Μαρίνα Καρέλλα: Οι κύκλοι της ζωής της

«Aman» στα σανσκριτικά σημαίνει ειρήνη. Και αν την αφήσουμε να κυλήσει στα αρχέγονα κύματα που σχηματίζουν οι πλαγιές της αργολικής γης, η γαλήνη που την ακολουθεί περνάει στέφανα με την ίδια τη «ζωή».

Κάπως έτσι γεννήθηκε το «Amanzoe» της Ερμιονίδας και, φέτος, ως επακόλουθο της φιλοσοφίας του, πρότεινε στην γκαλερίστα Δάφνη Ζουμπουλάκη να αγκαλιάσει τους κύκλους της ζωής της Μαρίνας Καρέλλα και τριών άλλων σπουδαίων Ελληνίδων δημιουργών, φιλοξενώντας έργα τους στην έκθεση «Life Cycles», μέσα σε ένα ιδανικό αρχιτεκτονικό και φυσικό σκηνικό: σχεδιασμένο από τον διακεκριμένο αρχιτέκτονα Ed Tuttle, το «Amanzoe» γίνεται ο σωστός «βιότοπος» για την αρμονική συνύπαρξη της τέχνης, της φύσης και του design.

Η πρώτη εικόνα είναι το χαμόγελό της καθώς καταφτάνει στο «Amanzoe», το οποίο συνοδεύει και την έκπληξη από το σκηνικό που αντικρίζει. Οταν το απόγευμα η Δάφνη Ζουμπουλάκη μάς ξεναγεί στα διάσπαρτα έργα των τεσσάρων καλλιτεχνών, η Μαρίνα Καρέλλα δεν μπορεί να κρύψει τον σχεδόν παιδικό ενθουσιασμό της για τη σοφή τοποθέτησή τους. Εργα όπως το εμβληματικό «The Gold Cloth», αγαπημένο του Ιόλα, ή το «Hibiscus», που αποτυπώνουν το φως, τη σκιά και τις πτυχώσεις, αναδύονται από αναπάντεχες γωνιές, όπως η ήσυχη βιβλιοθήκη του «Amanzoe» και η παρακείμενη βεράντα της.

«Τόσο ωραίο μέρος!», θα υπερθεματίσει λίγες ημέρες μετά όταν βρεθήκαμε στο ατελιέ της, ένα drone-διαμέρισμα απ’ όπου βλέπεις την Καπνικαρέα από ψηλά και την Ακρόπολη στο πλάι. «Βρίσκω ότι είναι εξαιρετική τύχη να έχεις τα έργα σου εκεί, όπως επίσης είναι καταπληκτικός ο τρόπος που τα τοποθέτησε η Δάφνη. Διάλεξε μέρη-κλειδιά. Αυτό θα πει να είσαι πολύ καλός γκαλερίστας».

GALA: Παράλληλα με την έκθεση στο «Amanzoe», ξεκίνησε και η έκθεσή σας «Le Passage» στην Γκαλερί Ζουμπουλάκη, σωστά;
ΜΑΡΙΝΑ ΚΑΡΕΛΛΑ: Ναι, αλλά ας διεκρινίσουμε και πάλι ότι η έκθεση του «Amanzoe» είναι ομαδική: εκθέτω μαζί με τις καλλιτέχνιδες Αλεξάνδρα Αθανασιάδη, Νικομάχη Καρακωστάνογλου και Δέσποινα Φλέσσα, για τις οποίες έχω μεγάλο θαυμασμό.

