Πωγώνι: Στο δάσος της Βήσσανης, με οδηγό τα μανιτάρια

Ο Κώστας Νίτας σταματάει απότομα, σκύβει και σηκώνει τα φύλλα με τα δάχτυλα. Κάτω από ένα στρώμα υγρών φύλλων βελανιδιάς, ένα κίτρινο καπέλο προβάλλει σαν μικρός ήλιος. «Γκαΐτσα», λέει χαμογελώντας. Κανθαρέλλα, στη γλώσσα των βιβλίων. Στη γλώσσα του Πωγωνίου, απλά γκαΐτσα, ό,τι πιο ειλικρινές βγάζει αυτό το δάσος.

Είμαστε λίγο έξω από τη Βήσσανη, στο δρυοδάσος που απλώνεται βόρεια του χωριού. Πρωί μέσα στον χειμώνα, ο αέρας μυρίζει χώμα και βρεγμένο ξύλο. Το μονοπάτι χάνεται κάτω από τις βελανιδιές, δέντρα τεράστια, κάποια αιωνόβια.

Ο Κώστας περπατάει εδώ από παιδί. Γεννήθηκε στη Βήσσανη, μεγάλωσε παίζοντας ανάμεσα σε αυτές τις ρίζες. Τα μανιτάρια ήρθαν αργότερα. «Σε πιάνει μια τρέλα», εξηγεί. «Αρχίζεις να βλέπεις το δάσος αλλιώς. Δεν κοιτάς πια τα δέντρα. Κοιτάς τι κρύβεται στη βάση τους, στους κορμούς τους».

Διαβάστε περισσότερα στο Travel.gr.