Οι άνθρωποι που ζουν κοντά σε
βιομηχανικές εγκαταστάσεις που ρυπαίνουν την παροχή νερού ενδέχεται να διατρέχουν μεγαλύτερο κίνδυνο εμφάνισης μιας σπάνιας κινητικής διαταραχής, που ονομάζεται
προϊούσα υπερπυρηνική παράλυση (PSP), σύμφωνα με μελέτη που δημοσιεύθηκε στο επιστημονικό περιοδικό «Neurology» της Αμερικανικής Ακαδημίας Νευρολογίας. Η PSP ανήκει σε μια ομάδα νευροεκφυλιστικών παθήσεων που είναι γνωστές ως άτυπος παρκινσονισμός. Παρουσιάζει ορισμένα συμπτώματα κοινά με τη
νόσο Πάρκινσον, αλλά συνήθως εξελίσσεται πολύ ταχύτερα και ανταποκρίνεται διαφορετικά στη θεραπεία.
Στην έρευνα συμμετείχαν περισσότερα από 500.000 άτομα στο Ηνωμένο Βασίλειο, τα οποία οι ερευνητές, με επικεφαλής την Ιατρική Σχολή του
Χάρβαρντ, παρακολούθησαν για χρονικό διάστημα έως 25 έτη. Κατά τη διάρκεια της περιόδου αυτής, 221 άτομα εμφάνισαν PSP. Για κάθε άτομο με PSP επιλέχθηκαν δέκα άτομα χωρίς τη νόσο, αντίστοιχα ως προς την ηλικία και το φύλο. Χρησιμοποιώντας τις διευθύνσεις κατοικίας των συμμετεχόντων το 2007, οι ερευνητές εξέτασαν πόσο κοντά ζούσαν σε βιομηχανικές εγκαταστάσεις που ανέφεραν εκπομπές ρύπων. Στις εγκαταστάσεις περιλαμβάνονταν μονάδες επεξεργασίας
λυμάτων, μονάδες εντατικής υδατοκαλλιέργειας, χημικές βιομηχανίες και θερμοηλεκτρικοί σταθμοί. Από τη μελέτη αποκλείστηκαν όσοι κατοικούσαν στη διεύθυνση αυτή για λιγότερο από έναν χρόνο.
Εξετάστηκαν έξι κατηγορίες ρύπων: βαρέα μέταλλα, χλωριωμένοι διαλύτες, φυτοφάρμακα, έμμονοι οργανικοί ρύποι, δηλαδή τοξικές χημικές ουσίες που αργούν να αποσυντεθούν, καθώς και άλλοι οργανικοί και ανόργανοι ρύποι. Αφού έλαβαν υπόψη παράγοντες όπως η ηλικία, το φύλο και το μορφωτικό επίπεδο, οι ερευνητές διαπίστωσαν ότι όσοι ζούσαν κοντά σε εγκαταστάσεις που εξέπεμπαν φυτοφάρμακα είχαν 66% περισσότερες πιθανότητες να εμφανίσουν PSP σε σχέση με όσους δεν ζούσαν κοντά σε τέτοιες εγκαταστάσεις. Όσοι κατοικούσαν κοντά σε εγκαταστάσεις που εξέπεμπαν ανόργανους ρύπους, όπως ο φώσφορος, το άζωτο και οι φθοριούχες ενώσεις, είχαν 60% περισσότερες πιθανότητες να εμφανίσουν τη νόσο. Για όσους ζούσαν κοντά σε εγκαταστάσεις που εξέπεμπαν οργανικούς ρύπους, όπως το βενζόλιο και το αιθυλοβενζόλιο, οι πιθανότητες εμφάνισης PSP ήταν αυξημένες κατά 52%. Για όσους κατοικούσαν κοντά σε εγκαταστάσεις που εξέπεμπαν βαρέα μέταλλα, όπως ο μόλυβδος, ο υδράργυρος και το κάδμιο, η αντίστοιχη αύξηση ήταν 38%. Οι ερευνητές δεν διαπίστωσαν συσχέτιση ανάμεσα στους χλωριωμένους διαλύτες ή τους έμμονους οργανικούς ρύπους και την εμφάνιση PSP.
Βρέθηκαν επίσης ενδείξεις ότι ο κίνδυνος εμφάνισης PSP μειωνόταν όσο αυξανόταν η απόσταση από τις εγκαταστάσεις που ρύπαιναν το νερό, έως και περίπου τα δέκα χιλιόμετρα, καθώς και ότι η διάρκεια της διαμονής κοντά στις ρυπογόνες εγκαταστάσεις έπαιζε ρόλο στον κίνδυνο εμφάνισης της νόσου. Ένας περιορισμός της μελέτης ήταν ότι δεν υπήρχαν πλήρη στοιχεία για το εργασιακό ιστορικό των συμμετεχόντων και, ως εκ τούτου, δεν εξετάστηκε η έκθεσή τους σε ρύπους στον χώρο εργασίας. Επιπλέον, πολλές βιομηχανικές εγκαταστάσεις εξέπεμπαν περισσότερες από μία κατηγορίες ρύπων, γεγονός που δεν επέτρεψε στους ερευνητές να απομονώσουν την επίδραση κάθε κατηγορίας ξεχωριστά. Οι επιστήμονες διευκρινίζουν ότι η μελέτη δεν αποδεικνύει ότι η εγγύτητα σε εγκαταστάσεις που ρυπαίνουν το νερό προκαλεί την ασθένεια, αλλά διαπιστώνει συσχέτιση. Επίσης, υπογραμμίζουν ότι ο συνολικός κίνδυνος εμφάνισης PSP παραμένει χαμηλός, ανεξάρτητα από τον τόπο κατοικίας.
