Δημήτρης Παγαδάκης

Με στριγκή φωνή σε διαφορές παραλλαγές όλοι αυτοί οι νευρωσικά αγανακτισμένοι ξιφουλκούν. Διαμηνύοντας στο περίπου ότι ο Μακρόν έχασε, πετυχαίνοντας μια Πύρρειο νίκη. Ενδεχομένως από το ύψος των νεφών ή εξαιτίας κατανάλωσης ληγμένων να μη διακρίνουν ότι ο επανεκλεγμένος Γάλλος πρόεδρος κέρδισε «αέρα» τη Λεπέν με τη συντριπτική διάφορα υπεροχής του 17% και των 5,5 εκατ. ψήφων .

Ψιλολεπτομέρειες. Γι αυτούς, άλλωστε, τους δυσανεκτικούς στο κοινοβουλευτισμό, ανίκανους να υιοθετήσουν τη λογική και την υπευθυνότητα, η παροξυσμική βούληση ήταν ντελιριακά κοινή. Προτιμούσαν τη επικράτηση των, μακιγιαρισμένων με τη προβιά της μετριοπάθειας, λυσσασμένων μισαλλόδοξων λύκων παρά τη νίκη του εγγυητή ενός πατριωτικού, ανθρωπιστικού, δημοκρατικού, κοινωνικού έργου.

Στο ίδιο, σχεδόν, λαϊκιστικό μετερίζι σύγκλινε η αυταρχική, ξενοφοβική, αντιευρωπαϊκή, φιλοπουτινική ακροδεξιά μαζί με τη αντιδυτική, αντιΝατοϊκή, ρωσόφιλη μερίδα της ριζοσπαστικής αριστεράς που αντιμετώπιζε τις προεδρικές εκλογές ως αναμέτρηση της «πανούκλας με τη χολέρα».

Με πρόσχημα το αντί-ελιτισμό  αμφότερες χάριν της αναστάτωσης της αναμπουμπούλας, του μπάχαλου πυροδοτούσαν την ανασφάλεια στη κοινωνία και υπονόμευαν τις κατακτημένες πολιτικές ελευθερίες των πολιτών. Η πλειοψηφία του Γαλλικού λαού τους απάντησε. Δεν τσίμπησε στα πολωτικά δολώματα. Ψήφισε καταλυτικά, εγκαίρως και υπέρ της ασφάλειας του από την αναξιοπιστία των εξωραϊσμένων τυχοδιωκτισμών. Η χώρα του Διαφωτισμού διατηρεί τα δημοκρατικά ανακλαστικά της.

Αναγκαστικά πλέον είναι μάταιο να αξιολογηθούν σοβαρά τα παραληρηματικά επιχειρήματα που επιμένει να προβάλει παρακινδυνευμένα η αιθεροβάμων και λοξή ακραία αριστεροδεξιά. Ιδίως όταν, πάνω στην τοξική πλατφόρμα της ιδεοληπτική τους σαπουνόπερας, κτίζουν την ρεβάνς τους στο «τρίτο γύρο». Δηλαδή στις επερχόμενες βουλευτικές εκλογές των δυο πλειοψηφικών γύρων.

Στις κάλπες των οποίων οι αχαλίνωτες ναρκισσιστικές φιλοδοξίες μαζεύονται πυκνές σαν τα κουρεμένα μαλλιά στο πάτωμα μπαρμπέρικου. Τρίχες, κοινώς, περισσότερες ίσως από το δασύτριχο στέρνο του πολιτικά κεντρώου Μακρόν, ο οποίος θα μείνει στο πόστο του στο μέγαρο των Ιλισίων ,πέντε ακόμη χρόνια. Η Γαλλία, άλλωστε, είναι δοκιμασμένη στις δύσκολες ισορροπίες και μαθημένη στις άβολες  «συγκατοικήσεις», χωρίς να βουλιάξει ο καναπές της κυβερνησιμότητας.

Με τη προϋπόθεση, βέβαια, ότι οι λαϊκιστές από τα δυο άκρα του γαλλικού πολίτικου μωσαϊκού θα έχουν πλειοψηφία στην Εθνοσυνέλευση. Προοπτική για την ώρα αβέβαιη. Σε αντίθεση με οσοα φαντασιώνονται ντόπιες έντυπες εθνικιστικές πατσαβούρες και δήθεν προοδευτικοί, στοχαστικά στρεβλοί, έκκεντροι αναλυτές που κινδυνολογικά καταχωρίζουν ως ρατσιστές και φασίστες όλους τους ψηφοφόρους της Λεπέν.

