Δημήτρης Δανίκας

Το πρώτο, η αντίθεση ανάμεσα στο «μέσα» και το «έξω». Το «έξω» είναι ο πρωταγωνιστής. Πάντα κυριαρχεί στις επιλογές μας. Με το «έξω» διαφεύγουμε από την βασική λειτουργία αναμόχλευσης του «μέσα». Οσο περισσότερο προς τα «έξω» τόσο αδειάζουμε το «μέσα»

Ετσι συστηματικά, αποφεύγουμε να κοιτάξουμε προς τα «μέσα». Από φόβο. Επειδή αν το κοιτάξουμε θα τρομάξουμε. Με τις επιλογές μας. Με την επιπολαιότητά μας. Με την παντελή απουσία αυτογνωσίας. Ετσι είναι βολικό, πάντα, να φταίει ο Αλλος Ο διπλανός. Ο γείτονας. Ο φίλος. Η γυναίκα μας. Η σχέση μας. Ακόμα και τα παιδιά μας

Και έτσι πάντα, εμείς οι σωστοί και πάντα όλοι οι άλλοι εν αδίκω. Ολοι οι άλλοι είναι συμφεροντολόγοι. Ιδιοτελείς. Κακοπροαίρετοι. Κακόβουλοι. Ολοι οι άλλοι θέλουν το κακό μας. Κι έτσι, προκειμένου, να οχυρωθούμε, μεταλλασσόμαστε κι εμείς σε κακόβουλους, ιδιοτελείς, συμφεροντολόγους, ψεύτες δημοσιοσχεσίτες. Ετσι αυτή η μετάλλαξη ροκανίζει κάθε ίχνος αλήθειας, αυθεντικότητας και ειλικρίνειας. Αραγε ποιοι είμαστε;

Το δεύτερο έχει να κάνει με τη διαφορά ανάμεσα στο «είναι» και το «φαίνεσθαι» Γιατί τίποτα δεν είναι αυτό που φαίνεται πως είναι. Για παράδειγμα ο Αλέξης Τσίπρας ήταν αριστερός. Για παράδειγμα η Αγγελα Μέρκελ θέλει το κακό μας. Για παράδειγμα όλοι οι γείτονες, αλλά και ολόκληρος ο ντουνιάς, συνωμοτεί εναντίον της έρμης της πατρίδας. Για παράδειγμα «εγώ ο σωστός», «εσύ ο κακός». Και πάει λέγοντας

Εξ αυτής της πλάνης, που κυρίως προέρχεται από την ολοσχερή απουσία επεξεργασίας όλων των κοινωνικών και πολιτικών φαινομένων, παγιδευόμαστε σε λάθος επιλογές. Και έτσι, στη συνέχεια μουτζώνουμε τον εαυτό μας που εμπιστεύτηκε στην κυβέρνηση- σε κάθε κυβέρνηση- το τιμόνι της χώρας

Για παράδειγμα ο Κώστας Καραμανλής αποδείχθηκε καταστροφή. Το ίδιο και ο Γιώργος Παπανδρέου. Το ίδιο και ο Αντώνης Σαμαράς. Το ίδιο και ο Αλέξης Τσίπρας. Μα πως;

Η κάλπικη ελπίδα πορεύεται με την διάψευση. Και η διάψευση πορεύεται με τον ανορθολογισμό μας. Κάθε «παραμύθι» χορεύεται με δύο. Αυτός που το αφηγείται και αυτός που το πιστεύει. Ποιος από τους δύο φταίει;

Το τρίτο έχει να κάνει με τις παραδοχές μας. Με τις βεβαιότητές μας. Με τις προκαταλήψεις μας. Ας πούμε. Πατριώτης είναι μόνο αυτός που πιστεύει ότι η Μακεδονία είναι ελληνική. Ετσι, για παράδειγμα, ενώ εμείς απαιτούμε από τους γείτονές μας, να εγκαταλείψουν κάθε ιδέα αλυτρωτισμού και φυσικά να γκρεμίσουν κάθε σύμβολο που υπονοεί αλυτρωτικές διαθέσεις. Την ίδια στιγμή εμείς οι ίδιοι θέτουμε ζητήματα αλυτρωτισμού. Αφού η Μακεδονία είναι μία και ελληνική. Τότε και το δικό τους, μικρότερο κομμάτι μακεδονικής γης, δικό μας είναι. Επομένως βουρ να τους κατακτήσουμε και να τους ισοπεδώσουμε

Με απλά λόγια και με αυτά τα πενιχρά παραδείγματα προσπαθώ να ευχηθώ περισσότερη λογική. Που σημαίνει να κοιτάξουμε και την πλευρά του άλλου και να αναρωτηθούμε κάτι πολύ απλό: μπας και το δίκιο δεν είναι όλο δικό μας; Μπας;

Την υγειά μας να χουμε λοιπόν. Με περισσότερο μυαλό. Οπως έλεγαν και οι πρόγονοί μας ¨νους υγιής εν σώματι υγιεί»