Η Ακροδεξιά στον προθάλαμο της εξουσίας σε Γαλλία, Ιταλία και Γερμανία: Γιατί ενισχύονται οι ακραίες «πατριωτικές» φωνές

Κάποτε, όχι και τόσο παλιά, η Ευρώπη αποστρεφόταν και περιφρονούσε την Ακροδεξιά. Κάποτε η μεγάλη μερίδα των Ευρωπαίων πολιτών την απέκλειε από τον προθάλαμο και αναχαίτιζε την πρόσβασή της στο σαλόνι της εξουσίας. Τώρα ξεσκονίζουν την καρέκλα της, στρώνουν το τραπέζι της, μιλούν τη γλώσσα της. Συνηθίζουν να ζουν μαζί της. Και την ψηφίζουν. Υπολογίζεται ότι περίπου ένας στους τέσσερις ψηφοφόρους στις τρεις μεγαλύτερες οικονομίες τη Ευρωζώνης -Γερμανία, Γαλλία, Ιταλία- την προτιμά στην κάλπη. Κι αυτή προελαύνει. Οχι με μπότες και στολές, όπως τη φαντασιώνονταν οι άλλοτε έντρομοι πολίτες, αλλά εξωραϊσμένη με τα καθημερινά ρούχα και τα λουστραρισμένα παπούτσια των κανονικών ανθρώπων που πηγαίνουν στη δουλειά τους.

Οι καιροί αλλάζουν. Αμήχανοι, οι πρώην πολιτικά κραταιοί Ευρωπαίοι μετριοπαθείς κεντροδεξιοί συντηρητικοί και οι ήπιοι μεταρρυθμιστές σοσιαλδημοκράτες «τρώνε» δημοσκοπικά και εκλογικά τη σκόνη της Ακροδεξιάς. Οποια κι αν είναι αυτή και όπου εμφανίζεται ανά χώρα της Γηραιάς Ηπείρου. Οπως κι αν εκφράζεται η ατζέντα της. Οι μεταξύ της εννοιολογικές κατατάξεις, διαφοροποιήσεις και παραλλαγές γίνονται ολοένα πιο θολές. Εθνικολαϊκιστικές ή αντιδραστικές, αντισυστημικά ριζοσπαστικές ή οπισθοδρομικά εξτρεμολάγνες, έχουν παρόμοιο υπόβαθρο.

Το προφίλ τους

Παρότι δεν ανήκουν σε ένα ενιαίο ρεύμα, ένα κοινό νήμα συνδέει τα ακροδεξιά κόμματα. Συναπαρτίζονται από αυταρχικούς αντιδημοκράτες και ακραία αντισυστημικούς αντιφιλελεύθερους. Συγκροτούνται από βαθιά ευρωσκεπτικιστές, άγρυπνους αντιμετανάστες, αδιάλλακτους υπερμάχους του νομού και της τάξης. Και ακόμη από ισχυρογνώμονες αρνητές της κλιματικής αλλαγής, φανατικούς πολέμιους της κουλτούρας της «αφύπνισης», πεισματάρηδες φιλοτραμπιστές και φιλοπουτινιστές. Διεξάγουν σε κάθε χώρα της Ε.Ε. μια ολοκληρωμένη πολιτιστική και συγκρουσιακή ιδεολογική μάχη. Σφυρηλατούν επιδέξια την αντίθεση μεταξύ μιας «διεφθαρμένης ελίτ» κι ενός «ενάρετου λαού». Εκμεταλλεύονται την απογοήτευση, την πολιτική κόπωση, την καχυποψία, την εγκατάλειψη της περιφέρειας, την κρίση της αντιπροσώπευσης. Στολισμένοι, ανακαινισμένοι και φτιασιδωμένοι, έχουν πάψει να μοιάζουν με τα απομονωμένη μέλη και στελέχη ενός πρώην περιθωριακού κόμματος.

Η Ακροδεξιά διαθέτει πλέον τη νομιμοποίηση για συμμετοχή στην εξουσία, αν όχι το δικαίωμα να κυβερνήσει. Με μια ισχυρή μερίδα των διχασμένων ως προς την προοπτική τους ευρωπαϊκών κοινωνιών να θεωρεί πια φυσιολογικό αυτό που κάποτε της φαινόταν αδιανόητο.

