε ότι σας άλλαξε τη ζωή;
ΦΡ.Ρ.: Εκείνα στο Εκουαδόρ και στο Μπουένος Αϊρες, όπου πήγα για δύο μήνες. Στο Εκουαδόρ τόλμησα εναλλακτικές θεραπείες και μου άλλαξαν τη ζωή. Εκοψα τα αντικαταθλιπτικά και έγινα άνθρωπος. Ηρθα σε επαφή με την ψυχή μου και το μυαλό μου, ευθυγραμμίστηκα και βγήκα καινούρια. Εγώ που ήμουν ένας καταθλιπτικός άνθρωπος, που έκανα 29 χρόνια ψυχανάλυση και ψυχοθεραπεία και έπαιρνα αντικαταθλιπτικά, μετά από αυτά τα ταξίδια σταμάτησα τα πάντα και πήρα τη ζωή αλλιώς.

G.: Και η τρίτη εποχή είναι η τωρινή;
ΦΡ.Ρ.: Ναι, τώρα που είμαι πλέον μεγάλη γυναίκα και σοφότερη, κρατάω μόνο τα καλά. Μπόρεσα να μπω ξανά στην τηλεόραση κάνοντας αυτό που μου αρέσει, την καλλιτεχνική πλευρά της δουλειάς. Ξέρετε, έχω σοβαρό θέμα με το χρήμα. Θεωρώ ότι είναι ο διάβολος αυτής της γης. Ο,τι έχει να κάνει με χρήμα μού είναι απωθητικό. Προτιμώ, λοιπόν, να ζω στον μαγικό κόσμο της καλλιτεχνίας.

G.: Από την κακή εποχή που βιώσατε, αποκτήσατε κάποιο χαρακτηριστικό που δεν θα θέλατε να έχετε αποκτήσει; Δηλαδή γίνατε πιο κυνική ενδεχομένως;
ΦΡ.Ρ.: Δεν υπάρχει αυτό. Εγώ δεν είμαι κυνική. Είναι το ύφασμά μου τέτοιο. Ποτέ δεν θα βάλω τρικλοποδιά σε άλλους. Ποτέ δεν θα κάνω κάτι εν γνώσει μου που να θίξει και να πειράξει τους άλλους.

G.: Αισθανθήκατε ποτέ ότι έπρεπε να αποδείξετε πως αξίζετε ως Φρόσω και όχι ως μέλος της οικογένειας Ράλλη;
ΦΡ.Ρ.: Συνεχώς και κυρίως στον μπαμπά μου! Οταν πήγα στη Δήμητρα Παπαδοπούλου για τους «Απαράδεκτους», της είπα: «Δήμητρα, πρέπει να κάνω μια επιτυχία, πρέπει να είμαι η Φρόσω Ράλλη». Και μου είπε κι εκείνη: «Κι εγώ πρέπει να κάνω μια επιτυχία, πάμε να την κάνουμε». Επρεπε να αποδείξω ότι είμαι κι εγώ κάποια.

G.: Θα το ξέρετε, φαντάζομαι, ότι στο μυαλό μας σας έχουμε όλοι ως «Η Φίνος Φιλμ της τηλεόρασης».
ΦΡ.Ρ.: Ποτέ δεν το κατάλαβα αυτό. Αισθάνθηκα ότι είμαι κάτι, ας το πούμε «σπουδαίο», τώρα τελευταία που μου λένε συχνά «είσαι η ιστορία της τηλεόρασης». Λέω από μέσα μου «βρε, μπας και είμαι καταπληκτική; Μπας και είμαι υπέροχη;». (γέλια)

G.: Υποθέτω ότι έχετε συνεργαστεί και με σταρ οι οποίοι δεν ήταν τόσο εύκολοι ως χαρακτήρες. Τι ήταν αυτό που περισσότερο σας το δίδαξαν οι δύσκολοι και όχι οι εύκολοι;
ΦΡ.Ρ.: Να κάνω υπομονή. Είναι προσόν η υπομονή. Να μπορείς να μην ανοίγεις το στόμα σου εν θερμώ.

G.: Πρακτικά πώς το καταφέρνετε αυτό;
ΦΡ.Ρ.: Λέω από μέσα μου 17 φορές το μάντρα μου μέχρι να ηρεμήσω, να ησυχάσω και να μην ανοίξω το στόμα μου. Βέβαια, η αλήθεια είναι ότι θυμώνω εύκολα και το δείχνω. Είναι καλύτερα να το εξωτερικεύεις, πιστεύω. Αν ο άλλος παρεξηγηθεί, είναι δικό του θέμα. Ποτέ δεν θα το κάνω άδικα, αλλά είναι κάποια πράγματα που με φτάνουν ως εδώ. Δυστυχώς, από τη στιγμή που έχει ξεκινήσει μια δουλειά, είσαι λίγο στα χέρια των ηθοποιών. Δηλαδή, αν θέλει κάποιος να σου κάνει κακό, μπορεί να σου το κάνει, μπορεί να αρχίσει να μη λέει τα λόγια του ή να καθυστερεί να έρθει στο γύρισμα. Εσύ δεν μπορείς να κάνεις και τίποτα, διότι η σειρά παίζεται. Αρα θέλει υπομονή. Πρέπει σ’ αυτούς τους ανθρώπους να συμπεριφέρεσαι με αγάπη. Προσωπικά, τους αγαπώ, τους σέβομαι, θαυμάζω το ταλέντο τους. Μου σπάνε τα νεύρα ώρες-ώρες, δεν λέω, αλλά τους αγαπώ.

