Η Εύα Μιρέλες πήγε χθες στη δουλειά που αγαπούσε: ήταν δασκάλα στην τέταρτη τάξη του πρωτοβάθμιου σχολείου Ρομπ, στη μικρή πόλη Ουβάλντε, στην πολιτεία Τέξας. Δεν γύρισε ποτέ σπίτι.
Η δεύτερη δασκάλα κατονομάστηκε ως η Ίρμα Γκαρσία, μια 46χρονη μητέρα τεσσάρων παιδιών με εμπειρία 23 ετών στην διδασκαλία.
Η Ίρμα Γκαρσία (αριστερά) και η Εύα Μιρέλες (δεξιά)
«Η Τία (θεία) μου δεν τα κατάφερε, θυσίασε τον εαυτό της προστατεύοντας τα παιδιά στην τάξη της, σας παρακαλώ να κρατήσετε την οικογένειά μου, συμπεριλαμβανομένης όλης της οικογένειάς της στις προσευχές σας, ΊΡΜΑ ΓΚΑΡΣΙΑ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΤΗΣ και πέθανε ΗΡΩΑ», έγραψε στο Twitter ο ανιψιός της Τζον.
Ειδικευμένη στην εκπαίδευση δίγλωσσων παιδιών και παιδιών με ειδικές ανάγκες, η Εύα Μιρέλες δίδασκε παιδιά 9 ως 10 ετών, εξήγησε η εξαδέλφη της Κριστίνα Αρισμέντι Μιρέλες μέσω Facebook. «Η καρδιά μου έχει γίνει χίλια κομμάτια», ανέφερε. Ήταν παντρεμένη, είχε κόρη που αποφοίτησε από το κολλέγιο και «τρεις χνουδωτούς φίλους», σύμφωνα με το βιογραφικό της στον ιστότοπο του σχολείου. Ο σύζυγός της Ρουμπέν Ρουίς είναι αστυνομικός, μέλος της υπηρεσίας που εντέλλεται να διενεργήσει την έρευνα για τη σφαγή.
Η θεία της Λίδια Μαρτίνες Δελγάδο τη θρήνησε μέσω Facebook. «Είμαι έξαλλη διότι συνεχίζονται αυτά τα τουφεκίδια. Τα παιδιά αυτά ήταν αθώα. Δεν θα έπρεπε να μπορεί να αγοράζει κανένας τουφέκια τόσο εύκολα. Αυτή εδώ είναι η πόλη όπου μεγάλωσα, μικρή κοινότητα 20.000 ανθρώπων. Ποτέ δεν φανταζόμουν πως θα συνέβαινε κάτι τέτοιο, ειδικά σε αγαπημένα μου πρόσωπα», τόνισε η κυρία Μαρτίνες Δελγάδο.
«Το μόνο που μπορούμε να κάνουμε είναι να προσευχηθούμε για τη χώρα μας, την πολιτεία μας, τα σχολεία μας, και για τις οικογένειες όλων». Απέμεναν δύο ημέρες για την ολοκλήρωση της σχολικής χρονιάς όταν διαπράχθηκε η σφαγή. Η πόλη Ουβάλντε, κάπου 130 χιλιόμετρα δυτικά του Σαν Αντόνιο, έχει περίπου 16.000 μόνιμους κατοίκους, σχεδόν το 80% εκ των οποίων έχει λατινοαμερικάνικη καταγωγή, σύμφωνα με τα δεδομένα της πιο πρόσφατης απογραφής πληθυσμού των ΗΠΑ.
Μια πρωτοβουλία του καφέ NESCAFÉ® φέρνει παιδιά της ΚΥΔΩΝ Special Team και παιδιά εργαζομένων της Nestlé στο ίδιο γήπεδο, δείχνοντας στην πράξη ότι ο αθλητισμός μπορεί να δημιουργεί χώρο για όλους.
Υπάρχουν μέρες που μοιάζουν μικρές στα μάτια των μεγάλων αλλά είναι τεράστιες για ένα παιδί. Η πρώτη μέρα στο σχολείο μετά τις διακοπές. Η σχολική εκδρομή που περιμένει εδώ και εβδομάδες. Η απαγγελία ενός ποιήματος μπροστά στην τάξη. Η πρώτη προπόνηση, ένας αγώνας, μια νέα γνωριμία.
Σε μια εποχή όπου η γεωπολιτική αβεβαιότητα, οι διαταραχές στις εφοδιαστικές αλυσίδες και ο διεθνής ανταγωνισμός επαναπροσδιορίζουν τις προτεραιότητες των κρατών, η παραγωγική βάση μιας χώρας αποκτά ξανά στρατηγική σημασία.
