Δημήτρης Παγαδάκης

Είναι επιβεβλημένη. Διατρανώνει τους εθνικούς δεσμούς που συνδέουν τις δυο χώρες και οι οποίοι συμβολίζονται με τον ίδιο εθνικό ύμνο.

Υπενθυμίζει την μακραίωνη κοινή ιστορία των δυο ομόγλωσσων και ομόθρησκων λαών. Υπογραμμίζει την αποτροπή των κινδύνων που απειλούν τις δομές ασφαλείας, όχι μόνο του Κυπριακού εδάφους αλλά όλης της Ευρώπης.

Η Ελλάδα, εξάλλου, δεν είναι κανένας περιθωριοποιημένος και ουδέτερος παρατηρητής στη κρίσιμη περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου. Συνιστά σημαντικό γεωπολιτικό παίκτη. Έχει ξεχωριστό ειδικό βάρος στον συσχετισμό των δυνάμεων της. Είναι λειτουργικά φερέγγυα στις συμμαχίες που μετέχει και αξιόπιστη στις στρατηγικές συνεργασίες που έχει συνάψει.

Τηρεί με σοβαρότητα τις αποφάσεις και τιμά με ευσυνειδησία τις επιλογές της. Με απαρέγκλιτη προτεραιότητα την υπεράσπιση των εθνικών συμφερόντων και των κυριαρχικών της δικαιωμάτων. Επέδειξε τη συνέπεια της ανταποκρινόμενη άμεσα στο αίτημα της Κυπριακής Δημοκρατίας για στρατιωτική βοήθεια.

Ταυτόχρονα, εν μέσω πολεμικής κρίσης στη Μέση Ανατολή, διεμήνυσε προς πάσα κατεύθυνση τον ενιαίο αμυντικό χώρο των δυο χωρών. Προφανώς, η αποστολή στη Κύπρο τμήματος των υπερσύγχρονων εξοπλιστικών συστημάτων, που πρόσφατα προμηθεύτηκε η Ελλάδα, δεν έγινε για να δοκιμαστούν επί του πεδίου οι αποτρεπτικές δυνατότητες τους.

Ούτε, φυσικά, οι θερμοί εναγκαλισμοί των δυο πρωθυπουργών αποσκοπούσε στην ανάδειξη πολιτικής αλληλεγγύης μεταξύ τους ενόψει των βουλευτικών εκλογών στη Κύπρο στις 24 Μαΐου. Η Ελλάδα εκπλήρωσε με ισχυρά υπεύθυνη και ενεργή αποφασιστική στάση όσα επιτάσσουν η ιστορία, η εθνική συνάφεια και το χρέος συμπαράστασης στον απειλούμενο αδελφό λαό.

Αδιαμφισβήτητο γεγονός, που πεισματικά αρνείται η εγκλωβισμένη σε εμμονικές νευρώσεις μερίδα της ντόπιας αντιπολίτευσης. Εκείνο το ακραίο αριστερό - δεξιό τσούρμο αντισυστημικών παπατζήδων, ψεκασμένων τυχοδιωκτών, φανατικών Πουτινολάγνων, παροξυσμικών αντισημιτιστών και αλλοπρόσαλλων συνωμοσιολόγων.

Όλων όσων φραπεδοχτυπημένων λεβέντηδων «διαβλέπουν» υπό τις ιδεοληπτικές παρωπίδες τους την εμπλοκή της χώρας στο πόλεμο. Των αντρειωμένων μπετονοκεφτέδων που χρεώνουν την κυβέρνηση ότι μετατρέπει την Ελλάδα σε ουρά των επιθετικών ΗΠΑ.

Σύσσωμων των εθνικολαμόγιων που κατηγορούν κραυγαλέα τον πρωθυπουργό και τον προειδοποιούν χυδαία προκειμένου να μην συμμετάσχει, δήθεν, η χώρα με οποιονδήποτε τρόπο στις εχθροπραξίες. Των ίδιων κομπιναδόρων που φαντασιώνονται, και πλασάρουν εσκεμμένα ως πραγματικό συμβάν, ότι τα drones που έπληξαν τις βρετανικές βάσεων στο Κυπριακό Ακρωτήρι είχαν εκτοξευθεί κατά της βάσης της Κρητικής Σούδας.

Άπαντες αγνοούν σκόπιμα ότι με τον αφελή πασιφισμό που εκφράζουν ως χρήσιμοι ηλίθιοι, υπερασπίζονται το απάνθρωπο σκοταδιστικό καθεστώς των μουλάδων. Όπως έχουν ήδη συνηγορήσει, χωρίς να βγάλουν τσιμουδιά, υπέρ του αυταρχικού Πούτιν ύστερα από τη βάναυση εισβολή των Ρώσων στην Ουκρανία.

Μέμφονται, ακόμη, τη πατριωτική συνεισφορά στη δοκιμαζόμενη Κύπρο με αθεμελίωτους ισχυρισμούς, Αδιαφορούν αν το αντιπολεμικό τους παραλήρημα αξιοποιείται από τη Τουρκία που κατέχει παράνομα πάνω από μισό αιώνα το βόρειο τμήμα της Κύπρου. Δεν τους νοιάζει. Επενδύουν συγκυριακά με τσαρλατανισμούς στην ανατροπή της εκλεγμένης εγχώριας κυβέρνησης.

Από αυτό το ντελιριακά φονταμενταλιστικό αχταρμά του ξυλολίου αυτοεξαιρέθηκε η ηγεσία το κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Θυμήθηκε τις πατριωτικές του περγαμηνές και νοστάλγησε τις δάφνες του ευρωπαϊκού του προσανατολισμού. Δεν είναι, ωστόσο, σίγουρο ότι η δυτικόφρονη στάση του αρκεί για να ξεχωρίσει η ήρα από το στάρι.

Οι διαχωριστικές πολιτικές γραμμές έχουν πλέον ανεξίτηλα χαραχθεί στο καθημερινό πολιτικό μωσαϊκό. Από τη μια μεριά ο ψύχραιμος ρεαλισμός, από την άλλη η έξαλλη παραφροσύνη. Από εδώ η σταθερότητα, η ισορροπία, η ασφάλεια, από εκεί ο κλυδωνισμός, το ρίσκο, η αβεβαιότητα.

Σε ένα ταραγμένο περιβάλλον διεθνούς ρευστότητας, με ολοφάνερα ολέθριες συνέπειες για τους πολίτες -εφόσον ο πόλεμος παραταθεί-, οι αντοχές εξαντλούνται ταχύτερα από όσο οι θεσμικές ημερομηνίες. Σε τέτοιες ζόρικες περιστάσεις αναμένεται πως γρηγορότερα παρά αργά ο σώφρων ελληνικός λαός θα κληθεί να αποφασίσει δημοκρατικά.

Αποφαινόμενος στη κάλπη για το μέλλον του. Βάζοντας τη σφραγίδα της σύνεσης του σε ένα τοπίο που οι ζηλωτές της αστάθειας καιροφυλακτούν. Έτσι κι αλλιώς, όπως τραγουδούσε ο Διονύσης Σαββόπουλος, «η ζωή αλλάζει δίχως να κοιτάζει τη δική σου μελαγχολία κι έρχεται η στιγμή για ν' αποφασίσεις με ποιους θα πας και ποιους θα αφήσεις».