Παντελής Καψής

Η προτροπή προς την αντιπολίτευση να αλλάξει τροπάρι και η υπενθύμιση του ότι στις εκλογές «η Νέα Δημοκρατία πήρε 41% και εσείς 17% και 12%» έβγαζε αλαζονεία αλλά και ταυτόχρονα ήταν υπεκφυγή. Έχει περάσει περισσότερος από ένας χρόνος από την αποκάλυψη της παρακολούθησης του κ. Ανδρουλάκη και του σκανδάλου των παρακολουθήσεων από το predator, κι ακόμα βρισκόμαστε στο σκοτάδι. Και μπορεί ο κ. Μητσοτάκης να παραδέχθηκε ότι «η κάλπη δεν ξεπλένει ένα ενδεχόμενο αδίκημα», η αίσθηση που επικρατεί ωστόσο είναι ότι η κυβέρνηση κάνει ότι μπορεί για να αποτρέψει, ή πάντως να καθυστερήσει, να έρθουν στο φως τα πραγματικά γεγονότα και οι υπαίτιοι.

Η επίθεση του πρωθυπουργού στον επικεφαλής της ΑΔΑΕ το μόνο που πέτυχε ήταν να ενισχύει αυτή την εντύπωση. Ο κ. Μητσοτάκης, με την παρουσία του στην χθεσινή εκδήλωση, τίμησε τον κ. Σημίτη. Είναι σαφές ότι θέλει να εμφανιστεί ως συνεχιστής του «εκσυγχρονισμού». Με τη στάση του απέναντι στις ανεξάρτητες αρχές όμως, μια από τις πιο σημαντικές καινοτομίες των κυβερνήσεων Σημίτη, δείχνει καθαρά και το άλλο πρόσωπο της Νέας Δημοκρατίας.

Θα κοστίσει αυτό πολιτικά στην κυβέρνηση; Πιθανώς όχι, όπως μοιάζει να μην της έχουν κοστίσει τα όσα δραματικά ζήσαμε το καλοκαίρι, με τις πυρκαγιές και τις πλημμύρες. Κι ένας από τους λόγους σίγουρα είναι η ανυπαρξία της αντιπολίτευσης. Η αδυναμία της να προβάλει ένα δικό της σχέδιο για τη χώρα και να πείσει ότι είναι σε θέση να διαχειριστεί τα μεγάλα προβλήματα. Για την ακρίβεια μάλλον ισχύει το αντίθετο. Στο Σύριζα παρακολουθούμε μια απίστευτη σαπουνόπερα που υπόσχεται πολλά ακόμα επεισόδια. Όσο για το ΠΑΣΟΚ το μόνο που δείχνει να ενδιαφέρει είναι να υποσκελίσουν τον Σύριζα, χωρίς να απασχολεί τα στελέχη του το γιατί τόσο καιρό βρίσκονται σε στασιμότητα.

Η αδυναμία της αντιπολίτευσης ωστόσο δεν σημαίνει ότι πηγαίνει καλά η κυβέρνηση. Είναι αλήθεια ότι το καλοκαίρι δημιουργήθηκαν καταστάσεις και φυσικές καταστροφές πέρα από τον έλεγχο της, οι οποίες ωστόσο τραυμάτισαν την εικόνα του επιτελικού κράτους. Το ίδιο θα μπορούσε να υποστηριχθεί και για τον πληθωρισμό. Η ίδια η κυβέρνηση πάντως φρόντισε να δώσει μια εσωτερική διάσταση με την προειδοποίηση του κ. Μητσοτάκη προς τις πολυεθνικές, οι οποίες πουλάνε ακριβότερα στην Ελλάδα. Αν νομίζουν πως είμαστε «μπανανία» είναι «βαθιά νυχτωμένοι» ήταν η διατύπωση του. Έτσι ωστόσο στην πραγματικότητα έδωσε υπόσταση στην κριτική της αντιπολίτευσης ότι για την ακρίβεια φταίει η κερδοσκοπία.

