Δημήτρης Παγαδάκης

Η φράση του ήταν σύντομη, κοφτή, σχεδόν διεκπεραιωτική. Σαν να έκλεινε ένα ενοχλητικό φάκελο. Η πρόταση του εκφωνήθηκε με παρόμοια φυσικότητα και με την ίδια αξία με το «εγώ δεν συνεργάστηκα με τους εξωγήινους».

Προφανώς, για τον επικεφαλής της νεοσύστατης ΕΛΑΣ το παρελθόν του έχει γίνει ασήκωτο βάρος που πρέπει να μετακινήσει με λίγες απορριπτικές λέξεις. Προκειμένου, όπως πιστεύει, να παρουσιαστεί στο δημόσιο διάλογο με τη πόζα του αμόλυντου ιδεολόγου και άφθαρτου πολιτικού χωρίς βάρη και χθεσινούς λογαριασμούς.

Λες και οι ΑΝΕΛ και ο Πάνος Καμένος με τους οποίους συγκυβέρνησε δεν προέρχονταν από το Δεξιό πολιτικό χώρο. Και μάλιστα από την πιο εθνικιστική, υπερσυντηρητική, λαϊκιστική εκδοχή του. Κατά τις αυταπάτες του Τσίπρα ήταν μάλλον άσωτα ανίψια του Άρη Βελουχιώτη. Τα οποία προτίμησε για κυβερνητική συστράτευση αντί του επαρκούς αριθμού βουλευτών του Ποταμιού εκείνη την εποχή.

Ακόμη χειρότερα για το ακροατήριο του δεν αποπειράθηκε να παρουσιάσει εκείνη τη συγκυβέρνηση με τον ίδιο ως πρωθυπουργό ως αναγκαίο συμβιβασμό. Να την εμφανίσει ως υπέρβαση των «κόκκινων γραμμών» και θυσία για το καλό του τόπου. Δεν επιχείρησε καν να μετατρέψει εκείνη τη συνεννόηση με τους ιδεολογικά αντίπαλους του σε πολιτικό ρεαλισμό και αρετή εθνικής συναίνεσης.

Αντίθετα προσπάθησε σε κατηγορηματικό τόνο να στρεβλώσει την συλλογική μνήμη. Μόνο που η τελευταία, παρά τη φορές επιλεκτικότητα της, δεν είναι τόσο εύκαμπτη. Θυμάται την αριστεροδεξιά κυβέρνηση που σχηματίστηκε από το 2015 έως το 2019. Τις κοινές ψήφους ΣΥΡΙZA και ANEΛ που μετρήθηκαν στη Βουλή. Τις υπουργικές καρέκλες που μοίρασαν ανάμεσα τους σαν καλοπροαίρετα συνεταιράκια.

Και ακόμη τις καταγεγραμμένες στα πρακτικά ομόψυχες κυβερνητικές υπογραφές τους. Τις συλλογικές αποφάσεις, τις κοινές επιλογές και τις αγκαλιασμένες φιγούρες τους, αποτυπωμένες στα ίδια φωτογραφικά στιγμιότυπα. Τα ντοκουμέντα υπάρχουν συγκεντρωμένα στα ταπεινά κιτάπια της γραφειοκρατίας.

Παρόλα αυτά ο πρώην πρωθυπουργός και τέως βουλευτής δεν διαστρέφει μόνο την αλήθεια. Κηρύσσει γενικευμένη αμνησία στη πολιτική ιστορία. Εν γνώσει του κουκουλώνει και αποσιωπά το τότε επιχείρημα της αδάμαστης πρώτη φορά Αριστερά ότι βρήκε τον άξιο αντιμνημονιακό της συμπαραστάτη στο ακροδεξιό κόμμα των ΑΝΕΛ. Με τις κάμποσες «ψεκ» φιγούρες στο στελεχιακό τους δυναμικό.

Ο ίδιος δεν αντιπαρέρχεται απλώς ως ξεχασιάρης εκείνη την ετερόκλητη αντιμνημονική συνεργασία. Τη διαψεύδει. Δεδομένου ότι συντονισμένα τα δυο συγκυβερνώντα κόμματα υπερψήφισαν το τρίτο βαρύτερο και μάλλον αχρείαστο μνημόνιο. Και παρά τα δεινά που αυτό επέφερε οι δυο κυβερνητικοί εταίροι δεν ζήτησα πότε συγγνώμη, ούτε έκαναν μια τυπική αυτοκριτική. Μάταιο, βέβαια, εκ των υστέρων.

Έξαλλου, η τυχοδιωκτική διακυβέρνηση τους αποτιμήθηκε από τους πολίτες στις επόμενες εκλογικές αναμετρήσεις. Καταδίκασαν το ΣΥΡΙΖΑ σε βαθμιαία συρρίκνωση έως εξάχνωση, και οδήγησαν σε εξάτμιση τους ΑΝΕΛ από το πολιτικό σκηνικό. Κατέρρευσαν και απομυθοποιήθηκαν στις κάλπες τα ιδεολογήματα τους.

Το γκροτέσκο, ωστόσο, από μεριάς Τσίπρα εντοπίζεται στο ότι ο ίδιος σήμερα όχι μόνο αρνείται εκείνη τη σύμπραξη αλλά ταυτόχρονα πασχίζει δημοσίως να τη βουλιάξει στη λήθη. Ασφαλώς και έχει κίνητρο να επιδιώκει τη λησμονιά, από τη στιγμή που κρίνεται ότι δεν έχει υποστεί ατομικό μπλακάουτ.

Ρίχνει δολώματα σε θολά νερά ενόψει των ερχομένων εθνικών εκλογών. Εισάγει, με διαφορετικά μέτρα και σταθμά από εκείνα που ο ίδιος χρησιμοποίησε, την πολιτική σύγκριση με εκείνους που « συνεργάστηκαν με τη Δεξιά». Και όποιος τσιμπήσει.

Αποδίδει ενοχή στο ΠΑΣΟΚ για τη συγκυβέρνηση Σαμαρά –Βενιζέλου, που υπηρέτησε την ανάγκη αποτροπής της ακυβερνησίας στις ζόρικες συνθήκες της κρίσης χρέους της χώρας. Ποντάρει στους εντός του κόμματος της Χαρ. Τρικούπη ομοϊδεάτες του που χαρακτηρίζουν εκείνη την συγκυβέρνηση ΠΑΣΟΚ- ΝΔ ως ιστορικό πολιτικό λάθος.

Στην ουσία πίσω από την κάλπικη αναίρεση της πραγματικότητας βρίσκεται η αξίωση του να διατηρεί το δικαίωμα να ορίζει ποιος ανήκει πραγματικά στην Κεντροαριστερά και ποιος έχει απομακρυνθεί από αυτήν. Ποιος μπορεί να διεκδικεί την πολιτική της κληρονομιά, ποιος δικαιούται να μιλά εξ ονόματος της.

Κυρίως επιθυμεί να επιβάλλει ποιος οφείλει να απολογηθεί για τις αλλοτινές κυβερνητικές συμμαχίες του. Μια κι ο ίδιος, το ΄πε απερίφραστα, είναι αθώος του «κρίματος». Με αυτό το υποκριτικό πρόσχημα, αλλά και υπό τη φαντασίωση του αυτοαπαλλαγμένου από ιδεολογικοπολιτικά σφάλματα εκτοξεύει ως δήθεν αναμάρτητος τούβλα. Λησμονώντας, επίσης σκόπιμα, ότι και ο ίδιος διαβιεί σε γυάλινο πολιτικό σπίτι.