Γιώργος Μπαλταδώρος: Ο Αετός του Αιγαίου

Απαγορεύεται από το δίκαιο της Πνευμ. Ιδιοκτησίας η καθ΄οιονδήποτε τρόπο παράνομη χρήση/ιδιοποίηση του παρόντος, με βαρύτατες αστικές και ποινικές κυρώσεις για τον παραβάτη
eagle_aegean

Η διαδρομή ενός ηρωικού αξιωματικού που έσβησε πρόωρα λίγα μίλια πριν από τον διάδρομο προσγείωσης της 135 Σμηναρχίας Μάχης, αφήνοντας πίσω του μια σύζυγο και δύο παιδάκια

«Ακολούθα με να βγούμε από την ομίχλη» και μετά σιωπή. Οι τελευταίες λέξεις που πρόλαβε να πει ο σμηναγός Γιώργος Μπαλταδώρος στον wingman του -τον πιλότο που τον ακολουθούσε σε αυτό τον σχηματισμό των δύο Mirage 2000-5
- χάθηκαν, θαρρείς, στην απεραντοσύνη της θάλασσας.


Πετώντας σε πολύ χαμηλό ύψος, ό,τι και αν συνέβη, το περιθώριο αντίδρασης ήταν αδύνατο για τον έμπειρο χειριστή. Το Mirage του «καρφώθηκε» στη θάλασσα που πήρε στην υγρή αγκαλιά της το σώμα του για αρκετές ώρες -η σορός του ανευρέθηκε και μεταφέρθηκε την Παρασκευή στο 251 Στρατιωτικό Νοσοκομείο- εννιά μίλια βορειοανατολικά της Σκύρου, στην τελευταία αποστολή ενός παιδιού με χρυσή καρδιά. Ενός παιδιού που παθιάστηκε με την ελευθερία να πετάει πάνω από τα σύννεφα, μόνος του μέσα στο cockpit του μαχητικού του, και να απαθανατίζει ενίοτε κάποιες στιγμές της ζωής του. Σε μια απ’ αυτές έβγαλε μια φωτογραφία η οποία τον δείχνει να «πιάνει» τρόπον τινά το Mirage του συναδέλφου του με το χέρι του - μόνοι οι δυο τους εκεί ψηλά, στην απεραντοσύνη του ουρανού. Εκεί όπου «ταξίδεψε» για πάντα, πολύ νωρίς και πολύ άδικα το μεσημέρι της περασμένης Πέμπτης ο 34χρονος σμηναγός, κατά τη διάρκεια της επιστροφής του από μια αναχαίτιση τουρκικών αεροσκαφών που δεν έγινε ποτέ. Η τελευταία πράξη του δράματος εκτυλίχθηκε χθες στο Μορφοβούνι Καρδίτσας, το χώμα του οποίου αγκάλιασε για πάντα τον 34χρονο σμηναγό που «πέταξε» ψηλά για πάντα.

Το παιδί που ήθελε να πετάει

Η λέξη «ποτέ» όταν προστεθεί σε μια πρόταση μπορεί να ηχήσει πολύ άσχημα στα αυτιά κάποιων ανθρώπων, όπως αυτοί που ήξεραν καλά και αγαπούσαν τον 34χρονο σμηναγό. «Ποτέ δεν πίστευα ότι ο Γιώργος μπορεί να πάθει κάτι», «Δεν πιστεύω ότι δεν θα τον ξαναδώ ποτέ» είναι φράσεις που σίγουρα ακούστηκαν από το μεσημέρι της περασμένης Πέμπτης. Τότε που έγινε γνωστό το όνομα ενός παιδιού, από τα δεκάδες που φρουρούν το Αιγαίο μέρα και νύχτα, την ώρα που όλοι οι άλλοι χαλαρώνουν ή διασκεδάζουν.

