Άννα Παναγιωταρέα

Εμεινε, περίπου, ταυτοτικό τραύμα η συζήτηση του πρώην πρωθυπουργού Αλέξη Τσίπρα με τον πρώην πρόεδρο των ΗΠΑ Μπίλ Κλίντον* ενώπιον ισχυρών οικονομικών παραγόντων, εν δυνάμει Αμερικανών επενδυτών. Προσφέροντας μία ακόμη αφορμή απαξιωτικών σχολίων, καθώς την περίοδο εκείνη τα διεθνή ΜΜΕ ανταγωνίζονταν ποιο θα ρίξει πρώτο στην Ελλάδα το ανάθεμα της σπατάλης των ευρωπαϊκών προγραμμάτων, της οικονομικής κακοδιαχείρισης...

Το καίριο δεν ήταν ότι ο Τσίπρας αδυνατούσε να απαντήσει προκαλώντας τα σκωπτικά ή ειρωνικά σχόλια του Κλίντον, αλλά η άγνοιά του για τα οικονομικά ζητήματα που του έθετε, όπως στον τομέα της ενέργειας, για τον οποίο οι Αμερικανοί έδειχναν από τότε ιδιαίτερο ενδιαφέρον. Ο πρώην πρωθυπουργός δεν ήξερε ότι η Βόρειος Ελλάδα παρήγε ενέργεια μέσω ανεμογεννητριών, την οποία η χώρα μας πουλούσε στη Γερμανία! Το ήξερε ο Κλίντον! Γελούσε ο Τσίπρας που δεν καταλάβαινε τις ερωτήσεις και ξεκαρδιζόταν το ακροατήριο! «Η παράσταση» ήταν επικοινωνιακή καταστροφή για την εικόνα της Ελλάδας. Τι του συνέστησε, εν τέλει, ο Κλίντον; «Να προχωρήσετε μπροστά και να σταματήσετε να ζείτε στο παρελθόν, καθώς έχετε τεθεί σε ζουρλομανδύα». Στις 7 Ιουλίου 2019 ξεκίνησε η ανάρρωση της χώρας...

Γιατί θυμήθηκα τη συζήτηση Κλίντον - Τσίπρα; Αφενός επειδή δεν θυμάται τα «Βατερλό» του, οπότε με περίσσιο θράσος σχολιάζει τα πάντα: από το κράτος δικαίου -θυμηθείτε Novartis, βαρυποινίτες, «έλεγχος αρμών της εξουσίας»-, τα οικονομικά -«αγάπη μου, σήμερα έκλεισα τις τράπεζες», «να τυπωθεί χρήμα στο Νομισματοκοπείο»- ως την εξωτερική πολιτική - στην Αγία Πετρούπολη ενώπιον του Πούτιν δήλωσε «υπάρχουν κι άλλα απάνεμα λιμάνια». Τα σχόλιά του αρδεύονται από αυτές τις εμπειρίες...

Και αφετέρου επειδή έγινε αναπόφευκτη η σύγκριση καθώς παρακολουθήσαμε τη συζήτηση, στις 24 Απρίλη, στη μαγική Ρωμαϊκή Αγορά του πρωθυπουργού και του προέδρου της Γαλλικής Δημοκρατίας με εξαιρετικό συντονιστή τον Αλέξη Παπαχελά. Θαρρώ πως όσοι σκεφτόμαστε το μέλλον της χώρας οφείλουμε να προβάλλουμε αυτή την εικόνα ως αρχέτυπο. Να στοχαστούμε ΠΟΙΟΣ από τους αρχηγούς των κομμάτων της αντιπολίτευσης μπορεί να υποστηρίξει αποφασιστικά, με γνώση, παιδεία και διεθνή παραδοχή τις ελληνικές θέσεις όπου δει...

Ο Νίκος Ανδρουλάκης; Στη συζήτηση εκτός ημερησίας στη Βουλή, που διεξήχθη με δική του πρωτοβουλία, «για την κατάσταση του κράτους δικαίου, των θεσμών και της λειτουργίας του Κοινοβουλίου στην Ελλάδα» το καίριο γι’ αυτόν ήταν η αποδόμηση της ΕΥΠ -αν και το θέμα των υποκλοπών απαντήθηκε σε δύο εκλογικές αναμετρήσεις-, η παραίτηση Λαζαρίδη και ο συνήθης ΟΠΕΚΕΠΕ. Ο νυν αρχηγός του ΠΑΣΟΚ ξέχασε την παραδοχή Πάγκαλου! Ετσι, οδήγησε τη συζήτηση σε άνυδρη πολιτική αντιπαράθεση «περί θεσμικής εκτροπής», με τον πρωθυπουργό να απαντά ότι «είναι αχρείαστη η όξυνση που δημιουργεί».

Μητσοτάκης και αντιπολίτευση σε μετωπική σύγκρουση.