AfD: «Η Γερμανία εκτός Σένγκεν»

Για ρίξτε μια ματιά στη σημερινή Γερμανία, που υποτίθεται ήταν επί δεκαετίες εμβολιασμένη κατά του ιού της Ακροδεξιάς. Το ακροδεξιό εθνικιστικό, ισλαμοφοβικό και αντιμεταναστευτικό πολιτικό κόμμα Εναλλακτική για τη Γερμανία (AfD) συγκέντρωσε ποσοστό 20,8% στις εθνικές εκλογές του Φεβρουαρίου 2025 και κατέλαβε τη θέση της αξιωματικής αντιπολίτευσης στην Bundestag. Πριν από τέσσερα χρόνια έλαβε ασθμαίνοντας το μισό ποσοστό, μόλις 10,4%, Και πριν από 12 χρόνια πού τέτοια χαΐρια; Με το ζόρι άγγιζε το 2%. Μεσολάβησε, βέβαια, από τότε η εξάτμιση των ψευδαισθήσεων της Μέρκελ, η οποία είχε αναθέσει τη «γεωπολιτική» ασφάλεια της χώρας της στις ΗΠΑ και την παραγωγική της έκρηξη στη φθηνή ενέργεια από τη Ρωσία.

Από την εξαέρωση του μοντέλου της -με τον πόλεμο στην Ουκρανία, την πανάκριβη πλέον ενέργεια εξαιτίας των κυρώσεων στη Μόσχα, τον σφοδρό κινεζικό ανταγωνισμό, την αμερικανική πίεση, την κρίση στην αυτοκινητοβιομηχανία και τη χαμηλή παραγωγικότητα- επωφελήθηκε η ευνοημένη από τον Λευκό Οίκο του Ντόναλντ Τραμπ και τον αντιπρόεδρό του Τζέι Ντι Βανς ντόπια Ακροδεξιά, η οποία δεν βάζει ταβάνι στις φιλοδοξίες της. Η 47χρονη συμπρόεδρος του AfD Αλις Βάιντελ -ο άλλος συνηγέτης του κόμματος είναι ο Τίνο Κρουπάλα- δήλωσε στην προ ημερών σε συνέντευξή της στο δημόσιο κανάλι της γερμανικής τηλεόρασης ZDF ότι μια κυβέρνηση του κόμματός της θα έκλεινε τα σύνορα και θα οδηγούσε τη Γερμανία εκτός Ζώνης Σένγκεν.

Παλιά επιδίωξη της «υστερικοαλαζονικής» αναβάτισσας μοτοσικλέτας που αποκαλούσαν «Λίλι» οι συμφοιτητές της κατά τις οικονομικές σπουδές της στο Πανεπιστήμιο του Μπάιροϊτ, η οποία στα χρόνια της ελληνικής κρίσης χρέους υποστήριζε απαξιωτικά την εκδίωξη με τις κλοτσιές της Ελλάδας από το ευρώ. Αυτή τη φορά, ωστόσο, απευθυνόταν στους ψηφοφόρους του ανατολικού κρατιδίου Σαξονίας-Ανχαλτ, ενός από τα 16 της ομόσπονδης Γερμανίας, όπου διεξάγονται εκλογές στις 6 Σεπτεμβρίου. Σπεκουλάρισε με την εθνικο-πολωτική ρητορική μιας Γερμανίδας «σιδηράς κυρίας» με αρρενωπά μπλέιζερ σακάκια και ασορτί στενά ανδρικά παντελόνια στη σύγχυση των ψηφοφόρων του Μαγδεμβούργου και των γύρω περιοχών.

Ετσι κι αλλιώς, σύμφωνα με τις δημοσκοπήσεις, το εκλογικό σώμα του κρατιδίου τής δίνει υπερισχυρό προβάδισμα στις κάλπες. Αγγίζει περίπου το 40% έναντι μόλις 24% του Χριστιανοδημοκρατικού Κόμματος του καγκελαρίου Φρίντριχ Μερτς. Δεν της αρκεί, όμως, η πρώτη θέση. Θέλει ανάληψη της τοπικής κυβέρνησης για να διορίσει ομοϊδεάτες της δασκάλους, ομοφρονούντες αρχηγούς της Αστυνομίας και πειθήνιους δικαστές προκειμένου να εφαρμόσουν το κομματικό της πρόγραμμα.