Ενα παιδί που γεννήθηκε στο Μορφοβούνι της Καρδίτσας, ένα ορεινό χωριό πνιγμένο στις καστανιές και τις βελανιδιές, σε υψόμετρο 840 μέτρων, γενέτειρα επίσης του Νικόλαου Πλαστήρα και του συγγραφέα Αντώνη Σαμαράκη.

Εκεί μεγάλωσε ανέμελα στους κόλπους μιας ευτυχισμένης οικογένειας ανακαλύπτοντας πιθανότατα από πιτσιρικάς την έλξη του για τα πολεμικά αεροπλάνα. Στο χωριό του, στην Ικάρων, στη γειτονιά του στην Αθήνα, όλοι τον θυμούνται ως ένα χαμογελαστό παιδί.

Ενα παιδί που διάβαζε πολύ -ήταν πολύ καλός μαθητής- και η χαρά του όταν πέρασε στη σχολή ήταν τεράστια επειδή θα ζούσε το όνειρό του να πετάξει πάνω από τα σύννεφα, να γίνει ένα με τον ουρανό. Μόνο που αυτή η χαρά έμελλε να διαρκέσει λίγο παραπάνω από 10 χρόνια ή 940 ώρες πτήσης για τον σμηναγό με το χαμόγελο, την αποφασιστικότητα και το πάθος για τη ζωή. Μια ζωή που δεν έζησε όσο θα του άξιζε, δεν τη χάρηκε στον μέγιστο βαθμό ούτε ως πιλότος, ούτε ως νέος οικογενειάρχης με δύο παιδιά.

Η μοίρα, η κακιά ώρα, η απώλεια αισθήσεων, μια παραίσθηση, μια βλάβη; Ο,τι και να συνέβη στη μοιραία τελευταία αποστολή του Γιώργου Μπαλταδώρου, όλες οι παραπάνω συνισταμένες ή μόνο μία από αυτές είχαν αποφασίσει να μη γυρίσει πίσω ο Γιώργος. Είχαν αποφασίσει να μην ξαναδεί τα δύο μικρά παιδιά του, ένα αγοράκι και ένα κοριτσάκι, 11 και 9 ετών αντίστοιχα, αλλά και τη γυναίκα που αγάπησε και παντρεύτηκε, τη Μαίρη. Μια σύζυγο που βίωνε συχνά την αγωνία που έχουν όλες οι γυναίκες των ιπτάμενων, όταν ο άνδρας τους τούς τηλεφωνεί για να τους πει ότι φεύγει για αποστολή στη Σκύρο ή σε κάποιο άλλο νησί. Είναι αυτό το σφίξιμο που νιώθουν στην καρδιά για το αν θα πάνε όλα καλά όταν σηκωθούν στον αέρα οι άνθρωποί τους για να αναχαιτίσουν τους Τούρκους σε αερομαχίες όπου όλα μπορούν να συμβούν, όπου όλα παίζονται μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα.

Η Μαίρη ζούσε την αγωνία όταν ο Γιώργος της έφευγε για ασκήσεις, όπως ζούσε και το ενδεχόμενο να ανακαλέσουν ξαφνικά την άδειά του επειδή προέκυψε επιχειρησιακή ανάγκη. Οσο κι αν είχε μάθει να ζει με αυτό το συναίσθημα της αβεβαιότητας κάθε φορά που ο σύζυγός της πετούσε, της ήταν αδύνατο την Πέμπτη το μεσημέρι να αποδεχθεί ότι δεν θα ξαναδεί ποτέ τον άνθρωπο που ερωτεύθηκε και παντρεύτηκε πριν από έντεκα χρόνια. Ηξερε ότι ο άντρας της λάτρευε αυτό που έκανε, όπως όλοι οι Ελληνες πιλότοι, αυτοί που αμείβονται με αποδοχές ντροπής, όπως έχει γραφτεί στα ΜΜΕ πολλές φορές, οι οποίοι όμως αν έχουν κάποια πίκρα την κρατάνε μόνο για τον εαυτό τους. Δεν τον ένοιαζε η καταπόνηση από τους στροβιλισμούς που αυξάνουν τα G, από το οξυγόνο που ανέπνεε και έμοιαζε να μην είναι αρκετό όταν εμπλεκόταν σε αερομαχίες και όλες του οι αισθήσεις ήταν στο κόκκινο. Στο σπίτι του στην Αθήνα και στο πατρικό του ο θρήνος ήρθε για να μείνει από την Πέμπτη το μεσημέρι, λίγη ώρα μετά το τραγικό νέο της απώλειάς του. Συγγενείς, φίλοι, γείτονες και συνάδελφοι έσπευσαν για να πράξουν το αυτονόητο, να συμπαρασταθούν στην οικογένειά του και να κλάψουν άλλοι βουβά και άλλοι φανερά για ένα 34χρονο παιδί που «έπεσε υπέρ πίστεως και πατρίδος».

