Οι Ελληνες αρχίζουν να συγκατοικούν – Το φαινόμενο εξαπλώνεται στους νέους 20-30 ετών

Από τα loft της Νέας Υόρκης έως τα διαμερίσματα-κάψουλες του Τόκιο και από τα κέντρα συγκατοίκησης του Βερολίνου έως και την Μπανγκόκ, όλο και περισσότεροι άνθρωποι μοιράζονται τα σπίτια τους, όχι μόνο για να μειώσουν τα έξοδα αλλά και για να βρουν συντροφιά, βοήθεια στις δουλειές του σπιτιού και, μερικές φορές, ακόμη και ένα αίσθημα ανήκειν. Η Ελλάδα, αν και παραδοσιακά συνέδεε την έννοια της συγκατοίκησης με τα φοιτητικά ή νεανικά χρόνια -όταν οι οικονομικές μας απολαβές είναι ελάχιστες-, βιώνει τώρα τη δική της εκδοχή, αυτής της κοινωνικό-οικονομικής αλλαγής που κάνει τον Έλληνα νέο να αναζητεί συχνά πια συγκάτοικο.

Γιατί οι συγκάτοικοι γίνονται η norma

Αρκετοί παράγοντες οδηγούν στην αύξηση της συγκατοίκησης σε όλο τον κόσμο, με πιο σημαντική και κοινή να είναι η κρίση της οικονομικής προσιτότητας της στέγασης. Στην Αθήνα, όπως και σε σχεδόν όλα τα μεγάλα αστικά κέντρα, τα ενοίκια και οι τιμές των ακινήτων έχουν εκτοξευθεί στα ύψη. Παρομοίως, στο Λονδίνο, το Σαν Φρανσίσκο, το Χονγκ Κονγκ, η ενοικίαση ενός σπιτιού είναι απρόσιτη για τους περισσότερους επαγγελματίες που βρίσκονται στην αρχή της καριέρας τους. Η συγκατοίκηση λοιπόν μετατρέπεται έτσι, όχι απλά σε ένα θέμα προτίμησης, αλλά επιβίωσης.
Επιπλέον, οι κατοικίες, με ιδιωτικά υπνοδωμάτια αλλά κοινόχρηστους χώρους καθιστικού, κουζίνας και εργασίας, προωθούνται ως κέντρα τρόπου ζωής και όχι απαραίτητα ως συμβιβασμοί. Παράλληλα, για τους νεοαφιχθέντες σε ακριβές πόλεις -όπως το Λονδίνο-, η συγκατοίκηση είναι η μόνη λύση τόσο στην ενοικίαση, όσο και στην αγορά κατοικιών.

Ασία: Η άνοδος της συγκατοίκησης

Πουθενά αλλού η τάση αυτή δεν είναι πιο εμφανής από ό,τι στην Ασία, όπου οι εξωφρενικά υψηλές τιμές των ακινήτων συναντούν τον πυκνό αστικό πληθυσμό. Στη Σιγκαπούρη, το Τόκιο και το Μπανγκαλόρ, οι φορείς συγκατοίκησης προσφέρουν διαμερίσματα με μικρά δωμάτια σε συνδυασμό με μεγάλες κοινόχρηστες κουζίνες. Στοχεύουν όχι μόνο σε φοιτητές, αλλά και σε νέους επαγγελματίες και ψηφιακούς νομάδες που αναζητούν μια ασφαλή κοινότητα και ένα άνετο περιβάλλον. Μοιάζουν με φοιτητικές εστίες ως προς τη μορφή, αλλά όχι ως προς την ουσία. Συνήθως προωθούνται ως επαγγελματικές, ευέλικτες οικίες, κατάλληλες για ανθρώπους κάθε ηλικίας. Οι συμβάσεις είναι βραχύτερες, περιλαμβάνουν τα κοινόχρηστα και οι εταιρείες διαχείρισης παρέχουν υπηρεσίες καθαρισμού ή διοργανώνουν κοινοτικές εκδηλώσεις. Η ελκυστικότητά τους δεν έγκειται μόνο στην προσιτή τιμή, αλλά και στο “έτοιμο” κοινωνικό δίκτυο που προσφέρουν στους κατοίκους τους.

Διαβάστε περισσότερα στο Newmoney.gr