Αρνείται να επαναληφθεί το κάζο της Θουριγγίας, όπου το 2024 το κόμμα της κατέκτησε μεν την πρώτη θέση στις κάλπες αλλά ξέμεινε εκτός τοπικής κυβέρνησης στην πρωτεύουσά της Ερφούρτη από τον συνασπισμό των λοιπών κομμάτων. Πόσο μάλλον επείγεται τώρα για κορυφαία ανάληψη κυβερνητικών ιθύνων στο κρατίδιο, καθώς μετά τη Σαξονία-Aνχαλτ ακολουθούν στις 20 Σεπτεμβρίου εκλογές στo κρατίδιo του Μεκλεμβούργου-Δυτικής Πομερανίας, όπως και σε εκείνο του Βερολίνου. Μια ενδεχόμενη νική της σε αυτά θα εισαγάγει αναπόδραστα το γερμανικό πολιτικό σύστημα σε αχαρτογράφητα νερά, ενώ αναμένεται να προκαλέσει ισχυρούς κραδασμούς και στην Ευρώπη.

Ομοφυλόφιλη υπέρ της «παραδοσιακής οικογένειας»

Οι απαντήσεις, πάντως, στα ερωτήματα για την προσωπικότητα της ξανθής στην απόχρωση του ψευδόχρυσου Βάιντελ, που δεν έχει φορέσει ποτέ ψηλά τακούνια για την τόνωση της όποιας θηλυκότητάς της, παραμένουν ανεξιχνίαστες. Πώς, λόγου χάρη, διεγείρει τα συναισθήματα και τις ελπίδες του πλήθους των συμπατριωτών της, γιατί όχι και το αντιμεταναστευτικό μένος, μια κοσμοπολιτική τεχνοκρατική φιγούρα; Τι κίνητρα οδηγούν στη θέση για απομόνωση της Γερμανίας από την ευρωπαϊκή ολοκλήρωση ένα πρώην υψηλόβαθμο οικονομικό στέλεχος που υπηρέτησε επί έξι χρόνια στην Τράπεζα της Κίνας, έμεινε μια χρονιά στο Πεκίνο και ακολούθως δούλεψε για τον επενδυτικό κολοσσό Goldman Sachs στη Φρανκφούρτη;

Πώς, ακόμη, μια ανοιχτά ομοφυλόφιλη γυναίκα όπως η ίδια, που συζεί με τη Σάρα Μποσάρ, μια Ελβετίδα παράγωγο ταινιών με καταγωγή από τη Σρι Λάνκα, και μαζί έχουν υιοθετήσει δύο αγόρια, αντιτίθεται σφοδρά στη νομιμοποίηση του γάμου ομόφυλων ζευγαριών. Και ειδικότερα τάσσεται ανυπερθέτως υπέρ της προστασίας της «παραδοσιακής οικογένειας»; Ας θεωρηθεί ότι ο σεξουαλικός προσανατολισμός της σε καμία περίπτωση δεν έρχεται σε αντίθεση με την μπρουτάλ πλατφόρμα του AfD.

Σύμφωνοι. Είναι, όμως, τουλάχιστον ακατανόητο πώς μια πολιτικός που διατρανώνει το εθνικό της φρόνημα και δηλώνει ότι λατρεύει τη Γερμάνια ζει τον περισσότερο χρόνο στο Αϊνζίντελν του καντονιού Σβιτς της Ελβετίας. Χώρια που ως αμείλικτη επικριτής της μεταναστευτικής πολιτικής της Μέρκελ, επικαλούμενη ότι οι μιναρέδες και η γυναικεία μουσουλμανική μαντίλα θα καταστρέψουν τη χώρα, αποκαλύφτηκε ότι είχε μισθώσει παράνομα έναν Σύρο πρόσφυγα για οικιακές δουλειές. Δίχως γραπτή σύμβαση εργασίας και χωρίς έκδοση τιμολογίων για την αμοιβή του. Η ίδια απλώς ισχυρίστηκε ότι αυτός διέμενε τάχα στο σπίτι της στην Ελβετία ως φιλοξενούμενος και όχι ως εργάτης. Κατά τα αλλά, η παροξυσμικά αντιμεταναστευτική ρητορική αποτελεί τη σημαία του κόμματός της. Λεπτομέρειες, τώρα.