G.: Υπάρχει κάποια παραγωγή η οποία μπορεί να μην πήγε τόσο καλά και σας πλήγωσε περισσότερο τον εγωισμό παρά την τσέπη;
ΦΡ.Ρ.: Ναι, υπάρχουν κάποιες. Ο,τι δεν πάει καλά το παίρνω λίγο προσωπικά. Περισσότερο με πιάνει ντροπή, ότι κάτι δεν έκανα καλά, παρά στεναχωριέμαι, γιατί αγαπώ πολύ όλες τις δουλειές που κάνω. Ακόμα και κάτι αγγαρείες που κάναμε, αν δεν τις αγαπούσα, δεν θα είχα μπορέσει να τις κάνω. Καλά, γενικώς ό,τι κάνω, όταν βγαίνει στον αέρα, έχω πάντα μια ντροπή. Στους «Απαράδεκτους», όταν βγήκαν τα πρώτα επεισόδια δεν χτύπησε το τηλέφωνο. Ελεγα, Θεέ μου, Θεέ μου, τι κάναμε!

G.: Μετά από τόσα χρόνια τι σας συγκινεί περισσότερο; Θα σας συγκινήσει ένα καλό ποσοστό τηλεθέασης ή αν βλέπετε την ομάδα να λειτουργεί σαν οικογένεια, όπως τότε, τα παλιά χρόνια;
ΦΡ.Ρ.: Και τα δύο. Θέλεις η δουλειά που κάνεις να αρέσει στον κόσμο. Χαίρομαι όταν μου μιλάνε ακόμα για τις «Ψυχοκόρες», για τους «Απαράδεκτους», για το «Σ’ αγαπώ, μ’ αγαπάς». Σε ό,τι αφορά το οικογενειακό κλίμα, να σας πω ότι όταν δουλεύεις εννιά μήνες κάθε μέρα με κάποιους ανθρώπους, πρέπει να είσαι πολύ σιχαμένος για να μη δεθείς μαζί τους. Δεν γίνεται αλλιώς. Εγώ, που δεν είμαι κάθε μέρα στα γυρίσματα, τους αγαπώ. Χτυπάει η καρδιά μου όταν τους βλέπω.

G.: Οταν αποφασίσετε να σταματήσετε τη δουλειά, τι θα θέλατε να θυμούνται οι άνθρωποι για εσάς; Οχι για τις παραγωγές που κάνατε, για εσάς.
ΦΡ.Ρ.: Οτι ήμουν ένας καλός άνθρωπος, σωστός και δίκαιος, αυτό με ενδιαφέρει.

G.: Ας γράψουμε τους τίτλους τέλους της συνέντευξης όντως με τίτλους: αν έπρεπε να περιγράψετε τη ζωή σας με δύο τίτλους, έναν για όσα είδε ο κόσμος και έναν για όσα δεν είδε, ποιοι θα ήταν αυτοί οι τίτλοι;
ΦΡ.Ρ.: Ας τα βάλουμε σε έναν τίτλο και τα δύο, παραφράζοντας τη «Λαίδη και τον Αλήτη». Θα έλεγα ότι είμαι «Κυρία και Μποέμ». Αν εξαιρέσουμε τα πάρτυ στα πολύ νιάτα μου, γενικώς δεν είμαι της κοσμικότητας, την απέφευγα και πήγαινα μόνο σε καλέσματα που απαιτούσε η δουλειά. Εκεί έπρεπε να στέκομαι στο ύψος των περιστάσεων, να τηρώ κανόνες και κώδικες. Από την άλλη, έχω και την πιο μοναχική, την πιο ταξιδιάρικη, την πιο ανατρεπτική, θα έλεγα, λίγο πιο σκοτεινή πλευρά.

G.: Ωραία αντίφαση αυτή για έναν τόσο θετικό άνθρωπο!
ΦΡ.Ρ.: Μα, είμαι θετικός άνθρωπος και θεωρώ ότι είμαι και καλός άνθρωπος. Θέλω το καλό για όλους. Δεν μπορώ τη μιζέρια και την τοξικότητα. Οι κακοί άνθρωποι με θυμώνουν και με τρομάζουν. Ας ελπίσουμε λοιπόν, ότι στο τέλος το καλό θα νικήσει ◆