Ραδιοφωνικός Πίντερ… που «πονάει»

Ένα ζευγάρι αστών στη μέση ηλικία. Ένα ζευγάρι καθωσπρέπει, κατά τα φαινόμενα. Ο Έντουαρντ και η Φλώρα. Πίνουν το τσάι τους απολαμβάνοντας μία υπέροχη, καλοκαιρινή μέρα στη βεράντα του σπιτιού τους. Φλυαρούν. Έπειτα σωπαίνουν. Ύστερα φλυαρούν ξανά. Πόσα πραγματικά λένε αυτά που σκέφτονται;

Το «Ένας ανεπαίσθητος πόνος», ένα από τα λιγότερο γνωστά έργα του Χάρολντ Πίντερ που διατηρεί στο ακέραιο όλες τις αρετές της δραματουργίας του, παρουσιάζεται κάθε Δευτέρα και Τρίτη στο θέατρο ΜΠΙΠ, σε σκηνοθεσία Χριστίνας Χριστοφή, με τους Δημοσθένη Φίλιππα, Μαρία Μπρανίδου και Κωνσταντή Μιζάρα.

Γραμμένο το 1958 το έργο παρουσιάστηκε αρχικά στο βρετανικό ραδιόφωνο για να ανέβει στη συνέχεια στη θεατρική σκηνή με αξιοσημείωτη επιτυχία. «Ο Πίντερ υφαίνει έναν κόσμο που μοιάζει ρεαλιστικός, αλλά δεν είναι. Είναι κατασκευασμένος για να φαίνεται ρεαλιστικός» επισημαίνει η Χριστίνα Χριστοφή.

Η εύθραυστη ηρεμία του Έντουαρντ και της Φλώρας διαταράσσεται από την εμφάνιση ενός τρίτου προσώπου. Όχι κάποιου σημαντικού και επιφανή. Το αντίθετο. «Είναι ένας απλός, πλανόδιος πωλητής σπίρτων, ένας άνθρωπος που ζει στο περιθώριο. Ο άγνωστος αυτός άντρας γίνεται ο καταλύτης, ο καθρέφτης, η απειλή, η αλλαγή, κάτι που ο ίδιος ούτε που το φανταζόταν . Και τότε όλα αποκαλύπτονται, όλα βγαίνουν στο φως. Και όπως το φως μπορεί να δώσει ζωή σε ένα λουλούδι, άλλο τόσο μπορεί και να το ξεράνει. Η άνθιση και ο μαρασμός. Ένα ζευγάρι παίρνει διαφορετικούς δρόμους» εξηγεί η σκηνοθέτης.

Υπαινιγμοί, φλέγμα, χιούμορ, ανατροπές… «Πόσα δεν λέγονται μέσα σε ένα ζευγάρι; Πόσα δεν βλέπουμε για τον εαυτό μας, αλλά και για τη ζωή που επιλέξαμε να κάνουμε; Πόσες επιθυμίες έχουμε βάλει σε κάποιο σκοτεινό, ανομολόγητο μέρος και πόσους φόβους κάνουμε ότι δεν βλέπουμε; Κρυμμένα και φανερά. Κυριολεξίες και μεταφορές. Φλυαρία και παύση. Μιλάμε για να λέμε ότι μιλάμε αλλά τελικά δεν επικοινωνούμε. Οι παύσεις μας λένε περισσότερα» παρατηρεί η Χριστίνα.

Η εμφάνιση του πλανόδιου πωλητή ανατρέπει τις ισορροπίες. Δίνει φωνή στις παύσεις, με τον Έντουαρντ και τη Φλώρα να αφήνουν στην άκρη τα ευγενή τους προσωπεία. «Με υπόγειο, υπαινικτικό χιούμορ και αγγλική ειρωνεία, ο Πίντερ διασκεδάζει με τους χαρακτήρες, αλλά και με τους θεατές του, και τσιμπάει το νεύρο τους…» σχολιάζει η Χριστίνα Χριστοφή που μέσα από την παράστασή της επιχειρεί να αναδείξει το χιούμορ, την ποιητικότητα, αλλά και τη διαχρονικότητα που χαρακτηρίζει την πιντερική γραφή.

«Το έργο παραμένει επίκαιρο, γιατί οι άνθρωποι συνεχίζουμε να κρύβουμε τους φόβους και τις επιθυμίες μας, συνεχίζουμε να προσπαθούμε να επικοινωνήσουμε» τονίζει. «Και όπως είπε κάποιος: το χειρότερο πράγμα με την επικοινωνία σε ένα ζευγάρι είναι ότι είμαστε σίγουροι και οι δύο ότι έχει συμβεί…»