Η Βάιντελ δεν χρειάζεται φερετζέ. Ποντάρει στο σάστισμα, στην παραζάλη και τις νευρώσεις του ανασφαλούς πλέον γερμανικού λαού με στόχο κορυφαίες εκλογικές επιδόσεις. Τις επιδιώκει όπως τις κατέκτησε κι ένας άλλος υποκριτής με πολλά ράμματα στη βάναυση γούνα του πριν από 90 χρόνια. Με ολέθρια αποτελέσματα για τη χώρα. Εξάλλου, η βροντερή εκ μέρους της επίκληση του πατριωτισμού θεωρείται ως ιστορικός αναθεωρητισμός που αγγίζει το πλέον ευαίσθητο σημείο της μεταπολεμικής γερμανικής ταυτότητας, το ολοκληρωτικό ναζιστικό παρελθόν της χώρας και τη μνήμη του Ολοκαυτώματος.

Στις βάρβαρες, άλλωστε, πρακτικές εκείνης της ζοφερής εποχής των ακατάπαυστων ωμοτήτων συμμετείχε ενεργά και ο παππούς της Χανς Βάιντελ, ένας εξέχων δικαστής του ναζιστικού καθεστώτος που διορίστηκε απευθείας από τον Αδόλφο Χίτλερ ως υπεύθυνος για τις καταδίκες αντιφρονούντων του Γ’ Ράιχ.

Δεξιά της Μελόνι

Εν τω μεταξύ, νοτιότερα των Αλπεων, η Ιταλία προετοιμάζεται να αποτελέσει την πιο δημοσιονομικά υπερχρεωμένη χώρα της Ευρωζώνης, αποσπώντας από την Ελλάδα το ίδιο σκήπτρο που διατηρούσε ως πρωταθλήτρια εδώ και σχεδόν δύο δεκαετίες. Από τον Οκτώβριο του 2022 τη χώρα κυβερνά ο συνασπισμός των κομμάτων Αδέλφια της Ιταλίας - «Λέγκα» (αμφότερων χαρακτηρισμένων ως εθνικιστικών, λαϊκιστικών και ακροδεξιών) και του κεντροδεξιού Forza Italia. Την πρωτοκαθεδρία του συνασπισμού και το πρωθυπουργικό αξίωμα κατέχουν το κόμμα Αδέλφια της Ιταλίας, που στις προηγούμενες εθνικές εκλογές κατέλαβε την πρώτη θέση σε ψήφους με το εντυπωσιακό ποσοστό 26%, ενώ πριν από δέκα χρόνια είχε λάβει στις κάλπες το πενιχρό 2%.

Η επικεφαλής του και νυν πρωθυπουργός Τζόρτζια Μελόνι, πρώην μέλος του νεοφασιστικού κόμματος Ιταλικό Κοινωνικό Κίνημα, χωρίς να απαρνηθεί πλήρως τις παλιές ιδέες της, κατάφερε υπό τα νέα θεσμικά καθήκοντά της να μετατρέψει τα Αδέλφια της Ιταλίας από ακροδεξιό αντιμεταναστευτικό κόμμα διαμαρτυρίας σε μια πιο mainstream συντηρητική κυβερνητική δύναμη. Διατήρησε, πάντως στα σύμβολά του -για να μην ξεχνιούνται οι ιδεολογικές ρίζες- την τρίχρωμη φλόγα που στόλιζε τη σημαία των νεοφασιστών και αναφερόταν στη φωτιά που υποτίθεται καίει αιώνια πάνω από τον τάφο του Μουσολίνι. Με ελιγμούς, πάντως, που αποκλίνουν από τις ακροδεξιές θέσεις της, η Μελόνι έχει κάνει μια σειρά από μανούβρες προκειμένου να καταστεί η κυβέρνησή της αξιόπιστη στις Βρυξέλλες και την Ουάσινγκτον. Ωστόσο, μια ultra ακροδεξιά εγχώρια πτέρυγα τη μέμφεται για υποχωρητικότητα, διαλλακτικότητα, συμβιβασμό.

