Ανδρέας Ζούλας

Ως να μην ήταν αρκετή η πρώτη συνέντευξή της ήλθε και η δεύτερη, πολύ περισσότερο αποκαλυπτική της «πολιτικής κενότητος» της κυρίας Καρυστιανού, με κορύφωση τις δηλώσεις - και τα παρεπόμενά τους - για τις αμβλώσεις. Πολύ περισσότερο από την αρχική δήλωση σημασία έχουν τα «παρεπόμενα». Η πρώτη αντίδραση αποκαλύπτει «αυταρχικό χαρακτήρα» που υπερασπίζεται έναντι όλων των άλλων ένα αλάθητο και υπερέχον πάντων «εγώ», που τίθεται έτσι «υπεράνω όλων». Αυτά σε προσωπικό επίπεδο - για οποιονδήποτε - μπορεί και να προκαλούν ειρωνικά σχόλια, σε πολιτικό όμως επίπεδο, ως «επικρατούσες ιδέες», είναι επικίνδυνα, γιατί αποκαλύπτουν αδίστακτο ακροδεξιό λαϊκισμό...

Όμως η νοοτροπία και η συμπεριφορά της κυρίας Καρυστιανού δεν «αποκαλύπτονται» ξαφνικά τώρα. Έτσι ήταν εξ αρχής. Με την ίδια ακριβώς προβολή της «αυθεντίας» της, υπήρξε ο αποφασιστικός παράγων που έκανε να επικρατήσουν για το δυστύχημα των Τεμπών όροι όπως «έγκλημα» - που παρήγαγε, ιδίως εντός της Βουλής, προσαγορεύσεις «δολοφόνοι» και «δολοφόνος» που εκτόξευε κατά της Κυβέρνησης γενικώς και του πρωθυπουργού ειδικώς, η μονίμως ωρυόμενη κυρία Κωνσταντοπούλου. Ήταν, πολύ περισσότερο, η κυρία Καρυστιανού ο κύριος φορέας της αμφισβήτησης της ακεραιότητας της Δικαιοσύνης. Φορέας που χρησιμοποίησαν κατά κόρον τα κόμματα της Αντιπολίτευσης. Και ευλόγως, γιατί τι πειστικότητα θα είχε ο Σύριζα να καταγγέλλει την Δικαιοσύνη όταν πρόσφατη ήταν η «οργάνωση» της σκευωρίας της NOVARTIS; Όπου – πρέπει να σημειώσουμε – εκτός από τις αυθαίρετες «ερμηνείες» και «εφαρμογές» συνταγματικών διατάξεων από ορισμένους δικαστικούς, υπήρξαν και παραδείγματα άλλων που ορθά και ευόρκως εφήρμοσαν σύνταγμα και νόμους, κατά την ανεπηρέαστη δικαστική τους συνείδηση, παρά τις «υπηρεσιακές» και κυβερνητικές, τότε, επί Σύριζα, φορτικές πιέσεις. «Βόλευε» τότε τα κόμματα της Αντιπολίτευσης η κυρία Καρυστιανού, όσο τα «ξεβολεύει» τώρα, που εξεδήλωσε την πρόθεση να πολιτευτεί… Ευτυχώς, επιμένω εγώ, γιατί τώρα θα αποκαλυφθεί, στον κοινό πολίτη-ψηφοφόρο η «πολιτική κενότητα» της.

Όμως η κυρία Καρυστιανού και ως «πρόεδρος» του Συλλόγου των συγγενών των θυμάτων των Τεμπών, αλλά και τώρα ως εκκολαπτόμενη «πολιτική αρχηγός» με την «οριζόντια διεμβόλιση» όλων των αριστερών κομμάτων της Αντιπολίτευσης, δεν είναι τίποτε άλλο παρά το αντικειμενικότερο μέτρο του τεράστιου κενού που υπάρχει στο πολιτικό μας φάσμα. Όλες οι δημοσκοπήσεις και ιδίως η τελευταία δημοσκόπηση για τον Σκάι, έδειξαν ότι συντριπτικό ποσοστό ψηφοφόρων των κομμάτων της «Αριστερής Αντιπολίτευσης» βλέπει θετικά την ίδρυση του «κόμματος Καρυστιανού». Σε μέγεθος μάλιστα πολύ μεγαλύτερο από ό,τι βλέπουν το «κόμμα Τσίπρα». Σε σχέση με άλλες δημοσκοπήσεις αυτή η συγκεκριμένη δεν θέτει ερώτημα για την «ψήφο» υπέρ των δύο αυτών κομμάτων (ή το «κόμμα Σαμαρά»), αλλά ερωτά «πώς βλέπουν», (θετικά, αρνητικά, ουδέτερα) την ίδρυση αυτών των κομμάτων. (Άλλες δημοσκοπήσεις που έχουν θέσει και ερώτημα «ψήφου» είναι αποκαρδιωτικές, ιδίως για τον Αλέξη Τσίπρα, καθώς τον τοποθετούν σε ένα ποσοστό ελάχιστα πάνω από το μισό του 17% με το οποίο ο ελληνικός λαός τον αποδοκίμασε στις τελευταίες εκλογές. Τόσο χαμηλά, περίπου 10 με 12 τοις εκατό, είναι η αφετηρία του για την «αναγέννηση» πρώτα της Αριστεράς και, κατόπιν, της χώρας…)

