Νύχτα λεόντων η αποψινή. Θα εμφανίζονται 10-15 ανά ώρα στον ουρανό, προκαλώντας δέος στους εραστές του
σύμπαντος και ρομαντισμό στους ερωτευμένους.
Οι λέοντες ή καλύτερα οι
λεοντίδες, η ουρά του λέοντος ή τουλάχιστον η ουρά του λέοντος φαινομενικά. Είναι τα πεφταστέρια, που εμφανίζονται τακτικά από τις 6 του μήνα με κορύφωση στην περιοδικότητά τους κάθε χρόνο τέτοια νύχτα. Στο σβήσιμο της 17ης και τη γέννηση της 18ης Νοεμβρίου.
Ο κομήτης που κρύβεται πίσω από τη βροχή των Λεοντιδών
Όπως γράφει το ΑΠΕ-ΜΠΕ, στην πραγματικότητα, κάθε 33 χρόνια, περιστρεφόμενος γύρω από τον Ήλιο ο κομήτης 55P/Tempel-Tuttle περνά από το εγγύτερο σημείο του καυτού πλανήτη και αφήνει πίσω του ένα σώμα πυκνών υπολειμμάτων. Δεδομένου ότι η τροχιά του κάθε χρόνο, διασταυρώνεται με αυτή της Γης, τα υπολείμματά του πέφτουν στο διάβα του δικού μας πλανήτη, καθώς η Γη διασχίζει το μονοπάτι τους.
Στο συμπαντικό χάος, η απόσταση ανάμεσα στον 55P/Tempel-Tuttle και στη Γη, «δίπλα» από την οποία περνά αυτή την εποχή, πριν επιστρέψει στο εσωτερικό του ηλιακού συστήματος, μεταφράζεται σε 1,9 δισεκατομμύρια χιλιόμετρα!
Πώς δημιουργούνται τα «πεφταστέρια»
Το «συναπάντημα» μετατρέπεται σε πεφταστέρια ορατά με γυμνό μάτι. Ουσιαστικά είναι «κόκκοι σκόνης», που καθώς τρέχουν με ταχύτητα 70 και πλέον χιλιομέτρων στο λεπτό συμπιέζουν τον αέρα ανεβάζοντας τη θερμοκρασία σε χιλιάδες βαθμούς Κελσίου. Φτάνοντας στην ανώτερη επιφάνεια της Γης διαλύονται και εξατμίζονται αφήνοντας πίσω τους ένα φωτεινό μονοπάτι, το πεφταστέρι.
Παρά το... βαφτιστικό τους, οι λεοντίδες ουδεμία φυσική σχέση έχουν με τον αστερισμό Λέοντα. Απλώς από εδώ, δείχνει στο μάτι να ξεκινά η τροχιά τους. Άλλωστε, ένας αστερισμός δεν είναι ένα πραγματικό φυσικό αντικείμενο, αλλά ένα σχήμα νοητό που σχηματίζουν τα άστρα, έτσι όπως είναι ορατά από τη Γη. Δεν συνδέονται μεταξύ τους.
Πού θα δείτε καλύτερα το εντυπωσιακό φαινόμενο
Ο καλύτερος τρόπος για να απολαύσει κανείς το εντυπωσιακό συμπαντικό θέαμα των λεοντιδών είναι να βρεθεί σε περιοχή, όπου ο ουράνιος θόλος θα είναι σκοτεινός, μακριά από τη φωταύγεια της πόλης. Την αποψινή παρατήρηση, πάντως, θα διευκολύνει και η Σελήνη, καθώς η φάση αύξοντα μηνίσκου στην οποία βρίσκεται, δίνει φωτεινότητα στον δίσκο της όχι περισσότερο από 44%.
Οι ειδικοί επιστήμονες αποκαλούν το φαινόμενο «βροχή των λεοντιδών», αλλά υπάρχει και καλύτερο.
Η «καταιγίδα»,
που σημειώνεται κάθε 33 χρόνια, επειδή με αυτή την περιοδικότητα προσεγγίζει τον Ήλιο ο κομήτης 55P/Tempel-Tuttle και αφήνει την παχιά σκόνη του. Τότε είναι που, όταν η Γη μπαίνει στο μονοπάτι της -και εφόσον τη θέση της σκόνης έχουν επηρεάσει υπέρ του δικού μας πλανήτη οι κινήσεις των «παρακείμενων» πλανητών Δία και Κρόνου- τα ορατά πεφταστέρια μετριόνται σε χιλιάδες ανά ώρα!
Τέτοιες καταιγίδες παρατηρήθηκαν το 1799, το 1833, το 1866, το 1966 και το 1999-2001 (αν και οι αναμενόμενες του 1899 και του 1933 ήταν μάλλον απογοητευτικές). Η καταιγίδα του 1833 ήταν ιδιαίτερα εντυπωσιακή με 100.000 πεφταστέρια την ώρα, ενώ εκείνη του 1999 παρήγαγε περίπου 3.000 πεφταστέρια ανά ώρα.