Να λοιπόν ένας 57χρονος απόστρατος υποστράτηγος των ένοπλων Ειδικών Δυνάμεων, ονόματι Ρομπέρτο Βανάτσι από τη Ραβένα της Εμίλια-Ρομάνια στη βορειοανατολική Ιταλία να της βγαίνει από την έσχατη δεξιά άκρη του πολιτικού φάσματος. Πρώην διοικητής της αερομεταφερόμενης ταξιαρχίας Αλεξιπτωτιστών Folgore (Κεραυνός) έχει μακρά εμπειρία σε θέατρα πολεμικών συγκρούσεων σε όλο τον κόσμο. Συμμετείχε σε επιχειρήσεις στη Σομαλία, στη Ρουάντα, στην Υεμένη. Υπηρέτησε στα πολεμικά μέτωπα της Βόσνιας, του Αφγανιστάν, του Ιράκ, της Λιβύης. Ψηλός, 1,90 μ. ευθυτενής με κοντοκουρεμένα μαλλιά, έντονο βλέμμα και πειθαρχημένες κινήσεις μόλις απαλλάχτηκε από τον βυσσινί μπερέ του Ιταλού αλεξιπτωτιστή, εξελέγη ευρωβουλευτής το 2024 με τη Λέγκα.

Είχε αποκτήσει ήδη εθνική δημοφιλία με την αυτοέκδοση, το 2023, του βιβλίου του «Ο κόσμος ανάποδα». Παρότι αυτό περιείχε αναρίθμητα γραμματικά και συντακτικά λάθη, χαρακτηρίστηκε από τους κριτικούς ως ρατσιστικό, ομοφοβικό και μισογυνιστικό, έγινε best seller. Ο κόσμος το αγκάλιασε, παρότι το ιταλικό υπουργείο Αμυνας και Γενικό Επιτελείο Στρατού επισήμαναν ότι πρόκειται για ένα ανθολόγιο -αποφεύγοντας να το αποκαλέσουν σκουπιδοτενεκέ- προσωπικών παραληρηματικών απόψεων που δυσφημούν τον Στρατό, την Αμυνα και το Σύνταγμα. Εξαιτίας της απρόσμενης επιτυχίας του, ο φιλόδοξος πρώην ένστολος εξέδωσε αμέσως μετά το αυτοβιογραφικό συγγραφικό του πόνημα «Το θάρρος νικά», με σχετικά παρόμοια απήχηση με το προηγούμενο βιβλίο του.

Δεν θα μακροημέρευε, όμως, ως ευρωβουλευτής με τη Λέγκα. Ο επικεφαλής της τελευταίας, ο νεο-εθνικιστικής και σκληρός ευρωσκεπτικιστής Ματέο Σαλβίνι, νυν αντιπρόεδρος της ιταλικής κυβέρνησης και υπουργός Εσωτερικών, τον διέγραψε -για φαντάσου;- από το κόμμα λόγω των σκληροπυρηνικών τοποθετήσεων και των εξτρεμιστικών του πεποιθήσεων. Ταυτόχρονα οι προσδιοριζόμενοι ως ακροδεξιοί πατριώτες για την Ευρώπη, η τρίτη μεγαλύτερη πολιτική ομάδα στο Ευρωκοινοβούλιο, τον απομάκρυναν.

Ο δοκιμασμένος στις πτώσεις με αλεξίπτωτο, μπαρουτοκαπνισμένος πρώην καταδρομέας, όμως, δεν κώλωσε. Σχεδίασε ως πολιτιστικό σύλλογο ένα δίκτυο προώθησης των πολιτικών ιδεών του. Βρήκε σύντομα ντόπιους συμπαραστάτες και υποστηρικτές στους αντιευρωπαϊκούς και φιλορωσικούς οραματισμούς του. Τον περασμένο Φεβρουάριο κατοχύρωσε το σήμα και το σύμβολο του πολιτικού κινήματός του με την ονομασία Εθνικό Μέλλον. Το πρόγραμμα του κόμματος περιέχει όλα τα κακόηχα τροπάρια της ευρωπαϊκής Ακροδεξιάς. Είναι αντίθετο στο δικαίωμα της άμβλωσης και υπέρ της ένταξης της στρατιωτικής εκπαίδευσης στα σχολεία, καθώς και της δημιουργίας ξεχωριστών τάξεων για μαθητές με νοητική υστέρηση. Απορριπτικό στην απόκτηση ιθαγένειας από μετανάστες, στα δικαιώματα της ΛΟΑΤΚΙ+ κοινότητας, της ευθανασίας και της υποβοηθούμενης αυτοκτονίας.