Όμως αυτή η δημοσκόπηση έχει ένα μεγάλο μειονέκτημα: Δεν έχει «προλάβει» την δήλωση για τις αμβλώσεις ούτε τις «διορθωτικές» μετέπειτα δηλώσεις της κυρίας Καρυστιανού… Θα έλθουν όμως και άλλες δημοσκοπήσεις, όπως θα έλθουν και άλλες δηλώσεις για άλλα θέματα, καθώς η «πολιτική κενότης» της κυρίας Καρυστιανού θα αποδειχθεί ανεξάντλητη. Παρενθετικώς πρέπει να σημειώσω τούτο: Παλαιότερα, για άλλους πολιτικούς αρχηγούς, π.χ.. Κασσελάκης, είχα δημοσία προτείνει σε «μαχίμους» συναδέλφους την ιδέα να οργανώσουν μια γενική πολιτική συνέντευξη, με δημοσιογράφους διαφόρων ειδικοτήτων, κατά την οποία να τεθούν τα βασικά θέματα της πολιτικής μας ζωής. Μια τέτοια συνέντευξη πρέπει να οργανωθεί ειδικώς για την κυρία Καρυστιανού, όχι για να πει αυτά που θέλει να πει, αλλά για να φανεί ξεκάθαρα τι ακριβώς ξέρει από και για τα μεγάλα θέματα της εσωτερικής και εξωτερικής πολιτικής της χώρας, που θέλει να .. εξυγιάνει και να σώσει…

Ανεξάρτητα από αυτό, αν θα οργανωθεί ή όχι μια τέτοια συνέντευξη, δεν υπάρχει η παραμικρή αμφιβολία ότι με την πάροδο του χρόνου η «εικόνα» της, ως «πολιτικού αρχηγού» θα φθίνει και με τις δικές της τοποθετήσεις και με δηλώσεις άλλων «αυτοβούλων υποστηρικτών» της, όπως η ειδικός που θα την βοηθά στα οικονομικά, υποστηρίζοντας «την δραχμή»… ‘Ομως αυτό δεν σημαίνει απαραίτητα ότι θα μειωθεί αναλόγως και η ικανότητά της να «διεμβολίζει» τα κόμματα της αριστεράς (μέχρι και το «ασάλευτο» ΚΚΕ) και να κάνει τους ψηφοφόρους τους να δηλώνουν ότι «βλέπουν θετικά» («πολύ ή «αρκετά») την ίδρυση του κόμματός της. Ακόμη και ψηφοφόροι του ΠΑΣΟΚ, λιγότεροι, αλλά και της Νέας Δημοκρατίας, ελάχιστοι, διατυπώνουν την ίδια άποψη.

Μένοντας στον χώρο της Αντιπολίτευσης η γενική αυτή εκτίμηση σημαίνει ότι ο μέσος ψηφοφόρος θέλει να δει ένα νέο κόμμα, γιατί το δικό τους δεν τον ικανοποιεί. Χωρίς αυτό να σημαίνει ότι θα «άλλαζε κόμμα» για να ψηφίσει το «νέο», η έκφραση αυτής της γνώμης σημαίνει απογοήτευση από τα υπάρχοντα κόμματα. Το ίδιο δε, σε πολύ μικρότερο ποσοστό, ισχύει και για τους ψηφοφόρους της Νέας Δημοκρατίας, χωρίς όμως να μετράται και ποια πολιτική έκφραση ή κατεύθυνση της Κυβέρνησης θα τους ικανοποιούσε περισσότερο ή πλήρως…

