Γιάννης Σερέτης

Πάλι καλά για τον Παναθηναϊκό που είχε ξεκινήσει με 3/3 νίκες εναντίον Χέλμοντ Σπορ και (κυρίως) Αγιαξ, Γκρασχόπερς (με τριάρες) και αντιμετωπίζεται με… επιείκεια αυτή η τεσσάρα από τη Ραπίντ Βιέννης, η οποία θα μπορούσε να είναι και πεντάρα και εξάρα! Προσέξτε: τεσσάρα στα 90 λεπτά του αγώνα, στον… κανονικό αγώνα όταν το σκορ ήταν 4-0. Οχι στο έξτρα 30λεπτο και στα 120 λεπτά, με το τελικό 4-1...

Αν υπάρχει ένα μάθημα για όλους απ΄ αυτό το παιχνίδι, είναι σαφές. Αν υποτιμάς τον αντίπαλο, αν είναι soft όπως είπε ο Νίστρουπ στις δηλώσεις του, ή «νουνού και light» που λέμε εμείς, θα κινδυνεύσεις να ηττηθείς όχι μόνο από τη Ραπίντ Βιέννης, η οποία έσταζε φαρμάκι στις κόντρα επιθέσεις της, αλλά και από την άσημη Πάκσι. Και θα αποκλειστείς και θα μείνεις στον καναπέ να παρακολουθείς ΑΕΚ, Ολυμπιακό, ΟΦΗ, πιθανώς και ΠΑΟΚ. Και τελικά θα ξεκινήσει μια χρονιά που έδειχνε ευοίωνη, με τρομερή γκρίνια, μουρμούρα, εσωστρέφεια και αμφισβήτηση!

«Θυμηθείτε τη Ραπίντ»: αυτό πρέπει να είναι το σύνθημα του Νίστρουπ και του Κοτσόλη σε κάθε ευρωπαϊκό προκριματικό που θα δώσει εφέτος ο Παναθηναϊκός στο Conference League. Όχι μόνο λόγω του κάζου στη Βιέννη, αλλά διότι… απλούστατα μοιάζει δύσκολο να αντιμετωπίσει ο Παναθηναϊκός καλύτερη ομάδα από τη Ραπίντ σ΄ αυτούς τους τρεις προκριματικούς γύρους (αν βέβαια παίξει και στους τρεις και δεν αποκλειστεί πρόωρα). Γιατί «θυμηθείτε τη Ραπίντ»; Διότι στο πρώτο ημίχρονο, στο οποίο οι Αυστριακοί έπαιζαν με δέκα παίκτες πίσω από την μπάλα και φουλ αντεπιθέσεις, έβαλαν τρία γκολ και μπορούσαν εύκολα να πετύχουν επιπλέον δύο και να κλείσει το πρώτο 45λεπτο με 5-1 ή 5-2. Διότι από την άλλη πλευρά, αυτή τη φορά τα έχανε εύκολα ο Ταμπόρδα τα γκολ που του σέρβιραν έτοιμα ο Ραστόντερ και ο Ζαρουρί…

Ο Παναθηναϊκός αυτό το πρώτο 45λεπτο πρέπει να το δει και να το ξαναδεί! Να δει το κάκιστο αμυντικό του transition, να δει τις καλύψεις του, να δει τις θέσεις των ακραίων μπακ, των στόπερ και των χαφ του, να δει πώς… παρακολουθούσε τους παίκτες της Ραπίντ εντός περιοχής. Ώστε, χωρίς υπερβολές και παντός είδους «κραυγές», αλλά με επαγγελματισμό, σοβαρότητα, ταπεινοφροσύνη και ρεαλισμό, να αντιληφθούν όλοι ότι δεν έγινε… παναθηναϊκάρα επειδή έβαλε από τρία (και θα μπορούσε να είχε βάλει από πέντε) στον Αγιαξ και στην Γκρασχόπερς. Να συνειδητοποιήσουν όλοι ότι μπορεί να την πάθει από την Πάκσι, αν η νοοτροπία είναι με στυλ «είμαστε ανώτεροι, πάμε να τους βάλουμε τρία γκολ να τελειώνουμε».

Τρία γκολ και τέσσερα γκολ θα μπορούσε να είχε πετύχει ο Παναθηναϊκός και στη Βιέννη, αλλά αν τα είχε καταφέρει στην τελική προσπάθεια ίσως το «καμουφλάζ» της τραγικής αμυντικής του συμπεριφοράς και προσήλωσης στο πρώτο ημίχρονο να ήταν επικίνδυνο για το Τριφύλλι. Δυο έχασε ο Ταμπόρδα, τρία έχασε ο Ραστόντερ, πάλι καλά για τους Πράσινους που το έβαλε το… τιμημένο ο Παύλος Παντελίδης στο έξτρα 30λεπτο, μετά από ασίστ του «κολλητού» Τετέι σε αντεπίθεση που ξεκίνησε από κλέψιμο και «ξεδίπλωμα» της αντεπίθεσης από τον Γιάγκουσιτς.

Να τα λέμε όλα: ο Παναθηναϊκός δημιουργικά δεν ήταν κακός στη Βιέννη απέναντι σε ομάδα που έπαιζε με «πούλμαν». Τις έφτιαξε τις φάσεις του. Ο Παντελίδης, ο Τετέι, ο Γιάγκουσιτς (όλοι «αλλαγές»), ο μαχητικός Ραστόντερ, κατά διαστήματα ο Καμαρά με τον Τσέριν, ήταν σε καλή βραδιά. Όμως τα ζητήματα νοοτροπίας, που είναι και τα πιο «βαθιά» κι αυτά με τις σκληρότερες ρίζες, είναι πολύ πιο σημαντικά από την ατομική απόδοση καθενός.

Υ.Γ. Και για να… μην ρωτάτε, ναι, προφανώς ο Παναθηναϊκός χρειάζεται αριστεροπόδαρο στόπερ και παραγωγικό οκτάρι. Αυτοί που ήδη έχει όμως, αρκούν και… περισσεύουν για να μην φεύγει με τέσσερα και ηττημένος από τη Βιέννη…