Η οικονομική του ατζέντα αιώνια γεμάτη από άσχετες αρλούμπες, αλλά ποιος νοιάζεται γι’ αυτές. Για τον «μάτσο» Βανάτσι και ψιλονοσταλγό του Μουσολίνι προτεραιότητα έχει η αξιοποίηση του μεσογειακού πατριαρχικού μοντέλου που βασίζεται στην ανδρική υπεροχή. Προτάσσει για τους Ιταλούς ένα δικαίωμα ταυτότητας, «αγνό και ζωτικό, ριζωμένο στη ρωμαϊκή και χριστιανική παράδοση». Διακηρύσσει με στεντόρεια φωνή, σαν να δίνει διαταγές σε φαντάρους, ότι «εκπροσωπούμε τη Δεξιά που δεν ξεθωριάζει, δεν διστάζει, δεν φοβάται».

Αυτός ο μέχρι χθες δημοσίως άγνωστος γιος ενός λοχαγού Πυροβολικού, παντρεμένος με τη ρουμανικής καταγωγής Καμέλια Μιχαϊλέσκου και πατέρας δύο κοριτσιών, μετατρέπεται σταδιακά σε πολιτικό πονοκέφαλο για τη Μελόνι. Ποντάρει να αποκομίσει εκλογικά οφέλη στις κάλπες της επόμενης χρονιάς που αναμένονται αμφίρροπες σε μια χώρα με αναιμικούς ρυθμούς ανάπτυξης, υψηλότατο χρέος και μειωμένη παραγωγικότητα. Μόλις επτά μήνες μετά τη σύσταση του κόμματός του, οι δημοσκοπήσεις δίνουν στο Εθνικό Μέλλον το διόλου ευκαταφρόνητο ποσοστό του 7,6%. Με ένα τέτοιο εκλογικό μερίδιο -αν επιβεβαιωθεί- γιατί να μην κάνει μεγαλεπήβολα σχέδια για συμμετοχή σε μια ακόμη πιο ακροδεξιά ιταλική κυβέρνηση;

Η «μάχιμη γιαγιά» της Γαλλίας

Πέρα από τα δυτικά σύνορα της Ιταλίας στη γειτονική Γαλλία, η προοπτική εγκατάστασης στο προεδρικό μέγαρο του Ελιζέ μιας ακροδεξιάς φιγούρας γίνεται ολοένα πιο ορατή. Ιστορικά, εξάλλου, η χώρα συμπαθεί τους βετεράνους επιζώντες που έχουν υποστεί πολλαπλές ουλές στις αποτυχημένες μάχες τους ώστε να γίνουν πρόεδροι της Δημοκρατίας. Από τις αρχές Ιουλίου το εφετείο του Παρισιού ήρε, στην πραγματικότητα μείωσε, μέρος της ποινής της πενταετούς απαγόρευσης που είχε επιβληθεί στη Μαρίν Λεπέν για συμμετοχή σε εκλογές και κατοχή δημόσιου αξιώματος.

Η δύο φορές καταδικασμένη για απάτη, κατάχρηση και υπεξαίρεση άνω των 4 εκατ. ευρώ από κονδύλια της Ε.Ε. θα μπορεί πλέον να διεκδικήσει νόμιμα την προεδρία της χώρας της στις εκλογές του Απριλίου του 2027. Εστω κι αν η 59χρονη την ερχόμενη άνοιξη υποψήφια θα είναι υποχρεωμένη να διεξαγάγει προεκλογική εκστρατεία φορώντας ηλεκτρονικό βραχιόλι στον αστράγαλο. Το ακροδεξιό κόμμα της, ο Εθνικός Συναγερμός, πανηγυρίζει που η έμπειρη παλαίμαχος επικεφαλής του επιστρέφει στην προεδρική κούρσα. Προβάλλει ως νέο σύνθημα της προεκλογικής καμπανιάς τη λέξη «Αναγέννηση». Συναρθρώνει την αναγέννηση της πολιτικής καριέρας της Λεπέν με το προμήνυμα της αναγέννησης της Γαλλίας. Αρκετά γαλλικά ΜΜΕ την παρουσιάζουν πλέον ως «θαυματουργή επιζώσα» και «μητέρα-θάρρος». Την εγκωμιάζουν ακόμη ως «μάχιμη γιαγιά», παρότι δεν έχει εγγόνια από τα τρία παιδιά της, αλλά ανατρέφει μόνο έξι γάτες με τις όποιες μοιράζει τη ζωή της. Στο κάτω-κάτω ποιος ευαισθητοποιημένος Γάλλος απεχθάνεται μια φιλόζωη γατομάνα;