G.: Τι σας κάνει να συνεχίζετε να δημιουργείτε;
Μ.Κ.: Κοιτάξτε, πρόκειται για την ίδια μου την ύπαρξη. Εγώ αυτό το κάνω από το σχολείο ή και πιο πριν αν αναλογιστούμε πως ζωγράφιζα τους τοίχους στο σπίτι του πατέρα μου. Θέλω να πω πως είναι κάτι το οποίο μου είναι έμφυτο. Ετσι, συνέχισα χωρίς ποτέ να σκεφτώ τι πρέπει να κάνω όταν μεγαλώσω, ήρθε αυτόματα και βρέθηκα στον Τσαρούχη. Βέβαια, στην αρχή έκανα σκηνικά και κοστούμια, το οποίο ήταν ένας πολύ ενδιαφέρων τρόπος για να κερδίσεις και τη ζωή σου. Είναι από τα πολύ ωραία πράγματα που έχω ζήσει μικρή. Δεν συμβαίνει πολύ συχνά να σε καλεί ένας άνθρωπος όπως ο Δημήτρης Χορν και να σου ζητάει να κάνεις σκηνικά και κοστούμια για το θέατρο. Στον Χορν άρεσε να δουλεύει με πολύ νέους ανθρώπους - κι εγώ ήμουν τότε μόλις 19 χρόνων. Δίστασα στην αρχή, του λέω «μα, Τάκη μου, θα τα καταφέρω;». Και μου απάντησε με μια εξαιρετική συμβουλή: «Αν δεν αρπάζεις τις ευκαιρίες στη ζωή σου, έχασες».

G.: Εσείς σήμερα ποια είναι η πιο χρήσιμη συμβουλή που θα δίνατε σε έναν νέο καλλιτέχνη; Στον βοηθό σας, για παράδειγμα, τι θα λέγατε;
Μ.Κ.: Κατ’ αρχάς, ο Δημήτρης Παπαδόπουλος θα μπορούσε να είναι και καθηγητής μου! Εκτός όλων των άλλων, είναι καλός και στην τεχνική. Βεβαίως, η τεχνική δεν είναι το παν, καθώς πιστεύω ακράδαντα ότι μπορείς να είσαι καταπληκτικός καλλιτέχνης και χωρίς καμία μάθηση ή μπορείς να αγγίξεις την τελειότητα εάν στην πορεία συνεχίσεις να μαθαίνεις. Ωστόσο το ζητούμενο δεν είναι να είσαι τέλειος σε αυτό που κάνεις. Είναι το τι σου βγαίνει πάνω από αυτό. Θυμάμαι, κάποτε, μου έκανε μαθήματα ο γλύπτης και σύντροφος της Νίκι Ντε Σεντ Φαλ, Ζαν Τινγκελί. Ηταν τόσο καλός στο σχέδιο που γινόταν ενοχλητικό και για τον ίδιο, οπότε άρχισε να ζωγραφίζει με το αριστερό χέρι. Θέλω να πω πως δεν είναι η άριστη τεχνική το ζητούμενο για να δείχνεις την ψυχή σου. Χρειάζεται μεν, αλλά περισσότερο χρειάζεται το πάθος.

G.: Σας ενοχλεί που πολλοί καλλιτέχνες πλέον, τόσο στο τεχνικό μέρος όσο και στην τεχνοτροπία, χρησιμοποιούν την τεχνολογία για τα έργα τους;
Μ.Κ.: Οταν αυτό διαχειρίζεται σωστά, είναι πολύ ενδιαφέρον και δίνει πολλές δυνατότητες στον καλλιτέχνη. Μου αρέσει η εφευρετικότητα, μου αρέσει να χρησιμοποιείς όποιο μέσο σου ταιριάζει - από τα πιο μηδαμινά μέχρι την πιο ενισχυμένη τεχνολογία. Βρίσκω ότι όλα τα μέσα είναι του Θεού για την τέχνη.