Τω όντι αχρείαστη! Αντί να ρίχνει νερό στον μύλο της κοινοβουλευτικής τοξικότητας, θα έκανε άριστα αν παρουσίαζε ευκρινείς και ειλικρινείς προτάσεις για τα θέματα που ο ίδιος είχε απαιτήσει να συζητηθούν. Δεν χάθηκε ο κόσμος που ζητά από τους πολίτες μία ψήφο παραπάνω ώστε -με αυτή τη ΜΙΑ (!)- να καταστεί το ΠΑΣΟΚ πρώτο κόμμα για να επιβάλλει το πρόγραμμά του σε κυβέρνηση συνεργασίας! Αλλά κρατά ως μετεκλογική έκπληξη τη συνεργασία ΠΑΣΟΚ με άλλο κόμμα; Καλεί τον πολίτη να ψηφίσει σαν σε... ραντεβού στα τυφλά;

Τι συγχύζομαι όμως; Αφού κανένα από τα τρία δεν θα συμβεί. Συμποσούμενα -δημοσκοπικά- τα ποσοστά των κομμάτων της Αριστεράς συν ΠΑΣΟΚ δεν πλησιάζουν το παγιωμένο της Νέας Δημοκρατίας. Ποιος θα εμπιστευτεί τη χώρα σε κυβέρνηση «εκπτώσεων»; Φαντάζεστε Ανδρουλάκη, Βελόπουλο, Φάμελλο, Κωνσταντοπούλου σε συζήτηση με τον Μακρόν για το μέλλον της Ευρώπης; Σαν stand comedy μου φέρνει.

Να πούμε μια κουβέντα κι ας πέσει στο γιαλό: Υπάρχει αρχηγός κόμματος -ή στους αυτάρεσκους υποψηφίους- που πράγματι να μπορεί να υπερασπιστεί τα εθνικά μας συμφέροντα, να αρθρώσει λόγο ισχυρό σε Βρυξέλλες και Ουάσινγκτον ενώ μαίνεται ο πόλεμος στη γειτονιά μας; Μπορεί να συνάψει διμερείς σχέσεις εμπιστοσύνης, να προσελκύσει επενδύσεις, να συνάψει συμφωνίες αμυντικής συνεργασίας ή να εκμαιεύσει δέσμευση ότι «αν απειληθεί η κυριαρχία της Ελλάδας, η Γαλλία θα είναι εδώ»; Ο πρόεδρος των ΗΠΑ δεν αρέσει σε όλους. Η δήλωσή του για την Ελλάδα και τον Μητσοτάκη -προκαλώντας οδυρμό και κοπετό στην Αριστερά- μένει απαρατήρητη τέτοια εποχή;
Η Ελλάδα επί πρωθυπουργίας Κυριάκου Μητσοτάκη πέρασε σε άλλο επίπεδο: Με διεθνή πανθομολογούμενη αναγνώριση. Υπολογίσιμη με ισχυρή άμυνα, προστατεύοντας ακόμη και γειτονικές χώρες. Με παραδειγματικά δημοσιονομικά, με περίθαλψη που κάνει άλματα, εκπαίδευση με υποδομές και στόχους, με ψηφιακό μετασχηματισμό που θεραπεύει την τραυματική σχέση πολίτη - υπηρεσιών Δημοσίου, με εκσυγχρονισμό συγκοινωνιών, με τον πολιτισμό να δημιουργεί δομές βιώσιμης ανάπτυξης από άκρου εις άκρον.

Υπάρχουν προβλήματα στην καθημερινότητά μας; Ναι - και δεν χώνουμε το κεφάλι μας στην άμμο: Το ενοίκιο απαιτεί μισό μισθό, η αγορά στέγης ανέβηκε στον Θεό! Οι νέοι δεν μπορούν να δημιουργήσουν οικογένεια, το Δημογραφικό αποτελεί βόμβα. Η ακρίβεια δεν καλύπτεται από την αύξηση μισθού και σύνταξης. Η κερδοσκοπία καλά κρατεί, οι τιμές στα ράφια είναι ανεξέλεγκτες, ο λογαριασμός του ρεύματος ο ακριβότερος στην Ευρώπη, όπως και η βενζίνη. Αυτά που σκοτεινιάζουν τη ζωή των πολλών πρέπει τώρα να γίνουν η κυβερνητική προτεραιότητα. Για έναν λόγο: Μη θαμπώσουν την κρίση των πολιτών στην κάλπη, στέλνοντας την Ελλάδα μετέωρη στο χάος...

* Η συγκεκριμένη συζήτηση έγινε χάρη στη Γιάννα Αγγελοπούλου στο ετήσιο συνέδριο Clinton Global Initiative, στη Νέα Υόρκη. Στόχος ήταν ο Ελληνας πρωθυπουργός να παρουσιάσει μιαν «άλλη» Ελλάδα από εκείνη του ζόφου των μνημονίων...