Δημήτρης Δανίκας

Ο θόρυβος δείγμα ανασφάλειας. Τεκμήριο ιδιαιτερότητας. Μα για όνομα του θεού. Από τη μια απαιτούν να τους εκλαμβάνει η κοινωνία ως κάτι το φυσικό και κανονικό. Και από την άλλη υιοθετούν το διαφορετικό, το αλλιώτικο, το κάτι το αιρετικό. Και το ένα και το άλλο

Η κανονικότητα που υποτίθεται πως διεκδικούν είναι ζήτημα προσωπικής επιλογής. Είσαι gay; Δικαίωμα σου. Ατομική σου ελευθερία. Αρκεί να μην ενοχλείς και να μην προκαλείς. Ο, τι κάνεις στο κρεβάτι σου είναι λογαριασμός δικός σου. Όπως έλεγε και ο ήρωας της ταινίας «Βασιλική» του Βαγγέλη Σερντάρη «εγώ νταβατζή στο βρακί μου δεν βάζω»

Το ίδιο και με τους straight. Ο καθένας με τις προτιμήσεις του. Το ίδιο και με αυτούς που δεν είναι ούτε το ένα ούτε το άλλο. Εμένα προσωπικά όλα αυτά με αφήνουν παντελώς αδιάφορο. Φανταστείτε, λοιπόν, τον ίδιο θόρυβο να τον έκαναν σε μαζική εκδήλωση υπό τον τίτλο Straight Pride

Δηλαδή για ποιο πράγμα να είμαι υπερήφανος; Για τις σεξουαλικές μου επιδόσεις; Ανοησίες. Κάτι τέτοιο μου θυμίζει σκηνές Δημοτικού σχολείου. Δηλαδή να βγάλουμε το μόριό μας για να μετρήσουμε το μήκος του. Ποιος έχει το μεγαλύτερο. Γελοιότητες

Δηλαδή να περιφέρομαι σαν γύφτικο σκεπάρνι επειδή είμαι ομοφυλόφιλος η επειδή είμαι straight. Να πέσω χάμω και να λιποθυμώ από ακατάσχετα χα χα χου χα. Κάνε ό, τι θέλεις. Ούτε ανακρίνω, ούτε ταυτότητες «μοριοφροσύνης» ζητάω. Ούτε εκ του σεξουαλικού σου προσανατολισμού σου, κρίνω τον χαρακτήρα και την προσωπικότητά σου

Αλλωστε είναι γνωστό το εξής διαπιστωμένο γεγονός. Αρκετοί gay συμπεριφέρθηκαν και συμπεριφέρονται ντόμπρα, σαν «άντρες». Και αρκετοί με μόρια μεγάλα κυκλοφορούν σαν γυναικούλες. Και για να ολοκληρώνω ανασύρω περιστατικό από το παρελθόν

Ο Χρήστος Σιμαρδάνης. Ενας υπέροχος, αξιοπρεπής άνθρωπος. Τον ανακάλεσα στη μνήμη μου με αφορμή το Gay Pride. Ο ίδιος ομοφυλόφιλος. Όμως διαβάστε την ανάρτησή του, πριν από πολλά χρόνια. Τα λέει, καθαρίζει με όλα. Με ελάχιστες φράσεις. Και με την λιγομίλητη αυτή τοποθέτησή του γκρεμίζει συθέμελα αυτόν τον εκκωφαντικό θόρυβο του πρόσφατου Gay Pride:

«Την ημέρα του Gay Pride μου ζήτησαν από ραδιοφωνικό σταθμό να μιλήσω αλλά τους είπα ότι δεν συμφωνώ. Δεν είμαι περήφανος που είμαι ομοφυλόφιλος. Κανείς δεν μπορεί να είναι περήφανος για το τι κάνει στο κρεβάτι του. Είναι σαν να λες «είμαι περήφανος που έχω αυτιά». Δεν μπορείς να είσαι περήφανος επειδή είσαι θηλαστικό η επειδή έχεις δύο αυτιά. Περήφανος μπορεί να είσαι για χίλια δύο άλλα πράγματα. Θα μου άρεσε να νιώθω περήφανος για τον εαυτό μου, για κάποια ανθρώπινα χαρακτηριστικά μου. Δεν νιώθω υπερήφανος που είμαι gay. Ούτε εσύ πρέπει να νιώθεις περήφανος που είσαι straight. Να είσαι περήφανος επειδή είσαι τίμιος, καλός άνθρωπος η καλός πατέρας»

Αυτό ο πλήρης ορισμός ενός αυθεντικού μάγκα!