Κωνσταντίνος Ασπιώτης: Εμένα μ’ ενδιαφέρει η ιστορία που θα πω στον κόσμο

Ο Κωνσταντίνος Ασπιώτης είναι πολύ ωραίος τύπος. Ανετος, φιλικός, γνήσιο τέκνο της γενέτειράς του. Και εξηγούμαι: επειδή τον έστησα -μετά μεγάλης μου ντροπής- γύρω στα 10 λεπτά, γιατί είχε καθυστερήσει το μετρό και μετά χάθηκα στα στενά μεταξύ Μοναστηρακίου και Μεταξουργείου, όταν του έστειλα απολογητικό SMS, εκείνος μου απάντησε: «Μην ανησυχείς, χαλαρά, είμαι από τη Θεσσαλονίκη». Κι ας ερχόταν από πολύωρη πρόβα για τις «Εκκλησιάζουσες | Γυναίκες στην εξουσία», που οσονούπω ξεκινούν την πανελλαδική περιοδεία τους, κι ας είχε μετά τη συνέντευξή μας μια άλλη επαγγελματική υποχρέωση, με λίγα λόγια ένα γεμάτο πρόγραμμα που δεν σήκωνε καθυστερήσεις. Εκείνος όμως έχει βρει τον τρόπο να κάνει τα δύσκολα εύκολα. Χωρίς να δείχνει άγχος, ακόμα κι αν το νιώθει. Είναι κι αυτό ένα από τα πολλά ταλέντα του.

GALA: Αυτό το καλοκαίρι περιοδεύεις με τις «Εκκλησιάζουσες», ένα έργο στο οποίο οι γυναίκες παίρνουν την εξουσία και οι άντρες μπαίνουν στα παρασκήνια. Τι γνώμη έχεις γι’ αυτό το concept;
ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΑΣΠΙΩΤΗΣ: Πρέπει να το δει κανείς υπό το πρίσμα της γραφής του Αριστοφάνη και των θεμάτων που τον απασχολούσαν. Ο Αριστοφάνης γενικότερα περιγράφει ουτοπικές καταστάσεις και γεγονότα. Σε αυτή την κωμωδία περιγράφει το πώς οι γυναίκες παίρνουν την εξουσία γιατί μόνο εκείνες μπορούν να διαχειριστούν τα πράγματα ακριβώς όπως οργανώνουν ωραία το νοικοκυριό. Λέει δηλαδή ότι, αν αναλάμβαναν τον κόσμο οι γυναίκες, τα πράγματα θα ήταν καλύτερα.

G.: Στην εποχή του Αριστοφάνη αυτό ήταν ουτοπικό. Στην εποχή μας είναι;
Κ.ΑΣΠ.: Δηλαδή να υπάρχει ένα κόμμα αποκλειστικά γυναικείο που να πάρει την εξουσία και να αποκλείσει τους άντρες; Κατά τη γνώμη μου, δεν θα ήταν σωστό και είναι και κάτι που δεν μπορεί να το δει κανείς ρεαλιστικά. Αυτό που θα έπρεπε να υπάρχει θα ήταν η ισορροπία, να είναι τα πράγματα δίκαια μοιρασμένα. Φυσικά υπάρχουν αρκετές γυναίκες που ηγούνται πραγμάτων, πολιτικών κομμάτων, επιχειρήσεων, και στην Ελλάδα και παγκοσμίως. Δεν ξέρω όμως αν είναι θέμα φύλου ή προσωπικότητας τελικά. Το σίγουρο είναι ότι επειδή ζούμε σε μια πατριαρχική κοινωνία οι γυναίκες δεν είναι εύκολο να αναλάβουν τα πράγματα που θα μπορούσαν να αναλάβουν.

G.: Η δική σας εκδοχή του έργου είναι ελαφρώς πειραγμένη; Γιατί ούτως ή άλλως αυτό είθισται πλέον στις αρχαίες παραστάσεις.
Κ.ΑΣΠ.: Κατά τη γνώμη μου, έτσι πρέπει. Σε αυτά τα έργα υπάρχουν κάποια πράγματα που δεν είναι πλέον κατανοητά σε εμάς - από ονόματα μέχρι συνθήκες και καταστάσεις. Εχουν περάσει πάνω από 2.000 χρόνια από εκείνη την εποχή, οπότε ο σκηνοθέτης πρέπει να κάνει τις παρεμβάσεις του και τις επεμβάσεις του. Εδώ ο Θέμης Μουμουλίδης και η Νεφέλη Μαϊστράλη νομίζω ότι έχουν κρατήσει το πνεύμα του συγγραφέα και μέσα από μια συνθήκη τσίρκου ή καμπαρέ μάς βάζουν στον κόσμο του. Η παράστασή μας έχει πολύ χορό, πολύ τραγούδι, καταπληκτικούς συντελεστές-συνεργάτες, πάρα πολύ ωραίο θίασο ειλικρινά, και όλοι προσπαθούμε να βγάλουμε αυτό το χιούμορ του Αριστοφάνη.

