Γιάννης Σερέτης

Σ΄ αυτό το δεύτερο φιλικό του Παναθηναϊκού στην Ολλανδία αντίπαλος του Τριφυλλιού δεν ήταν μια ομάδα Β’ Εθνικής όπως πριν από λίγες μέρες η άσημη Χέλμοντ Σπορ, αλλά ο Αγιαξ. Ο κακός, παρηκμασμένος, προβληματικός, αλλά… Αγιαξ των τελευταίων ετών. Αν βρισκόμασταν στα 80’s και στα 90’s σήμερα θα διαβάζατε για… γίγαντες και λέοντες, για παικταράδες και προπονηταράδες, για φοβερά και τρομερά πράγματα που θα κάνει αυτός ο Παναθηναϊκός μετά το εύκολο 3-1 επί του Αίαντα, το οποίο θα μπορούσε να είναι και 5-2 ή 6-3 αν οι Πράσινοι ήταν πιο εύστοχοι στα πρώτα 30 λεπτά, όταν ο Τετέι έμοιαζε με υβρίδιο Λουκάκου – Κλάιφερτ – Χέσκεϊ κι έκανε ό,τι ήθελε όλη την ολλανδική άμυνα.

Ευτυχώς πλέον η δημοσιογραφία έχει αλλάξει στο πεδίο της απόδοσης της πραγματικής εικόνας των αγώνων, το κριτήριο του φιλάθλου είναι οξύτερο και ακριβέστερο όταν παρακολουθεί τηλεοπτικά το ματς και οι κάθε είδους υπερβολές παραπέμπουν πλέον πολύ περισσότερο στο παρελθόν. Βάσει αυτών των δεδομένων λοιπόν, δεν αξίζει κάποιος να εστιάσει στο τελικό 3-1 του Παναθηναϊκού.

Αξίζει, όμως, να σταθεί σε κάποιες βασικές αρχές και σε κάποια κοινά χαρακτηριστικά του Τριφυλλιού στα δυο πρώτα του φιλικά, επί Νίστρουπ. Ο Παναθηναϊκός, λοιπόν, παίζει πολύ πιο γρήγορα κι’ αυτό είναι πασιφανές. Ο Παναθηναϊκός πιέζει (με μεγαλύτερο ρίσκο βεβαίως) πολύ περισσότερο τον αντίπαλο στο δικό του μισό γήπεδο. Ο Παναθηναϊκός δημιουργεί πάρα πολύ εύκολα ευκαιρίες με συνεργασίες και αυτοματισμούς που έχουν ως επίκεντρο τον Τετέι είτε φτάνει η μπάλα σ’ εκείνον, είτε όχι. Αλλά και από στατικές φάσεις, στις οποίες είναι ήδη βελτιωμένος!

Κι από την άλλη, ο Παναθηναϊκός, όπως έδειξε με τον Αγιαξ, χρειάζεται ακόμα πολλή δουλειά στη μεσαία γραμμή, όποιοι κι αν παίζουν. Εν αναμονή του νέου «οκταριού» ο Νίστρουπ προτιμά τον Τσέριν δίπλα στον Καμαρά, όμως ο Σλοβένος φαίνεται πολύ αργός και σε ταχύτητα και σε λήψη απόφασης βάσει των απαιτήσεων του Δανού. Ο τεχνίτης και δυνατός Καμαρά χρειάζεται ακόμα το χρόνο του, ο Τσιριβέγια βοηθά, ο Κοντούρης παίζει ως «8-10άρι»… Σαφέστατα βελτίωση χρειάζεται και η λειτουργία της άμυνας, όπου ο 20χρονος Γκανεζο – ολλανδός σέντερ φορ, Don Angelo Konadu (πρωταθλητής Ευρώπης πέρυσι με την U19 των Οράνιε) άφησε… γειωμένους Καμαρά – Τουμπά και σκόραρε εύκολα με κεφαλιά στο τέλος του πρώτου ημιχρόνου, προτού ξεκινήσουν οι αλλαγές στις ενδεκάδες των δύο ομάδων.

Θετικό πρόσημο για το φιλικό με τον Αγιαξ εκτός από τον εκπληκτικό Τετέι που σε κάθε ματς ανεβάζει το κασέ του; Σίγουρα στον σοβαρό και εύστοχο Ζαρουρί, σίγουρα στον ευφυή και δημιουργικό Γιάγκουσιτς που έπαιξε και ως «δεκάρι» και ως εξτρέμ, σίγουρα στον καλό Ινγκασον που έδωσε και ασίστ με τακουνάκι (!) στο 2-0 του Ζαρουρί. Επίσης στον Τσάπρα που μπήκε νωρίς ως αλλαγή αντί του Καλάμπρια και έδειξε έτοιμος για βασικός (πρέπει να βελτιωθεί αμυντικά), στον 17χρονο χαφ Τάκη Μπινιάρη που έπαιξε πάλι ως αριστερός μπακ και έδωσε θαυμάσια ασίστ για το 3-1 του Ταμπόρδα, αλλά ασφαλώς και στον Αργεντινό, ο οποίος, ναι, είναι πολύ αργός για τα δεδομένα του σύγχρονου ποδοσφαίρου, αλλά το αισθητήριο του γκολ χτυπάει κόκκινο!

Αρνητικό πρόσημο για τον επιπόλαιο στο συγκεκριμένο παιχνίδι, Σαντίνο Αντίνο, που έχασε δυο εύκολα γκολ και είχε αρκετές ανεπιτυχείς προσπάθειες και στους Κάτρη – Κοντούρη που έκαναν λάθη στο β’ μέρος του ματς.

Θετική για τους Πράσινους η πρώτη παρουσία του Ραστόντερ (έχασε και μια μεγάλη ευκαιρία με γωνιακό πλασέ στο β’ μέρος), ώστε να έχει ο Νίστρουπ έτοιμο αναπληρωματικό φορ και να μην καταφεύγει σε αλχημείες) αρνητικό ότι ακόμα δεν έχει αποκτήσει αριστερό μπακ για να παίρνει ανάσες ο Κυριακόπουλος. Εν αναμονή της ένταξης του πολύπειρου Ντε Φράι, οι Πράσινοι έχουν δυο επιπλέον φιλικά (11 Ιουλίου με Γκρασχόπερς στο ΟΑΚΑ, 15 Ιουλίου με Ραπίντ στη Βιέννη) πριν από τα δύο ματς του Conference League με την ουγγρική Πάξι στα τέλη Ιουλίου, αλλά ο Νίστρουπ ήδη πατάει γκάζι και δεν περιμένει τις… επόμενες μεταγραφές. Κι αυτό φαίνεται…