Στο ήδη αυτό βεβαρυμμένο περιβάλλον προστίθενται και οι κυβερνητικές αστοχίες. Πιο βαριά, η αδράνεια της αστυνομίας στην υπόθεση των χούλιγκαν από την Κροατία. Από κοντά και το σκοτεινό μυστήριο με την πανεπιστημιακή αστυνομία που κανείς πια δεν καταλαβαίνει τι κάνει και πού κρύβεται. Για να μη πούμε για τις περίφημες κάμερες για τις οποίες επίσης κανείς δεν καταλαβαίνει γιατί χρειάζεται να περάσουν τόσα χρόνια για να τοποθετηθούν. Σε πιο ανάλαφρο κλίμα η διαβεβαίωση ότι στο εξής η αστυνομία θα ελέγχει την είσοδο των φιλάθλων στα γήπεδα. Το αποτέλεσμα είναι κάθε Κυριακή να απολαμβάνουμε το «ήχος και θέαμα» από τα δεκάδες βεγγαλικά που ανάβουν σε κάθε αγώνα. Στο ίδιο ανάλαφρο κλίμα και οι άστοχες παρεμβάσεις υπουργών, όπως του κ. Κικίλια, ο οποίος από την όχθη του Κηφισού διεκτραγωδούσε τα χάλια με τα σκουπίδια, ως να ήταν τηλεοπτικός ρεπόρτερ. Κάποιοι δεν βουτάνε πράγματι τη γλώσσα τους στο μυαλό πριν μιλήσουν.

Όσο για τις μεταρρυθμίσεις μοιάζουν μάλλον με ξεχασμένη υπόθεση. Η κ. Κεραμέως αποτελεί την εξαίρεση με το νόμο για τις διοικήσεις των δημοσίων επιχειρήσεων. Μια σημαντική αλλαγή για τον περιορισμό των διοικητών- κομματικών ρουσφετιών. Όποιες άλλες μικρότερης εμβέλειας προσπάθειες γίνονται, απλώς χάνονται μέσα στον ορυμαγδό της επικαιρότητας. Γιατί στην πραγματικότητα αυτό είναι το πρόβλημα της κυβέρνησης: έχει χάσει την πρωτοβουλία των κινήσεων, μοιάζει περισσότερο να παρακολουθεί ασθμαίνοντας τα προβλήματα παρά να ορίζει αυτή την ατζέντα. Κι όπου το κάνει, για παράδειγμα με την αλλαγή στη φορολογία των ελεύθερων επαγγελματιών, περισσότερη σύγχυση προκαλεί, παρά ενισχύει την εικόνα της. Γιατί βέβαια ως τώρα, πρωί μεσημέρι βράδυ, ισχυριζόταν ότι ένας βασικός λόγος που ο Σύριζα έχασε τις εκλογές ήταν η υπερφορολόγηση της μεσαίας τάξης. Τώρα μαθαίνουμε ότι είναι πηγή φοροδιαφυγής. Σωστό, αλλά αν το είχε πει λίγο νωρίτερα μπορεί και ο κ. Κατρούγκαλος να μην είχε χάσει τη θέση του στη Βουλή.

Η κυβέρνηση με άλλα λόγια αυτή την εποχή, εκτός από τα πολύ συγκεκριμένα προβλήματα που έχει μπροστά της, αντιμετωπίζει και ένα ζήτημα με το αφήγημα της. Κάτι αναμενόμενο, αν αναλογιστούμε ότι από την περίοδο της δημοσιονομικής χαλαρότητας τώρα θα χρειαστεί να γυρίσουμε στα πρωτογενή πλεονάσματα. Θα χρειαστεί δηλαδή να βρεθούν πόροι, είτε με φόρους είτε με περικοπές. Δεν είχε προετοιμάσει τους πολίτες γι αυτή την αλλαγή. Για την ώρα έχει το χρονικό περιθώριο να προσαρμόσει τη στρατηγική της, οι επόμενες εκλογές είναι μακριά. Οι ευρωεκλογές πάλι όχι, κι όπως ξέρουμε είναι συχνά μια καλή ευκαιρία να εκδηλωθεί η δυσαρέσκεια των ψηφοφόρων. Όχι μόνο για την κυβέρνηση βέβαια αλλά και για την αντιπολίτευση.