G.: Εσύ ποιος είσαι στις «Εκκλησιάζουσες»;
Κ.ΑΣΠ.: Κάνω τον κομπέρ που εισάγει τον κόσμο στην ιστορία. Αυτός ο χαρακτήρας δεν υπάρχει στον Αριστοφάνη και είναι σαν να γράφτηκε κάπως για μένα. Βλέπουμε μια γυναίκα η οποία είναι λίγο Μαίρη Παναγιωταρά, όπως οι περισσότερες γυναίκες που ξέρουμε και οι οποίες ασχολούνται με πάρα πολλά πράγματα. Δηλαδή έχει και την ευθύνη του παιδιού της και την ευθύνη της εργασίας της και την ευθύνη που της έδωσε η κοινωνία, που θεωρεί ότι κάποιες δουλειές είναι για τις γυναίκες και κάποιες άλλες για τους άντρες. Αυτή η γυναίκα, λοιπόν, κοιμάται δίπλα σε έναν μουσικό του δρόμου, που είμαι εγώ, και μέσα από το όνειρο ξυπνάει σε έναν άλλον κόσμο, όπου ο μουσικός γίνεται κομπέρ, η γυναίκα η Πραξαγόρα και μπαίνουμε πια στην κωμωδία του Αριστοφάνη.

G.: Εχεις ξαναπαίξει Αριστοφάνη;
Κ.ΑΣΠ.: Αυτή είναι η τέταρτη φορά.

G.: Σου αρέσει η κωμωδία, αλλά σου αρέσουν και όλα τα άλλα είδη. Θέλω να πω ότι δεν έχεις τυποποιηθεί.
Κ.ΑΣΠ.: Θέλω να δοκιμάζομαι στα διάφορα είδη και ευτυχώς μέχρι στιγμής με δοκιμάζουν στα διάφορα είδη και οι άλλοι. Εμένα μ’ ενδιαφέρει η ιστορία που θα πω στον κόσμο.

G.: Τι ιστορίες θέλεις να λες στον κόσμο;
Κ.ΑΣΠ.: Κάθε φορά κάτι άλλο, ανάλογα με τα πράγματα που με απασχολούν. Για παράδειγμα, αυτή τη στιγμή κάτι που με απασχολεί είναι όλο αυτό το δυστοπικό περιβάλλον στο οποίο ξυπνάμε κάθε μέρα: ο πόλεμος, η φτωχοποίηση του κόσμου, ο αγώνας για την επιβίωση, η διαφθορά στο πολιτικό σύστημα, όλα αυτά τα φριχτά που ακούμε να συμβαίνουν γύρω μας και έχουν μικρότερο ή μεγαλύτερο αντίκτυπο σε όλη την κοινωνία και σίγουρα στην ψυχολογία μας. Οπότε αυτή είναι μια ιστορία που εμπεριέχει αυτές τις ανησυχίες μου γι’ αυτό το καλοκαίρι.

G.: Είπες πριν ότι οι σκηνοθετικές παρεμβάσεις είναι καλοδεχούμενες, όντας κι εσύ σκηνοθέτης. Πώς σου προέκυψε η σκηνοθεσία;
Κ.ΑΣΠ.: Θα πω κάτι που δεν νομίζω να το έχω ξαναπεί κάπου. Νομίζω ότι αυτό υπήρχε πάντα μέσα μου με έναν τρόπο. Με θυμάμαι από τα χρόνια της σχολής να στήνω σκηνές για τους συμφοιτητές μου, να τους βοηθάω δηλαδή στη σκηνοθεσία του πράγματος. Αλλά και πριν από αυτό, με έναν άλλον τρόπο, εκτός του ότι οργάνωνα στο σχολείο από σκετς μέχρι διάφορες παραστάσεις, ζωγράφιζα - περισσότερο προς το κόμικ. Εβαζα ιστορίες με ανθρώπους στο χαρτί που άρχιζα να τις αναπτύσσω καρέ-καρέ, επιλέγοντας πώς είναι αυτοί οι άνθρωποι, τι φοράνε, πώς φωτίζονται κ.λπ. Κάπως δηλαδή υπήρχε η διάθεση να λέω κάποια παραμύθια. Μετά με το θέατρο ανακάλυψα αυτή τη δυνατότητα και τη δύναμη του ζωντανού, του live, οπότε ομαλά μπήκα σε αυτό που λέμε σκηνοθεσία. Κατά τ’ άλλα, δεν αυτοαποκαλούμαι σκηνοθέτης. Είμαι ηθοποιός. Η σκηνοθεσία μού προκύπτει ερωτικά, θα το πω εγώ. Δηλαδή, αν έρθει κάποιο έργο που μου γουστάρει, χώνομαι.

