Άνια Λεμπεντένκο: Η υποκριτική για μένα ήταν μονόδρομος

Ο «Μαγεμένος βοσκός», το δραματικό ειδύλλιο που ο Σπυρίδων Περεσιάδης έγραψε το 1909, μετά την εμβληματική «Γκόλφω», αναβιώνει μέσα από τη σύγχρονη λυρική ανάγνωση του Γιάννη Σκουρλέτη στην παράσταση της ομάδας bijoux de kant στο Θέατρο του Νέου Κόσμου.

Ο ρόλος που υποδύεται η Ανια Λεμπεντένκο είναι ένας χαρακτήρας που μπαίνει εμβόλιμος στην ιστορία και πολύ σύνθετος υποκριτικά. «Γι’ αυτό ακριβώς αγαπώ τόσο αυτή την παράσταση, πιστεύω πως έχουμε κάτι πολύ ουσιαστικό που μοιραζόμαστε με το κοινό. Προσωπικά, κάθε παράσταση με τις επιτυχίες και κυρίως τις αποτυχίες της με πηγαίνει ένα μικρό βήμα παραπέρα ως ηθοποιό, αλλά και ως Ανια», λέει ενθουσιασμένη.

«Από την ποιητική γλώσσα του κειμένου, με τη σκοτεινή αισθητική του Γιάννη Σκουρλέτη, δημιουργήσαμε μια γλυκιά προσευχή. Πρόκειται για ένα λαϊκό παραμύθι, μια αφήγηση πέντε παιδιών που έχουν κάτι κοινό. Μια εξομολόγηση για τον έρωτα και τον πόνο που τον συνοδεύει βγαίνει από το στόμα μας ως κοινός μονόλογος που τελικά τους παρασύρει σε μοιραίο τέλος.

Ο θάνατος και ο έρωτας κινούν όλη την ανθρώπινη αφήγηση. Η αγάπη και ο έρωτας δίνουν για λίγο την αίσθηση της αιωνιότητας, ενώ ο θάνατος μας θυμίζει πως είμαστε εδώ μονάχα για λίγο», αναφέρει για το έργο που θεωρούνταν χαμένο. «Ομως, ήρθε και συνάντησε τον σκηνοθέτη μας εντελώς τυχαία σε ένα παλαιοβιβλιοπωλείο. Αποτελώντας σπάνιο προπολεμικό εύρημα, ειλικρινά δεν ξέρω αν θα αγαπήσω τόσο βαθιά κάποιο άλλο έργο!».

Αυτό το διάστημα μπαίνει και στο πετσί μιας άλλης ηρωίδας στη δεύτερη παράσταση όπου συμμετέχει, τον «Αρχιμάστορα Σόλνες» στο Θέατρο Τέχνης Κάρολος Κουν. «Η γραμματέας που υποδύομαι ζει περισσότερο με βάση το “πρέπει” παρά το “θέλω”. Αν και ερωτευμένη με τον Σόλνες, δεν θα τολμούσε ποτέ να ανατρέψει τη ζωή της ή να παραδεχτεί δημόσια τα συναισθήματά της επειδή τη νοιάζει υπερβολικά η εικόνα της. Προτιμά την ασφάλεια της καθημερινότητας και της συνήθειας», λέει τονίζοντάς μου ότι η ίδια δεν θα μπορούσε ποτέ να ζήσει σε μια τέτοια συνθήκη.

Μιλάμε για τη ρώσικη και ουκρανική καταγωγή της. Οι γονείς της ήρθαν στην Ελλάδα λίγο μετά τη διάλυση της Σοβιετικής Ενωσης για ένα καλύτερο μέλλον, η Ανια γεννήθηκε και μεγάλωσε στα Χανιά. Σιωπηλή και εσωστρεφής, δεν είχε παρέες τα πρώτα σχολικά χρόνια, της άρεσε να μένει στο σπίτι με τον γάτο της. «Ενιωθα όμως τεράστια την ανάγκη να εκφραστώ. Αγαπούσα τον χορό, τη μουσική, το σχέδιο, στο δωμάτιό μου ζωγράφιζα ώρες. Στη Γ’ Λυκείου, στη θεατρική ομάδα έγινα η Φαύστα του Μποστ. Δεν είπα ποτέ μου ότι “θέλω να γίνω ηθοποιός”. Μικρή ήθελα να γίνω μπαλαρίνα, ένα όνειρο που όχι απλώς δεν πραγματοποίησα, ούτε καν ακούμπησα». Στην Αθήνα, μετά τη Θεατρική Σχολή Πράξη Επτά, δεν είναι ακόμα σίγουρη αν αυτός είναι ο δρόμος της. Στα 23 της μπαίνει στη Σχολή του Εθνικού Θεάτρου. «Τα χρόνια του Εθνικού ήταν τα πιο δύσκολα της ουσιαστικής ενηλικίωσής μου. Σχεδόν ζούσαμε στη σχολή, εκεί ήταν ο κόσμος μας όλος και δεν ήταν καθόλου εύκολος. Τελειώνοντας κατάλαβα πως η υποκριτική ήταν μονόδρομος. Δεν φαντάστηκα ότι μπορούσα να κάνω κάτι άλλο στη ζωή μου».