Το σημαντικότερο είναι ότι πρόσφατες δημοσκοπήσεις δείχνουν ότι η Λεπέν έχει ισχυρό προβάδισμα στον δεύτερο προεδρικό γύρο έναντι του πρώην πρωθυπουργού Εντουάρ Φιλίπ, που θεωρείται διάδοχος του κεντρώου Εμανουέλ Μακρόν στον αγώνα για το προεδρικό αξίωμα. Ετσι κι αλλιώς, η ίδια έχει προσαρμόσει το άλλοτε ακραίο πολιτικό προφίλ της προς πιο μετριοπαθείς συντηρητικές θέσεις.

Ο εθνικιστικο-λαϊκίστικος οικονομικός προστατευτισμός της έχει βαθμιαία υποχωρήσει. Εγκατέλειψε την ξεροκέφαλη θέση της για αποχώρηση της Γαλλίας από το ευρώ. Εχει αμβλύνει την αδιάλλακτη ξενοφοβική της εικόνα, υποστηρίζοντας πλέον μόνο την απέλαση παράνομων, εγκληματιών και άνεργων μη Ευρωπαίων μεταναστών. Εχει μετριάσει την άλλοτε ανυποχώρητη προσέγγιση μηδενικής ανοχής σε ζητήματα νόμου και τάξης αποσύροντας την παραδοσιακή υποστήριξή της στη θανατική ποινή. Ακόμη θεωρεί ότι τα πάρε-δώσε της με τα Κρεμλίνο, τα συχνά ταξίδια της στη Μόσχα, το δάνειο των 9 εκατ. ευρώ στο Εθνικό Μέτωπο από την τράπεζα της ρωσικής πρωτεύουσας αποτελούν πια ξεχασμένο παρελθόν που δεν στιγματίζει της εικόνα της.

Ιδίως από τότε που το κόμμα της υποστήριξε την αποστολή μη θανατηφόρας αμυντικής βοήθειας στην Ουκρανία και δήλωσε πως πιστεύει ότι η Ρωσία απειλεί την ασφάλεια της Γαλλίας. Προβάλλει πλέον τα μακρόχρονα πολιτικά της βιώματα, τα οποία συνδέει με το ανάστημα μιας προέδρου που μπορεί να διαπραγματευτεί με κρυμμένους άσους απέναντι στον Τραμπ ή στον Πούτιν. Πράγμα που ο 31χρονος ευνοούμενος και προστατευμένος της Ζορντάν Μπαρντελά, όσο πολιτικά ταλαντούχος κι αν είναι, δεν θα μπορούσε να διεκπεραιώσει εκπροσωπώντας μια πυρηνική δύναμη σαν τη Γαλλία. Πόσο μάλλον, σε αυτή τη φάση η Λεπέν ποντάρει στη στήριξη των ψηφοφόρων άνω των 65 ετών που αποτελούν περίπου το 1/3 του εκλογικού σώματος.

Πού πάει η Ευρώπη;

Με αυτόν τον τρόπο, ή μάλλον ακριβώς με την ίδια τεχνική, οι τρεις μεγαλύτερες χώρες της Ευρωζώνης, πολιτικά κουρασμένες και με την αίσθηση ότι μικραίνουν στον παγκόσμιο ανταγωνισμό, υποδέχονται ως διέξοδο τη δυνατότητα ανάληψης κυβερνητικών ευθυνών από την Ακροδεξιά. Κι αυτή από τη μεριά της, μακιγιαρισμένη ή όχι, δεν ζητά την κατάργηση της Δημοκρατίας. Ζητά να αποφασίζει «ο λαός». Κάπως έτσι, παραφράζοντας το ποίημα του Τ.Σ. Ελιοτ «Οι κούφιοι άνθρωποι», το παλιό σύστημα καταρρέει «όχι με έναν κρότο αλλά με έναν λυγμό». Η σωστότερη ίσως διατύπωση για τις τρέχουσες συνθήκες προέρχεται από το ποίημα «Η Δευτέρα Παρουσία», του Ιρλανδού ποιητή Ουίλιαμ Μπάτλερ Γέιτς, που περιγράφει προφητικά το σημερινό σκηνικό ως το τοπίο όπου «οι καλύτεροι στερούνται πεποίθησης, ενώ οι χειρότεροι είναι γεμάτοι πάθος».