G.: Τον εαυτό σου τον σκηνοθετείς;
Κ.ΑΣΠ.: Ναι, αμέ.

G.: Είναι δύσκολο;
Κ.ΑΣΠ.: Οχι, γιατί είμαι καλός ηθοποιός. (γέλια) Πέραν της πλάκας, ο ηθοποιός με έναν τρόπο αυτοσκηνοθετείται. Με την καλή έννοια. Χρειάζεται να έχει επιστασία, το τρίτο μάτι, την ώρα που παίζει. Να γνωρίζει τα μέσα του, να γνωρίζει πού βρίσκεται στον χώρο, πότε μπαίνει στο φως, πότε πρέπει να μιλήσει. Ετσι κι αλλιώς, υπάρχει στη διαδικασία μας αυτό ως άνθρωποι της σκηνής. Οπότε, από τη μία το να με σκηνοθετήσω είναι πιο δύσκολο από το να έχω κάποιον που είναι από κάτω και βλέπει πράγματα που μου ξεφεύγουν, από την άλλη έχω πλήρη αίσθηση του τι κάνω πάνω στη σκηνή. Με τις αδυναμίες μου.

G.: Εχεις φοβηθεί ποτέ ρόλο;
Κ.ΑΣΠ.: Φυσικά, ή στιγμές ρόλου. Αλλά αυτό είναι ένα από τα πράγματα που πρέπει να κάνεις ως ηθοποιός: να αντιμετωπίσεις τους φόβους σου. Ο Μιχαήλ Μαρμαρινός είχε πει κάτι πολύ ωραίο σε μία από τις πρόβες που κάναμε: «Εκεί που φοβάσαι να πηγαίνεις». Και έχει δίκιο, γιατί αυτό μπορεί να σε εξελίξει στο επάγγελμα.

G.: Εντάξει με το επάγγελμα, αλλά πηγαίνεις και στη ζωή σου εκεί που φοβάσαι;
Κ.ΑΣΠ.: Οχι, όχι. Ισως το έκανα μικρότερος περισσότερο από άγνοια κινδύνου, και το λέω συνέχεια ότι είμαι πολύ τυχερός που δεν μου συνέβη κάτι ακραίο. Οσο μεγαλώνω όμως γίνομαι πιο συντηρητικός ή πιο φοβιτσιάρης, όπως θες πες το.

G.: Ποια είναι η μεγαλύτερη τρέλα που έχεις κάνει και μπορείς να μιλήσεις γι’ αυτήν;
Κ.ΑΣΠ.: Τρέλα; Σίγουρα έχω κάνει τρέλες, αλλά δεν μου έρχεται κάτι τώρα.

G.: Ενα ταξίδι ξαφνικό, ας πούμε, εντελώς απρογραμμάτιστο;
Κ.ΑΣΠ.: Καλά, ταξίδια ξαφνικά κάνω και τώρα. Αν έχω λίγο χρόνο, θα πάω ένα τριήμερο στη Ρώμη. Αλλά μέχρι εκεί. Δεν θα πήγαινα, ας πούμε, στο Μπουένος Αϊρες, γιατί το φοβάμαι ως μέρος. Θέλω να πηγαίνω σε πολιτισμένα μέρη, με ασφάλεια και οργάνωση.

G.: Εχεις κάποιο άλλο ταλέντο πλην υποκριτικής, σκηνοθεσίας και ζωγραφικής;
Κ.ΑΣΠ.: Εχω ταλέντο στο να τρώω, πιάνεται; Μ’ αρέσει να τρώω, να πίνω. Το απολαμβάνω το φαγητό, συχνά με ολέθρια αποτελέσματα για το βάρος μου. Θα ήθελα να είμαι λίγο πιο πειθαρχημένος στη διατροφή μου. Αν έτρωγα αυτά που πρέπει, θα είχα σωματάρα.

G.: Πας στο γυμναστήριο;
Κ.ΑΣΠ.: Ναι, αλλά πάει στράφι. (γέλια) Τώρα πρέπει επειγόντως να χάσω κιλά για να χωρέσω στα κοστούμια της παράστασης.

G.: Εχεις κάνει ποτέ θυσία για έναν ρόλο;
Κ.ΑΣΠ.: Ναι, τέτοιου τύπου. Για το «Rocky Horror Show» είχα χάσει 20 κιλά λίπους και είχα προσθέσει σε μυϊκή μάζα. Πεινούσα και γυμναζόμουν παράλληλα. Το αποτέλεσμα ήταν ωραίο, αλλά η καλογερική βαριά, μεγάλος ο κόπος, και σωματικός και ψυχολογικός. Δεν θα μπορούσα να το κάνω για πάντα. Η ζωή είναι μικρή και θέλει και τις απολαύσεις της ◆