Ο Ιωάννης Απέργης μίλησε για την προσωπική, την επαγγελματική του ζωή και τη γνωριμία με τη σύζυγό του.
Ο ηθοποιός έδωσε συνέντευξη στην εκπομπή «Happy Day» την Τετάρτη 15 Νοεμβρίου.
Για την καριέρα του αρχικά δήλωσε: «Εγώ έχω κάνει όλους τους ρόλους που ήθελα να κάνω είτε στην παρέα μου είτε στο θέατρο. Πλέον επιλέγω. Μου πρότειναν να κάνω ιδιαίτερους ρόλους, τα χρήματα ήταν καλά αλλά αρνήθηκα, γιατί νιώθω ότι πρέπει να εξελιχθώ».
Δείτε το βίντεο
Glomex Player(eexbs1jkdkewvzn, v-cwz6orixxirl)
Στη συνέχεια πρόσθεσε: «Αν έχω ανάγκη να δουλέψω, θα βάλω το κράνος μου και θα βγω διανομέας. Έχω δουλέψει σερβιτόρος, διανομέας, στα καλύτερα μαγαζιά στη Γλυφάδα. Οι κάλοι και οι κύστες στα χέρια μου από τον δίσκο ήταν μεγαλύτερες από το κεφάλι μου».
Ενώ, για την οικογένειά του είπε: «Το να γίνεσαι πατέρας είναι όνειρο. Με τη σύζυγό μου γνωριστήκαμε στον γάμο της ξαδέλφης μου. Δεν ήμασταν μαζί από την αρχή αλλά η σκέψη μου ήταν πάντα εκεί».
Και ανέφερε στη συνέχεια: «Ο καθένας είχε τη ζωή του και η ίδια ήταν λίγο μπερδεμένη. Την έπιασα και της μίλησα, της λέω: κοίταξε να δεις, θα σου το πω ξεκάθαρα, είμαι καψούρης μαζί σου. Την ήθελα πάρα πολύ και ήμουν πολύ τυχερός που είχα την καψούρα στη ζωή μου. Δεν θα ήθελα τα παιδιά μου να βιώσουν τη μετανάστευση. Εγώ πολλές φορές είχα το άγχος του πώς να βγάλω τον μήνα. Ποιος θα παντρευτεί έναν φτωχομπινέ ηθοποιό;».
Οι δύο αυτές διακρίσεις αποτελούν μια σημαντική αναγνώριση της στρατηγικής πορείας του Ομίλου B&F, ο οποίος συνεχίζει να επενδύει με συνέπεια στην καινοτομία, στην ποιότητα, στη δημιουργικότητα και στη διαρκή εξέλιξη
Από τους ασπροπίνακες, στα μαθητικά lockers και τον ψηφιακό μετασχηματισμό των αιθουσών διδασκαλίας: Tο πρόσωπο της εκπαίδευσης αλλάζει και μία ελληνική εταιρεία πρωτοπορεί.
Στους μήνες που απουσίασε από τη δουλειά της λόγω άδειας μητρότητας, η Κατερίνα Πετράκη παρακολούθησε από απόσταση μια αλλαγή που εξελισσόταν με ταχύτητα. Η Τεχνητή Νοημοσύνη άρχιζε να περνά από τη θεωρία στην πράξη, αποκτώντας θέση στην καθημερινότητα ολοένα και περισσότερων επαγγελμάτων. Αυτό που μέχρι πρότινος έμοιαζε με μια τεχνολογία του μέλλοντος, γινόταν σταδιακά μέρος του παρόντος.