Μιλώντας για το μέλλον παραδέχεται ότι συχνά αισθάνεται μετέωρη επειδή οι δικοί της άνθρωποι είναι διασκορπισμένοι: η αδερφή της ζει στην Αμερική, οι φίλοι της στην Ελβετία και την Αγγλία, η ίδια νιώθει ότι ανήκει ταυτόχρονα στην Ελλάδα, στην Ουκρανία και τη Ρωσία.

«Εχω χάσει πολύ κοντινούς μου ανθρώπους στον πόλεμο που μαίνεται από πολύ πριν γίνει παγκοσμίως γνωστός, και γι’ αυτό προσπαθώ να προστατεύσω τον εαυτό μου από τη συνεχή έκθεση στα αρνητικά γεγονότα, νιώθω ότι δεν μπορώ να αντέξω όλο το βάρος του κόσμου. Δεν κλείνω τα μάτια στην πραγματικότητα, αντίθετα, επειδή είμαι αρκετά ευαίσθητη νιώθω την ανάγκη να βάζω όρια για να διατηρώ την ψυχική μου ισορροπία».

Ανακαλύπτει την ομορφιά παντού, σε ένα βιβλίο, σε μια καθημερινή εικόνα στον δρόμο, σε έναν άνθρωπο που κάνει οτιδήποτε με αγάπη. Η δική της αγάπη για τα ζώα ξεκίνησε από την παιδική της ηλικία.

«Περιέθαλπα αδέσποτες γάτες και σκυλιά. Οι γονείς μου πίστευαν πως θα γίνω κτηνίατρος εξαιτίας της βαθιάς επικοινωνίας που είχα πάντα με τα ζώα», ομολογεί. Αγαπά και υποστηρίζει το φύλο της. «Η γυναίκα είναι το πιο περίπλοκο, πολυδιάστατο και ενδιαφέρον ον πάνω στη Γη. Νιώθω ευγνώμων και περήφανη για τις γυναίκες της οικογένειάς μου, οι οποίες ήταν μεταφορικά και κυριολεκτικά μαχήτριες, από τη μαμά μου, που κάνει τα πάντα για εμάς καθημερινά, έως την προγιαγιά μου, που πολέμησε στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο κατά των ναζί. Ολες οι γυναίκες της ζωής μου, δυναμικές, με φοβερό ταμπεραμέντο και ιδιαίτερη ιδιοσυγκρασία, σίγουρα δεν θα ξεχαστούν ποτέ από όσους είχαν την τύχη να τις συναντήσουν. Ελπίζω να υπάρχουν δικά τους θραύσματα μέσα μου. Με συγκινεί η σκέψη ότι η ύπαρξή μας ίσως είναι μια συνέχεια όσων έφυγαν, σαν μια εναπόθεση σε εμάς για τη συνέχεια των ονείρων που έσβησαν, για τους έρωτές τους που χάθηκαν, τα “σ’ αγαπώ” που δεν ειπώθηκαν. Αυτό το μαγικό φέρει το κείμενο του Περεσιάδη. Εχω μια βαθιά, περίεργη σύνδεση με το έργο. Δεν έχω ζήσει τίποτα παρόμοιο, κι όμως νιώθω σαν να είναι μακρινή ανάμνηση από κάτι πολύ δικό μου».

Ετσι κι αλλιώς, την εμπνέει το ανεξήγητο, το υπερφυσικό. Για την Ανια, «η ζωή έχει να κάνει περισσότερο με όσα δεν μπορείς να εξηγήσεις λογικά, αλλά τα νιώθεις με την καρδιά σου. Με κουράζει η απολυταρχία της λογικής των μονοδιάστατων, τετράγωνων ατόμων που προσπαθούν να με προσγειώσουν, γι’ αυτό και νιώθω να ανήκω στο παραμυθένιο σύμπαν του Γιάννη Σκουρλέτη, που παροτρύνει να ζήσουμε το τώρα στο έπακρο, κρατώντας γλυκιά την ανάμνηση του παρελθόντος, συμφιλιωμένοι με τα τραύματά μας» ◆