G.: Αν θα έπρεπε να κρατήσετε μια ανάμνηση από το παρελθόν, ποια θα ήταν;
Μ.Κ.: Ωραία εποχή ήταν όταν ζούσαμε στην Αμερική, τη δεκαετία του ’80. Ηταν τότε που άρχισαν να αναδεικνύονται οι καλλιτέχνες και να αναγνωρίζεται η τέχνη τους και σε χρηματικό επίπεδο, με πρώτο τον Τζάσπερ Τζονς, ο οποίος πούλησε με 1 εκατ. δολάρια και όλος ο κόσμος έμεινε άφωνος. Δηλαδή, δεν μπορούσε να πιστέψει κανείς μέχρι τότε ότι θα φτάναμε εκεί. Και αυτό ήταν μια αρχή. Τώρα, βέβαια, πολλές φορές η «καλή τέχνη» έχει να κάνει με το πόσο πληρώνεις γι’ αυτή.

G.: Ποιους ανθρώπους θα βάζατε μέσα στο κάδρο των αναμνήσεών σας;
Μ.Κ.: Ο Ιόλας στην αρχή της ζωής μου. Για το θέατρο, ο Δημήτρης Χορν. Επίσης, ο Γιάννης Τσαρούχης και η Νίκι ντε Σεντ Φαλ. Ηταν όλοι πολύ φίλοι μου. Για μένα, το πάθος για την τέχνη τους ήταν μεγάλο μάθημα τότε.

G.: Υπάρχουν νέοι καλλιτέχνες τους οποίους ξεχωρίζετε;
Μ.Κ.: Η αλήθεια είναι ότι περιτριγυρίζομαι από αρκετούς. Θα ανέφερα έναν βαφτισιμιό μου, ο οποίος βρίσκεται στο Λος Αντζελες. Λέγεται Κοσμάς Μπράουν.

G.: Υπήρξε ποτέ κάτι το οποίο αισθανθήκατε ότι συμπλήρωσε την πορεία σας στη ζωή πέραν της τέχνης;
Μ.Κ.: Ναι, είναι η «Ελίζα», η Εταιρεία που ιδρύσαμε κατά της Κακοποίησης του Παιδιού. Η Ελίζα ήταν υπαρκτό πρόσωπο. Ηταν ένα 6χρονο κοριτσάκι που κακοποιήθηκε ψυχικά, σωματικά και σεξουαλικά για έναν χρόνο από την ίδια της τη μητέρα. Αυτό το παιδί εγώ δεν το είχα γνωρίσει, το είχε γνωρίσει όμως ο Μιχαήλ, ο σύζυγός μου. Ημουν στη Νέα Υόρκη και άκουσα στο ραδιόφωνο να λένε για ένα φρικτό έγκλημα στο Μπρούκλιν, για μια μάνα που σκότωσε το εξάχρονο κοριτσάκι της. Προσευχόμουν μέσα μου να μην είναι η Ελίζα. Ηταν αδύνατον να το αφήσουμε έτσι, έπρεπε οπωσδήποτε να δράσουμε ώστε να μην ξαναγίνει ποτέ κάτι παρόμοιο. Πάντοτε θέλαμε να κάνουμε κάτι στην Ελλάδα και η ιστορία της Ελίζας στάθηκε καταλυτικός παράγων. Είχα μια πολύ καλή φίλη, η οποία ήξερε την Ελένη Αγάθωνος, τη διακεκριμένη διδάκτορα Ψυχολογίας και κορυφαία εμπειρογνώμονα παιδικής προστασίας με ειδικότητα στην κακοποίηση, οπότε ξεκινήσαμε την «Ελίζα».

G.: Εχετε κάποια ανεκπλήρωτη επιθυμία;
Μ.Κ.: Για να ελαφρύνουμε λίγο το κλίμα, θα ήθελα να είμαι τραγουδίστρια και δεν έγινα.

G.: Αλήθεια;
Μ.Κ.: Ναι! Αυτή είναι η μόνη επιθυμία που δεν εκπλήρωσα. Οχι τραγουδίστρια της όπερας, διότι δεν έχω οπερετική φωνή. Θα ήθελα να ήμουν τραγουδίστρια όπως, για παράδειγμα, η Μαρινέλλα ◆