Επεσε, χωρίς να έχει αγκαλιάσει τη γυναίκα και τα παιδιά του το φετινό Πάσχα, στην τελευταία, όπως έμελλε να αποδειχθεί, Ανάσταση του Θεανθρώπου για τον ίδιο. Βρισκόταν στη Σκύρο λόγω της αυξημένης έντασης με τους «γείτονες» και τις συνεχιζόμενες προκλήσεις φυλάσσοντας Θερμοπύλες, και έφυγε μετά από μια αναχαίτιση που δεν έγινε, σε μια αποστολή που έμελλε να έχει τραγική κατάληξη. Μια κατάληξη που γράφτηκε λίγο πριν το Mirage του Μπαλταδώρου προσεγγίσει τον αεροδιάδρομο στην 135 Σμηναρχία Μάχης, πετώντας σε ύψος 70 μέτρων πάνω από τη θάλασσα.

«Ακολούθα με να βγούμε από την ομίχλη», είπε στο Νο2 του μίνι σχηματισμού που του απάντησε: «Βλέπω από το όργανο ότι είμαστε κοντά στη θάλασσα. Εγώ ανεβαίνω».
Ο Γιώργος δεν του απάντησε ποτέ...

ΣΧΟΛΙΑ (4)

Αν..

Μην μιλάς έτσι... Είναι ασέβεια για το παλικάρι και τους ανθρώπους και συναδερφους γύρω του. Καταλαβε το... Τα αεροπλάνα ΔΕΝ πετάνε όταν η ορατότητα είναι μηδενική...εκτός αν έχουν βοήθεια από ραντάρ στο έδαφος, ILS ή προσγειωθούν αλλού. Είναι η ορατότητα που έχει σημασία, και όχι ο καιρός γενικά... Γι αυτό μην λες εύκολα ‘ήταν αλαζονας . Ποτέ δεν τους δόθηκε η οδηγία για προσέγγιση με παρακολούθηση ραντάρ ή να προσγειωθούν άλλου... μια και ILS στη Σκύρο δεν υπάρχει. Σκέψου ότι είσαι οδηγός φόρμουλα 1. Στην επόμενη στροφή έχει λάδια και γλυστρας... Ατύχημα θα πούμε και ισως ανθρώπινο σφάλμα.. Εσυ θα πεις και αλλαζονας... Ναι, αλλά κάποιος δεν έπρεπε να είχε πει στον οδηγό ότι η επόμενη στροφή έχει λάδια; Ξέρεις κανένα έμπειρο οδηγό ή καμμία Maclaren που βλέπουν τόσο μπροστά ώστε δεν χρειάζονται κανέναν να τους πει; Please, respect το παλικάρι μας..!!!

Αν....

