Δημήτρης Δανίκας

Οπως έλεγε σε κάποιον μαθητή του ο θηριώδης της γαλλικής βιόλας Σεντ-Κολόμπ (1640-1700): «Παιδάκι μου, κάνεις μουσική, αλλά μουσικός δεν είσαι». Και όταν απεσταλμένοι του Γάλλου βασιλιά τού χτύπησαν την πόρτα με προορισμό να τον δελεάσουν ώστε να «εγκλωβιστεί» στο χρυσό κλουβί των μουσικών της βασιλικής αυλής, εκείνος τούς έδειξε την πόρτα της εξόδου λέγοντας: «Η καλύβα μου είναι μεγαλύτερη από το παλάτι και οι ελάχιστοι ακροατές μου είναι περισσότεροι από τα πλήθη που προσκυνούν τον μεγαλειότατο».

Συνέβη, λοιπόν, κάτι τρελό. Τα εκατομμύρια που ετησίως πέφτουν σε έναν κουβά χωρίς πάτο του ποδοσφαίρου έχουν καταφέρει να κατρακυλήσουν αυτό το λαϊκό σπορ σε μία από τις τελευταίες θέσεις της UEFA. Απίστευτο κι όμως αληθινό!

Αντιθέτως, στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Στίβου στο Μόναχο, η ρακένδυτη του κλασικού αθλητισμού Hellas κατήγαγε θρίαμβο κατακτώντας την τέταρτη θέση! Η υψηλότερη κατάταξη, ανώτερη από εκείνη του 2002, όταν η χώρα είχε κατακτήσει την πέμπτη θέση.
Με τέσσερα χρυσά και με ένα ασημένιο. Αν σε αυτά προσθέσουμε και το χρυσό του μυθικού Λευτέρη Πετρούνια, ε, τότε η Hellas ξεπέρασε κάθε προηγούμενο. Φανταστείτε ότι η Αντιγόνη Ντρισμπιώτη, από το τσιπουράδικο της μητέρας της στην Καρδίτσα, χωρίς μισό χορηγό, ούτε έτσι για τα μάτια του κόσμου. Κι όμως, με δύο χρυσά!

Φανταστείτε ότι τα κορίτσια -δηλαδή η Αντιγόνη Ντρισμπιώτη, η Ελίνα Τζένγκο και η Κατερίνα Στεφανίδη- ανώτερες από τα αγόρια. Και φανταστείτε ακόμα πως σε μια χώρα όπου ο στίβος είναι παραμελημένος, οικονομικά απροστάτευτος και από το κράτος σχεδόν αόρατος προσπαθούν, ματώνουν νυχθημερόν κάποιοι «σαμουράι». Που στη συνέχεια καταφέρνουν να ταπεινώνουν μεγάλες δυνάμεις με εξαιρετικές υποδομές και με παράδοση μοναδική!

Ποια η κινητήρια δύναμη αυτής της πρωτοφανούς ανατροπής, όπου οι νάνοι μεταμορφώνονται σε γίγαντες και οι γίγαντες σε νάνους; Μα, φυσικά, η ψυχή. Μόνο αυτή. Από την ψυχή όλα. Το «καφενείο» και ο χαβαλές για τους τριτοκοσμικούς. Η ψυχή για τους Ελληνες τους αυθεντικούς.

Ιδρώνει τ’ αυτί κανενός; Μα, φυσικά, ουδενός. Εννοώ των αρμοδίων. Αλλά και των χορηγών. Μόνο ανακοινώσεις, εύγε και λόγια. «Εργω κ’ ουκέτι μύθω», που έγραφε και ο Αισχύλος. Μεθερμηνευόμενο «με έργα και όχι με λόγια».
Πάμε τώρα σε μερικές, επίσης, αποκαλυπτικές και διδακτικές λεπτομέρειες. Ας πούμε η περίπτωση του Φερνάντο Αλόνσο Ντίαζ. Του Ισπανού δύο φορές παγκόσμιου πρωταθλητή στη Formula 1. Προσέξτε λεπτομέρειες ενός φωτογραφικού στιγμιότυπου που κυκλοφόρησε στο Διαδίκτυο.

Ο πρωταθλητής με εισοδήματα πολλών εκατομμυρίων, παρέα με τη σύντροφό του, πάνω σε μια πετσέτα. Χάμω στην άμμο σε παραλία της Μυκόνου. Τόσο απλά. Γιατί αυτό; Μα επειδή δεν έχει να αποδείξει τίποτα σε κανέναν. Αυτός είναι. Χορτάτος και επιβεβαιωμένος.

Το ίδιο και με την περίπτωση του Κόμπι Μπιν Μπράιαντ, του θρυλικού shooting guard των Λέικερς. Οπου κάποιος τού είπε: «Μ’ αυτές τις πατούσες θα μπορούσες να παίξεις μπάσκετ». Και ο Κόμπι απάντησε: «Κάπου παίζω κι εγώ, σε μια ομάδα».

Να μην αναφέρω την περίπτωση του Γιάννη Αντετοκούνμπο. Υπόδειγμα σεμνότητας και χαμηλού προφίλ. Οι μνήμες όταν κυκλοφορούσε με κασέτες να βγάλει κάνα φράγκο τον ακολουθούν και εκείνος δεν τις προδίδει.

Πού θέλω να καταλήξω; Μα, φυσικά, στο όνομα Στέφανος Τσιτσιπάς. Γεννημένος για διακρίσεις και θριάμβους. Κι όμως, όταν ανοίγει το στόμα του εξέρχονται βατράχια. Και σε μία από τις τελευταίες του αλαζονικές και υπερφίαλες του νεοπλουτισμού δηλώσεις του μας πληροφόρησε ότι πρόκειται να χαρίσει στον πατέρα του μια Aston Martin επιπέδου Τζέιμς Μποντ.

Ενα έχω να του πω. Παραφράζοντας πασίγνωστο στίχο του Γιώργου Σεφέρη: Για ένα πουκάμισο αδειανό, για μια Aston Martin!