Στο ίδιο περίπου σημείο σημειώθηκε το ναυάγιο του οχηματαγωγού του Πολεμικού Ναυτικού «Μέρλιν» στις 15 Νοεμβρίου 1972, στις 15:00, λίγο έξω από το λιμάνι του Πειραιά.
Το πολεμικό Ταξιδεύει με προορισμό τη Ρόδο με αποστολή μία εικονική απόβαση. Από την Ελευσίνα έρχεται το τεράστιο δεξαμενόπλοιο «World Hero» ξεφόρτωτο του ομίλου «Νιάρχος».
Το μεγάλο δεξαμενόπλοιο του Νιάρχου ξεφόρτωτο έβγαινε από τον δίαυλο. Άφησε τον πλοηγό στον προλιμένα. Την ίδια ώρα το ΜΕΡΛΙΝ προσπέρασε το δεξαμενόπλοιο και βρέθηκε στην πλώρη. Το τάνκερ, όταν άφησε πιλότο αύξησε ταχύτητα. Το ΜΕΡΛΙΝ ήταν στο νεκρό τομέα -δεν το έβλεπε η γέφυρα- στην πλώρη του τάνκερ οπότε τα «δυο σκάφη συγκρούστηκαν» θυμάται στο protothema.gr πλοίαρχος του Εμπορικού Ναυτικού.
Οι καιρικές συνθήκες στην περιοχή είναι εξαιρετικές. Όμως, για κάποιον ανεξήγητο λόγο τα δύο πλοία βρίσκονται στην ίδια πορεία πλεύσης. Λίγο μετά τις τρεις ακούγεται ένας εκκωφαντικός θόρυβος. Το τάνκερ χτυπά στην πρύμνη το «Μέρλιν».
Κλείσιμο
Από τη σύγκρουση, το πολεμικό πλοίο πετάχτηκε μπροστά περίπου 30 μέτρα. Ακολούθησε ένα δεύτερο, πιο δυνατό χτύπημα. Το «World Hero» έκοψε το «Μέρλιν» στα δυο, το αναποδογύρισε και πέρασε από πάνω του. Μέσα σε 10 λεπτά το «Μέρλιν» βυθίστηκε και πήρε μαζί του 45 μέλη από το πλήρωμα. Σώθηκαν 14 επιβαίνοντες.
Συναγερμός στο λιμάνι Ναυαγοσωστικά και άλλα παραπλέοντα σκάφη έφτασαν γρήγορα στο σημείο του ναυαγίου. Από τα πρώτα πλοία ήταν το ολλανδικό φορτηγό «Σουΐντρεχτ» που κατάφερε να σώσει οκτώ άτομα και το ρυμουλκό «Άγιος Γεράσιμος» με κυβερνήτη τον Χ. Ελευθεριώτη, ο οποίος και μετέφερε όλους τους διασωθέντες στη Μαρίνα Ζέας. Μέχρι τα ξημερώματα, οικογένειες από όλα τα μέρη της Ελλάδας είχαν ενημερωθεί και κατέφθαναν στην Αθήνα για να μάθουν νέα για τους αγνοούμενους. Άλλοι περίμεναν έξω από το νοσοκομείο, άλλοι έξω από το Υπουργείο Ναυτιλίας και άλλοι έξω από το Γενικό Επιτελείο Ναυτικού. Αργά το βράδυ ανακοινώθηκε επισήμως ότι όλοι οι αγνοούμενοι θεωρούνταν νεκροί. Ακολούθησαν τραγικές σκηνές, ενώ κανείς δεν μπορούσε να εξηγήσει πώς συνέβη η τραγωδία...
Τέσσερα χρόνια μετά την έναρξή τους, τα «Γαλανόλευκα Αστέρια by EKO» έχουν εξελιχθεί σε μία από τις σημαντικότερες αναπτυξιακές δράσεις του ελληνικού μπάσκετ, αποδεικνύοντας στην πράξη ότι το μέλλον του αθλήματος χτίζεται από τις μικρές ηλικίες.
Η σύγχρονη μεταλλευτική δραστηριότητα, δεν καθορίζεται μόνο από την παραγωγή πρώτων υλών, αλλά και από τον τρόπο με τον οποίο εντάσσεται στο κοινωνικό, οικονομικό και περιβαλλοντικό πλαίσιο, στο οποίο λειτουργεί και το πως αλληλοεπιδρά με αυτό.
