Δημήτρης Παγαδάκης

Συγκριτικά με τις «σβηστές¨, αδιάφορες εσωκομματικές κάλπες του Μαΐου 2022 με μοναδικό και αδιαφιλονίκητο υποψήφιο τον «άχαστο» πρώην αρχηγό τους, προσήλθαν τώρα μερικές χιλιάδες λιγότεροι. Εκ των οποίων περίπου το 25% νεοεγγεγραμμένοι.

Πόσο μάλλον που αυτή τη φορά υπήρχαν πλέον πέντε νέοι, θεωρητικά για κάθε γούστο, υποψήφιοι οι οποίοι υποτίθεται θα κινητοποιούσαν τις δικές τους δεξαμενές υποστηρικτών;

Τσάμπα, τελικά, ο ντόρος.. Η εσωτερική αναμέτρηση δεν «πούλησε». Ως εκ τούτου μάταιος ο αυτοεγκωμιασμός του κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης περί εντυπωσιακής συγκομιδής ψηφοφόρων.

Ωστόσο οι αριθμοί δεν έχουν τόση σημασία για το μοντέλο ενός κόμματος με ιδεολογικές αρχές, καταστατικές δομές, ρυθμισμένες προδιαγραφές και αυστηρές εσωτερικές λειτουργίες.

Ο ΣΥΡΙΖΑ αποδείχτηκε στη πρόσφατη διαδικασία εκλογής αρχηγού του ένα ακόμη πολυσυλλεκτικό , ρευστό , ευμετάβλήτο και χαλαρό, κόμμα. Αναγκαστικά, δεν έχει κανένα ενδιαφέρον ποιοι ψήφισαν για τον νέο ηγέτη του.

Αυτοβούλως μπήκαν στο ρουλεμάν των αρχαιρεσιών του οι σχετικά ασύμβατες, πολιτικές και κοινωνικές οντότητες. Δεκαπεντάρηδες και μετανάστες, Μαρξιστές και νεοαυριανιστές, δρακογενειά και ψεκανεμισμένοι, στρέιτ και Λοάτκι, γραφειοκράτες και αντισυστημικοί, βουλευτάς και καταληψίες, συντεχνίες και δικαιαωματιστές. Όλους του χώραγε ο μπαξές.

Προφανώς ήταν δικαίωμα όλων αυτών των φυλών να ενώσουν σε μια ανοιχτή διαδικασία τη ψήφο τους με εκείνη οποιασδήποτε άλλης αναγνωρίσιμης πολιτικής φιγούρας. Του Αντώναρου, του Γεωργούλη, της Κουντουρά, του Κουρουμπλή, του «μαρμαρωμένου»- «κάθε εκατό χρόνια ηγέτη» - Τσίπρα, του εξάδελφου του , του πρώην ναύαρχου Αποστολάκη κλπ. Κανένα πρόβλημα.

Το αδιέξοδο, το αίνιγμα, η ενδεχόμενη αναποδιά και η πιθανή ανεπάρκεια κομματικής εκπροσώπησης ξεκινάει τώρα. Από το αποτέλεσμα του πρώτου γύρου. Που βάζει σε ένα πλαδαρό αχταρμά τελεία, Άνω ή κάτω, αδιάφορο. Μέχρι να προκύψει οριστική η παύλα.

Προφανώς οι απελπισμένοι θιασώτες ενός αραχνιασμένου, ληθαργικού και παραπαίοντος κόμματος είδαν φως στο ουρανοκατέβατο βεγγαλικό του άγνωστου ως χθες Κασσελάκη. Και τον υπερψήφισαν.

Ποια αριστερά ριζοσπαστικό αφηγήματα, ποιοι σοσιαλιστικοί μετασχηματισμοί, ποια ταξική μεροληψία και ποια ιστορική ιδεολογική συνέχεια και συνέπεια τώρα, αναρωτήθηκαν οι ψηφοφόροι .Πεταμένα λεφτά.