¨Όπως, πάντως, και να έχει, ο νέος Γάλλος πρόεδρος αποτελεί την πιο δυναμική, συμβατή με τις αξίες μια φεντεραλιστικής ΕΕ, παρουσία. Ο πολιτικός που υπερασπίζεται τις κρίσιμης σημασίας πεποιθήσεις της δημοκρατικής Δύσης σε μια Ευρώπη στην οποία ξυπνούν αποκαλυπτικοί φόβοι.

Συνιστά ένα μείγμα της σοφίας του Μιτεράν και της αδέσμευτης γοητείας του Σιράκ Ενσαρκώνει τη μόνη αξιόπιστη φιγούρα που στη πολιτική του ατζέντα έχει προτεραιότητα το σεβασμό των άλλων και την ενσυναίσθηση. Κρατεί ακόμη τη δάδα της σταθερότητας σε ένα σκοτεινό περιβάλλον που μαστίζεται από τη πανδημία, ένα βάρβαρο πόλεμο και μια προσεχώς ενεργειακή, επισιτιστική και οικονομική αβεβαιότητα. Πόσο μάλλον δραστηριοποιείται ενεργά απέναντι στην αποτροπή του κίνδυνου κλιμάκωσης της ρωσικής εισβολής στη Ουκρανία προς μια πυρηνική σύγκρουση.

Ειδικότερα για εμάς τους Έλληνες η έκκληση του για περισσότερη, γεωστρατηγικά αφυπνισμένη Ευρώπη, είναι σημαντική. Ειδικότερα όταν αντιμετωπίζει σθεναρά τον αναθεωρητισμό απ' όπου και αν προέρχεται. Είτε αυτός είναι ρωσικός στην Ουκρανία είτε τουρκικός στη Μεσόγειο και το Αιγαίο.

Εξάλλου, η στρατηγική συνεργασία στο πλαίσιο της ελληνογαλλικής αμυντικής συμφωνίας που υπογράφτηκε με το πρόεδρο Μακρόν εγγυάται της κυριαρχία και την εδαφική μας ακεραιότητας. Προφανώς για τους άκαπνους εγχώριους εθνικιστικές και αλλοπρόσαλλους διεθνιστές ο Μακρόν θα έπρεπε να χάσει για να ακυρωθεί αυτή η συμφωνία. Προς διατράνωση μιας ανεύθυνης και επισφαλούς , υποτιθέμενης ανεξάρτητης εξωτερικής πολιτικής της χώρας που εξυπηρετεί, αν δεν διασφαλίζει, τις Τουρκικές απαιτήσεις που θέτουν σε αμφισβήτηση την Ελληνική επικράτεια.
Ευτυχώς, ο Γαλλικός λαός δεν έκανετο χατίρι και στη ντόπια αντιευρωπαϊκή ηλιθιότητα. Ο Γάλλος πρόεδρος έφτασε στο Πεδίο το Άρεως στο Παρίσι τη Κυριακή το βράδυ για το επινίκιο πάρτι. Οι μουσικοί επιμελητές της καμπάνιας ς του έπαιζαν στη διαπασών το "One more time" του διάσημου γαλλικού ντουέτου της ηλεκτρονικής μουσικής  Daft Punk. Κατά την άφιξή] του επίβαλλε να παιανίσει ο επίσημος ύμνος της Ευρωπαϊκής Ένωσης , η «Ωδή στη Χαρά» του Μπετόβεν.

Την ίδια στιγμή οι συγκεντρωμένοι ψηφοφόροι του ανέμιζαν μαζί με τη Γαλλική τρικολόρ και τη σημαία της ΕΕ η οποία συμβολίζει τα ιδανικά της ενότητας, της αλληλεγγύης και της αρμονίας ανάμεσα στους λαούς της Ευρώπης . Ανάμεσα στο κύκλο που σχηματίζουν τα αστεράκια στο μπλε φόντο της και αυτό, ας μην ξεχνιόμαστε, της Ελλάδας .