Γιάννης Σερέτης

Ηταν απότομη η προσγείωση της Εθνικής Ελλάδας. Πώς ήταν και του Παναθηναϊκού με το Λεβαδειακό; Ε, κάπως έτσι ένα πράγμα, κι ακόμα περισσότερο. Οι Δανοί δίδαξαν ποδοσφαιρικές αρχές που εμείς τώρα σιγά – σιγά αφομοιώνουμε στο αντιπροσωπευτικό συγκρότημα: μεθοδικό και όχι «τρελό» κι αλόγιστο pressing, εκπληκτική εναλλαγή θέσεων, κατέβασμα κι ανέβασμα ρυθμού ανάλογα με το «διάβασμα» των θέσεων του αντιπάλου. Είχαν μεγαλύτερα κορμιά, είναι πιο έμπειροι, οι περισσότεροι παίζουν σε καλύτερες ομάδες, η ομάδα τους έχει καλύτερη χημεία από τη δική μας. Κι όταν η δική μας δεν εφαρμόζει Plan B, παρά προχωρά με τον ίδιο μπούσουλα του build up χωρίς να δοκιμάζει τις άμεσες πάσες σε Καρέτσα – Τζόλη – Παυλίδη για να αποφύγει τον ποδοσφαιρικό στραγγαλισμό, λογικά το πληρώνει.

Ενας Ζαφείρης δεν αρκούσε στη μεσαία γραμμή για όλους. Τον πίεσαν, τον περιόρισαν, τον μπέρδεψαν, τον «τελείωσαν» μετά το 25’. Χωρίς καμία βοήθεια από τον εξαφανισμένο Κωνσταντέλια, χωρίς ουσιαστική στήριξη από τον Τζόλη, με λιγοστά στηρίγματα από τον Παυλίδη και με κάποιες εξάρσεις του Καρέτσα στο πρώτο ημίχρονο, η Ελλάδα πήγε στα αποδυτήρια στο 45’ μόνο με… 0-1, λόγω του έξοχου σ’ αυτό το διάστημα, Κωνσταντή Τζολάκη, της σχετικής συνέπειας Βαγιαννίδη – Τσιμίκα που ελάχιστες φορές πέρασαν το κέντρο του γηπέδου και της αποτελεσματικότητας των Μαυροπάνου – Κουλιεράκη που έκοβαν… όσα μπορούσαν.

Το τελικό 0-3 δεν είναι τόσο βαρύ όσο θα μπορούσε να είναι βάσει της απογοητευτικής εικόνας της Ελλάδας που δημιούργησε μόλις μία ευκαιρία (με κεφαλιά του Μαυροπάνου) και μηδέν φάσεις σε ροή αγώνα. Είναι, όμως σχεδόν «καταδικαστικό» ως προς την κατάκτηση της πρώτης θέσης: η Ελλάδα έχει 4/4 νίκες εκτός έδρας επί Γιοβάνοβιτς, πάει διαδοχικά σε Γλασκώβη και Κοπεγχάγη τον Οκτώβριο, μα το πρώτο που πρέπει να κοιτάξει τώρα ο καθένας είναι τον καθρέφτη του. Για να αντιληφθεί τι πραγματικά μπορεί να κάνει και τι όχι εναντίον ομάδων τόσο «αθλητικών», όπως οι Δανοί. Ομάδων οι οποίες όχι μόνο δεν υποτιμούν την Ελλάδα, αλλά την αντιμετωπίζουν και ως ισοϋψή τους, παρότι στην πραγματικότητα δεν είναι. Διότι οι Δανοί, εκτός όλων των άλλων, ήταν και καλύτερα διαβασμένοι στο «Γ. Καραϊσκάκης». Η’ αν προτιμάτε, είχαν παίκτες οι οποίοι λόγω ποιότητας, πείρας και προσωπικότητας, μπορούσαν να εφαρμόσουν σε καλύτερο βαθμό το σχέδιο του δικού τους προπονητή.

Ο ρεαλιστικός στόχος πλέον είναι η κατάκτηση της δεύτερης θέσης, πίσω από τη Δανία, η οποία εντός έδρας έχει το απίστευτο 16-2-2 τα τελευταία τρία χρόνια, έχοντας επικρατήσει μεταξύ άλλων και επί Πορτογαλίας, Γαλλίας, έχοντας ηττηθεί πολύ δύσκολα μόνο από Ισπανούς και Κροάτες. Για να μπουν οι βάσεις της ανάκαμψης η Ελλάδα πρέπει τουλάχιστον να φύγει αήττητη από τη Γλασκώβη: απολύτως εφικτό, ας μην τα βάφουμε όλα μαύρα. Εχει ακόμα δρόμο μεγάλο ο όμιλός μας, αλλά στο Φάληρο η Ελλάδα δεν διεκδίκησε καν την ευκαιρία της.

Εως την επόμενη διακοπή, του Οκτωβρίου, όταν η Ελλάδα θα παίξει σχεδόν τα πάντα εκτός έδρας, έχει μεγάλο δρόμο και ο Παναθηναϊκός. Κι όπως και η Εθνική, δεν έχει κανέναν απολύτως λόγο να κοιτάζει… πολύ μακριά! Τι εννοούμε; Φαντάζεστε να κάνει «γκέλα» και με την Κηφισιά; Η’ φαντάζεστε να ηττηθεί από τον Ολυμπιακό στη Λεωφόρο; Για να μην το πολυκουράζουμε, λοιπόν. Πρώτα, να νικήσει την ομάδα του Λέτο. Μετά, τουλάχιστον να μην ηττηθεί από τον Ολυμπιακό, ει δυνατόν να πάρει και το τρίποντο – ανάσα. Και μετά βλέπουμε. Εχει κατά σειρά Γιουνγκ Μπόις, Παναιτωλικό, Γκόου Αχέντ Ιγκλς και Ατρόμητο μέχρι τη διακοπή από τις 5 έως τις 18 Οκτωβρίου. Ταυτόχρονα καλείται να βάλει στο παιχνίδι σταδιακά τον Ταμπόρδα, να δώσει άμεσα φανέλα βασικού στον πανέτοιμο Ντέσερς για να μην χάνει χρόνο προσαρμογής και να κάνει τα πάντα σε καθημερινή βάση, ώστε ο Ρενάτο Σάντσες να παίξει ως… Ρενάτο Σάντσες εναντίον του νταμπλούχου και στα δύο πρώτα ευρωπαϊκά ματς.

Πολλά μαζί, διότι είναι μεγάλο καράβι που ξεκίνησε και για μακρύ ταξίδι εφέτος. Ας νικήσει πρώτα την Κηφισιά και βλέπουμε μετά. Το σημειώνουμε διότι πέρυσι, αμέσως μετά από το 0-1 από τον Αστέρα στην πρεμιέρα, είχε νικήσει το Λεβαδειακό με γκολ του Σπόραρ στο 96’ και είχε φέρει εντός έδρας ισοπαλία 2-2 με την Καλλιθέα που μπορούσε να του βάλει πέντε γκολ εκείνη τη βραδιά στη Λεωφόρο…