Οι προσδοκίες τους συνέτειναν σε μια φωτογενή, αγγλομαθή, αμερικανοσπουδαγμένη , αυτοδημιούργητη 35χρονη περσόνα που ίσως να τους επανέφερε κάποτε στην νομή της εξουσίας.

Λογικά, ως εγκλωβισμένοι πίσω από τα κάγκελα μιας φετιχοποιήμενης ρητορικής μιζέριας, απέδρασαν. Και έγιναν μαζορέτες της αυτάρεσκης ποζάτης και γοητευτικά επιμελημένης χορογραφίας του Κασσελάκη.

Χώρια που στην άφθαρτη φιγούρα του δεν χρέωναν τις αλλεπάλληλες εκλογικές πανωλεθρίες του ΣΥΡΙΖΑ καθώς η ίδια δεν μετείχε ούτε εξελέγη ποτέ σε κομματικά όργανα ώστε να λογοδοτήσει γι αυτές. Ανεύθυνος, λοιπόν για τις καρπαζιές και τη διπλή συντριβή στις πρόσφατες εθνικές κάλπες.

Πράγματι, η απεγνωσμένη μεγάλη μερίδα όσων προσήλθαν στις εσωκομματικές κάλπες βρήκαν διέξοδο ή καταφύγιο στο πρόσωπο του. Ανακάλυψαν παρορμητικά σε αυτόν ένα πασπαλισμένο με λάμψη μέτριο άσυλο ή ένα βατό λιμάνι, ικανά για να εναποθέσουν τα εξουσιολαγνικά όνειρά τους.

Αρκεί, βέβαια, να μη εκλάβουν τοις μετρητοίς τη προτίμηση τους όταν ξυπνήσουν . Το πιθανότερο τότε είναι ότι οι ελπίδες τους θα δοκιμαστούν ανυπόφορα. Με το κρότο της πτώσης από τα σύννεφα.

Όχι τόσο από την έλλειψη πολιτικού βάθους και κοινωνικού αποτυπώματος, την απουσία γνώσης, εμπειρίας και εμπεριστατωμένης ανάλυση του μωσαϊκού της εγχώριας πολιτικής σκηνής. Ούτε εξαιτίας τις κραυγαλέας ανωριμότητας του Κασσελάκη που τον οδηγεί να προτείνει άστοχα οτιδήποτε άλλο έκτος από ευκαιριακά απατηλές ευκολίες.

Το κυρίαρχο είναι η προς ώρας ολοφάνερη αδυναμία του να καλύψει το πολιτικά ηγετικό κενό ενός ασπόνδυλου και κατακερματισμένου πλέον κομματικού φορέα. Αναπόφευκτα στρέφεται σε δεκανίκια.

Σαν αυτά της Φλωρεντίας και των βοσκοτοπιών του συντριπτικά καταδικασμένου με 13 -0 συνυποψήφιου του Νίκου Παππά. Ενώ, ταυτόχρονα, με τα εγωπαθή «γουστάρω» του για τα «ξεδοντιάσματα» της δικαστικής εξουσίας και των λειτουργών του Τύπου, υιοθετεί ασμένως την απειλητική γκλίτσα του Παύλου Πολάκη.

Όλη δηλαδή εκείνα τα νταραβερίστικα τερτίπια και τη δημαγωγική «κουλτούρα» της διχαστικής τοξικότητας και της δαιμονοποιημένης εχθροπάθειας. Με δυο λόγια, ενστερνίζεται όλα όσα πριν μόλις δύο μήνες το εθνικό εκλογικό σώμα απέρριψε και καταδίκασε με εκκωφαντικό τρόπο.

Αναμενόμενα, με τέτοιες πνευματικά ιδεολογικοπολιτικές χορηγίες, κι αυτό καλά θα πάει. Ενόσω, καραδοκεί ανελέητη η πολιτική γελοιοποίηση.