Η κατάσταση «γενικευμένης απογοήτευσης» είναι ένα βασικό χαρακτηριστικό της σημερινής εικόνας της πολιτικής μας ζωής. Ένα δεύτερο, πολύ βασικό στοιχείο, ίσως βασικότερο και από το πρώτο, είναι η πολιτική έκφραση των κομμάτων της Αντιπολίτευσης έναντι της διαχρονικής αναμφισβήτητης υπεροχής της Νέας Δημοκρατίας/Κυβέρνησης. Το φαινόμενο αυτό είναι μοναδικό στην πολιτική μας ζωή. Καμιά απολύτως «Κυβέρνηση» από το 1974 μέχρι τώρα δεν είχε πετύχει αυτό που συμβαίνει με την Κυβέρνηση Κυριάκου Μητσοτάκη. Η – όποια – Κυβέρνηση, από τον δεύτερο ή τρίτο χρόνο της θητείας της, εμφάνιζε σημάδια κάμψης, τις περισσότερες δε φορές υπολειπόταν στις τότε δημοσκοπήσεις από την Αξιωματική Αντιπολίτευση. Όμως, από το 2019, από την πρώτη Κυβέρνηση Κυριάκου Μητσοτάκη, το φαινόμενο αντιστρέφεται. Σήμερα δε, στον τρίτο χρόνο της δεύτερης τετραετίας της, η Κυβέρνηση όχι μόνο έχει ποσοστά υπερδιπλάσια του δευτέρου κόμματος, αλλά και συνεχώς διευρύνει την διαφορά αυτή…

Και ενώ συμβαίνει αυτό το πρωτογενές, στον χώρο της Αντιπολίτευσης εμπεδώνεται μια τελείως ιδιόρρυθμη κατάσταση:
-Στο ΠΑΣΟΚ, ο μεν κ. Ανδρουλάκης πορεύεται με στόχο την «νίκη έστω και με μια ψήφο», με αυτόνομη πορεία προς τις εκλογές. Ο εκτός τρεχούσης λογικής αυτός στόχος περνά στον χώρο του κωμικού, όταν διατυπώνεται από τον πρόεδρο του κόμματος, το οποίο έχει ένα ποσοστό περί το 12 με 14 τοις εκατό και οι ίδιοι οι ψηφοφόροι τον θεωρούν «κατάλληλο για πρωθυπουργό» σε ποσοστό 5 με 6 τοις εκατό… Δηλαδή οι μισοί ψηφοφόροι του ΠΑΣΟΚ δεν τον πιστεύουν… (Δεν θέλω να…εκνευρίσω τον κ. Ανδρουλάκη, αλλά ακριβώς το αντίστροφο συμβαίνει με τον κ. Μητσοτάκη. Τον θεωρούν «καταλληλότερο» περισσότεροι από τους «ψηφοφόρους» της ΝΔ).

Αν υπάρχει μια πιο εξωπραγματική από την «θέση Ανδρουλάκη», αυτήν έρχεται να την διατυπώσει ο κ. Δούκας. Ο οποίος καλεί τον κ. Ανδρουλάκη να «δεσμευθεί» ότι δεν πρόκειται να συνεργαστεί μετεκλογικά με την Νέα Δημοκρατία. Παράλληλα εμπράκτως διακηρύσσει ότι ο «στόχος» του κ. Ανδρουλάκη είναι ανέφικτος και, γι’ αυτό, (για «να φύγει ο Μητσοτάκης») θέλει εκλογική σύμπραξη με όποιον συμφωνεί… και καλεί να σπεύσει σε «προγραμματικό διάλογο». Είναι προφανές ότι ο κ. Δούκας αντλεί παράδειγμα από την εκλογή του στην δημαρχία Αθηνών, με σύμπραξη των πάντων κατά τον δεύτερο γύρο. Γεγονός εντυπωσιακό μεν, το οποίο όμως δεν μπορεί να συσκοτίζει τόσο την κρίση του, ώστε να προτείνει «προγραμματικό διάλογο» με όλες τις δυνάμεις που π.χ. τον στήριξαν… Αν και, ομολογώ, πολύ θα ήθελα να παρακολουθήσω έναν τέτοιον διάλογο μεταξύ ΠΑΣΟΚ, ανεξάρτητων αριστεριστών και «Ανταρσύα». Όλα αυτά δε ενώ το ΠΑΣΟΚ πορεύεται προς Συνέδριο… Και για να έχουμε … απτή εικόνα της … ευθυκρισίας (ή ειλικρίνειας) του κ. Δούκα, πρέπει να σημειώσω ότι δηλώνει πως όλα αυτά τα προτείνει … χωρίς να θέτει θέμα ηγεσίας… Αυτή την εικόνα της «πλήρους συγχύσεως» έρχεται να θολώσει ακόμη περισσότερο η… ανταπόκριση της κυρίας Κωνσταντοπούλου στο κάλεσμα του κ. Δούκα, καθώς η πρόεδρος της «Πλεύσης Ελευθερίας» κάλεσε το ετερόκλητο συνονθύλευμα της Αντιπολίτευσης να ενωθεί, για «να τους διώξουμε»…