Αν ο Γιώργος επέστρεφε εχοντας συνεχή καθοδήγηση ραντάρ από το έδαφος μέχρι την προσγειωση... radar precision monitoring approach... Αν το αεροδρόμιο της Σκύρου είχε ILS, που είναι όργανο για καθοδήγηση αεροσκαφών για προσγείωση ακόμα και με μηδενικές συνθήκες ορατότητας... Τα mirage έχουν ILS...Instrument Landing System. Η Σκύρος όμως όχι και ας επιχειρούν εκεί τα αεροπλάνα μας για τοσα χρόνια τώρα... Αν είχε δοθεί εντολή λόγω της περιορισμένης ορατότητας τα αεροπλάνα να επιστρέψουν σε άλλο αεροδρόμιο και όχι στη Σκύρο....μέχρι να βελτιωθεί ο καιρός.. Αν ένα μόνο από αυτά είχε γίνει.. ο Γιώργος θα ήτανε ακόμη κοντά μας... Άρα ας μην ψάχνουμε τι έφταιξε στον Γιώργο... αλλά να δουμε γιατί ενώ είχε μηδενική ορατότητα στη Σκύρο, τίποτα από τα παραπάνω δεν έγινε..

Σρατιωτικός

Αν ήταν λίγο πιο προσεκτικός, αν είχε λιγότερη Αλαζονεία από αυτή που έχουν όλοι οι πιλότοι, αν σκεφτόταν λίγο την οικογένειά του, εάν τον αξιολογούσε σωστά ο διοικητής του ή τον είχε εκπαιδεύσει σωστά να πιλοτάρει με τα όργανα και ήλεγχε τον καταγραφέα του , αν ο 'ίδιος ο διοικητής του είχε αξιολογηθεί και δεν είχε την θέση του λόγω του βουλευτή, αν είχε μετατεθεί ή καθαιρεθεί ή του είχε αφαιρεθεί όπως προβλέπεται η πτητική ικανότητα, γιατί πήγε με το Μιραζ στο χωριό του για να κάνει το κομμάτι του, αν δεν έφταιγε πάντα κάποιος εχθρός, πολλά άν θα μπορούσαμε να πούμε για την έλλειψη εκπαίδευσης- παιδείας όλων μας στους δρόμους στον αέρα κλπ. Και έχουμε τα περισσότερα ατυχήματα και από τους εμπολέμους.

ΝΤΊΝΑ ΓΑΛΑΝΗ

Ωραία λόγια . Αντιλαμβάνομαι ότι έχετε προσωπική πείρα και είστε άρτια καταρτισμένος περί των κανόνων της πτητικής . Το όνομα μου είναι Κωνσταντίνα Γαλάνη και την Πέμπτη 12/4/18 ,έχασα τον άνθρωπό μου. Γι αυτό θα σας παρακαλέσω με όση δύναμη μου έχει απομείνει...και ευγένια επίσης *Να βγάλετε τον σκασμό !* Γαλάνη Κων/να

ΠΡΟΣΘΗΚΗ ΣΧΟΛΙΟΥ
Απομένουν χαρακτήρες
* Υποχρεωτικά πεδία

Δείτε Επίσης

4619020

Ανθρωποι από τον χώρο της δημοσιογραφίας και του αθλητισμού έδωσαν το παρών στη Ζωοδόχο Πηγή Μελισσίων και τον συνόδευσαν στην τελευταία του κατοικία

astinomia_main

Να... προσέχουν τον εαυτό τους κάλεσε τους αστυνομικούς η υφυπουργός Προστασίας του Πολίτη Κατερίνα Παπακώστα και εξήγγειλε την εφαρμογή δόγματος μηδενικής ανοχής - Οργή των αστυνομικών για τη στάση του υπουργείου στις προκλήσεις και την επιλογή να μην γίνουν συλλήψεις αντιεξουσιαστών στο Πρωτοδικείο

94
MANA_ISAAK

«Δολοφονήθηκαν για δεύτερη φορά τα παιδιά μας» δηλώνουν οι γονείς των Ισαάκ και Σολωμού - Άνοιξαν το μεσημέρι τα οδοφράγματα Δερύνειας και Λεύκας - Απλικίου , ενώ το Κυπριακό δεν έχει ακόμη λυθεί