Δημήτρης Δανίκας

Ενα λοιπόν. Η παντελής εξαφάνιση του περιφερειάρχη Αττικής. Ισως ο άνθρωπος να απολαμβάνει βουτιές και παραλίες ειδυλλιακές. Σκληρά εργαζόμενος, κουράστηκε κι αυτός! Τώρα γιατί ο Κυριάκος τον επέλεξε είναι μυστήριο.

Δύο λοιπόν. Τώρα όλοι νοσταλγούν τη φρενήρη κούρσα του Νίκου Χαρδαλιά που σχεδόν σκαρφαλωμένος σε δέντρα και σε στύλους της ΔΕΗ έδινε μάχη με τη λαίλαπα των πυρκαγιών. Και ως γνωστόν, εξαιτίας αυτής της ακατάπαυστης μονομαχίας του με τα στοιχεία της φύσης, παραλίγο να χάσει τη ζωή του. Τώρα γιατί ανατέθηκε στον Βασίλη Κικίλια το υπουργείο Κλιματικής Αλλαγής μυστήριο κι αυτό.

Τρία λοιπόν. Δεν έχω τίποτα εναντίον του, ίσα-ίσα που εκτιμώ την κοινωνική και ανθρώπινη ευαισθησία του. Ομως δεκάδες αυτόπτες απ’ όλα τα μέτωπα των πυρκαγιών, σε κατάσταση οργής, με στοιχεία σοβαρά για καθυστερήσεις και απουσίες πρωτάκουστες στην έλευση τόσο εναέριων όσο και επίγειων δυνάμεων. Με απλά λόγια, «καιγόμαστε και ίχνος αεροσκαφών και πυροσβεστών».

Τέσσερα λοιπόν. Τεράστια η ευθύνη τοπικών αρχόντων που, ως γνωστόν, έχουν λάβει αρκετά με προορισμό τον καθαρισμό οικοπέδων και δασικών περιοχών αλλά και για τη διάνοιξη χρήσιμων οδών εντός των δασών. Τα τσέπωσαν και σε άλλους σκοπούς τα διέθεσαν; Τα ονόματα να αναρτηθούν ώστε οι επίορκοι να διαπομπευτούν. Ασε που αυτή η «αμέλεια» πάνω στην οποία οι υποψήφιοι πυρόπληκτοι πέφτουν κάθε τέτοια εποχή συνιστά λόγο σοβαρό για ποινική δίωξη και αποζημίωση αλμυρή.

Πέντε λοιπόν. Αν όμως οι κάτοικοι αυτών των απανθρακωμένων περιοχών εξακολουθήσουν να ψηφίζουν τα ίδια χρεοκοπημένα πρόσωπα, ε τότε μέρος του προβλήματος κι αυτοί. Δηλαδή συνένοχοι και στο ίδιο έργο θεατές. Καλά να πάθουν!

Εξι λοιπόν. Χρωστάμε ευγνωμοσύνη σε όλα αυτά τα ένστολα πλάσματα, που αψηφώντας τους κινδύνους για τη σωματική τους ακεραιότητα και με ασίγαστη αφοσίωση επί 24ώρου βάσεως ορμάνε να παλέψουν με την πύρινη λαίλαπα και να σώσουν ανθρώπινες ζωές. Υποκλίνομαι στον καθημερινό, σεμνό ηρωισμό τους.

Εφτά λοιπόν. Οσοι ιδιοκτήτες οικιών σε δασικές περιοχές δεν φρόντισαν να καθαρίσουν τους χώρους τους από εύφλεκτο υλικό, είναι κι αυτοί συνένοχοι στην τρομερή, εφιαλτική καταστροφή των πύρινων φλογών. Είτε από αμέλεια, είτε από τον γνωστό νεοελληνικό οχαδερφισμό, κατέληξαν συνοδοιπόροι, υποστηρικτές και δούρειοι ίπποι στην έλευση των πυρκαγιών. Μικροί Νέρωνες κι αυτοί. Οσοι γνωρίζουν τέτοιες περιπτώσεις καλά θα κάνουν να αναρτήσουν τα ονόματά τους προς διαπόμπευση και δημόσιο χλευασμό.

Οχτώ λοιπόν. Επειδή όλα αυτά συνέβησαν στο μέσο του καλοκαιριού και επειδή ο καύσωνας θα καταφτάνει με κύματα συχνά και ίσως πιο καυτά, υποθέτω -μακάρι να βγω ψεύτης!- ότι αυτά που βλέπουμε είναι απλώς οι πρώτες σκηνές ενός έργου που θα απλωθεί σε πολλές γωνιές της επικράτειας. Λάβετε τα μέτρα σας! Η συνέχεια μπορεί να αποδειχθεί ακόμα χειρότερη και πιο εφιαλτική. Οπως λέει και ο καθηγητής Φυσικών Καταστροφών Ευθύμιος Λέκκας, «σοβαρός ο κίνδυνος ερημοποίησης του Λεκανοπεδίου Αττικής από τις συνεχείς πυρκαγιές». Πες αλεύρι, η Σαχάρα μάς περιμένει!

Εννιά λοιπόν. Πρέπει να διαλέξουμε τι από τα δύο θέλουμε: ανάπτυξη, παραγωγή με όνειρο μια ευδαιμονία υλική ή λιτότητα, περιορισμό και εξαφάνιση της απληστίας, ώστε έτσι μπας και γλιτώσουν τα εγγόνια μας από τον εφιάλτη μιας ελληνικής Αφρικής;

Δέκα και τελευταίο. Αυτός ο φαύλος κύκλος της διαστροφής. Αν περιορίσουμε τις ανάγκες μας, τότε η ανεργία θα πολλαπλασιαστεί. Αν εξακολουθήσουμε να πορευόμαστε με την ίδια αχόρταγη μανία απόκτησης κι άλλων υλικών αγαθών, τότε η Ελλάδα θα αρχίζει από τη Λάρισα, ίσως και πιο πάνω απ’ αυτή.

Τι ακριβώς θέλεις; Μα φυσικά καλύτερη ζωή. Και τι είναι αυτό; Μα φυσικά να αποκτήσω κι εγώ όσα έχει ο διπλανός μου με διπλάσιο μισθό. Ε, τότε, γαία πυρί μιχθήτω. Και στο τέλος, όλοι θα χορεύουμε αγκαλιά με στάχτες, αποκαΐδια και πτώματα απανθρακωμένα!