Από την άλλη πλευρά, η προσπάθεια «αναγέννησης» της Αριστεράς πρώτα και κατόπιν της χώρας που ευαγγελίζεται και θα επιχειρήσει ο Αλέξης Τσίπρας, όταν μορφοποιήσει, στελεχώσει και ιδρύσει το κόμμα του, βασίζεται σε μια άλλη, αντικειμενικώς, παράδοξη επιλογή: Απαξιώνει κατά τρόπο εξευτελιστικό τους συνεργάτες του με τους οποίους διέδραμε την πρωθυπουργική του θητεία, για την οποία όμως, ταυτοχρόνως, δηλώνει υπερήφανος… Με αυτή την θέση δεδομένη, υπάρχουν στελέχη της Αριστεράς που εύχονται και ελπίζουν να τους καλέσει «ο Αλέξης» για να τον συνδράμουν στην νέα προσπάθεια που θα κινείται στο πλαίσιο που θα θέσουν οι,… σιωπηλοί μέχρι τώρα στην πλειονότητά τους «41 καθηγητές»…

Για τα τρία κόμματα της άκρας δεξιάς, παρέλκει να επεκταθώ, καθώς αυτά τρέμουν περισσότερο από τα λοιπά κόμματα της Αντιπολίτευσης το μήπω ιδρυθέν κόμμα της κυρίας Καρυστιανού, καθώς κινείται κυρίως στα «νερά τους»...

Θέλετε ένα χειροπιαστό δείγμα της πλήρους ανικανότητας των κομμάτων της Αντιπολίτευσης να συμβάλουν στην αντιμετώπιση ενός μείζονος θέματος; Ιδού: Η Κυβέρνηση έφερε στην Βουλή την πρότασή της να συσταθεί διακομματική Κοινοβουλευτική επιτροπή για το μέλλον του Πρωτογενούς τομέα της οικονομίας. Την πρόταση ψήφισαν μόνον οι βουλευτές της Νέας Δημοκρατίας. Κανένα άλλο κόμμα δεν … τόλμησε να ψηφίσει πρόταση που έφερε στην Βουλή η Κυβέρνηση, έστω και αν η πρόταση αυτή αφορά την κοινή, όλων, προσπάθεια για την οργάνωση του πρωτογενούς τομέα.. .

Λυπάμαι που το διαπιστώνω και το λέω, αλλά: Αν μπορούσαμε να σχηματοποιήσουμε ό,τι συμβαίνει στα κόμματα της Αντιπολίτευσης σε ένα «ποσό» («χ μονάδων») δεν έχω – και μην έχετε – καμιά αμφιβολία ότι το «ποσό» αυτό θα ήταν πολύ μεγαλύτερο του πολιτικού «κενού» της κυρίας Καρυστιανού… Το οποίο θα φανεί σε όλη την χαοτική του έκταση, όταν – αν και πότε – ανακοινωθεί το «κόμμα». Με «αρχηγό λαοπρόβλητον», «πρόγραμμα», «στελέχη», επιτροπές «σοφών» και άλλους «μέντορες» και «σωτήρες»… Μέχρι τότε ας αρκεστούμε στις δηλώσεις της κυρίας Καρυστιανού και στην εξαιρετικά βραδυφλεγή αντίδραση των κομμάτων που την στήριξαν και την ανέδειξαν.

Αυτές είναι οι πραγματικές πολιτικές συνθήκες για την πορεία της χώρας μας προς τις εκλογές. Με πολλά επιτεύγματα και πολύ καλές προοπτικές, αλλά μέσα σε ένα εξαιρετικά ρευστό διεθνές περιβάλλον. Και μετά υπάρχουν και εκείνοι που απορούν ή …εξεγείρονται για την, διαχρονική, σαφή υπεροχή της Νέας Δημοκρατίας, της Κυβέρνησης και του Κυριάκου Μητσοτάκη…