Οι Αρβανίτες της Αττικής

Οι Αρβανίτες της Αττικής

Οι Αρβανίτες στον ελλαδικό χώρο - Η Καταλανική Εταιρεία και οι Ναβαραίοι - Πότε εγκαταστάθηκαν για πρώτη φορά Αρβανίτες στην Αττική; - Η διασπορά τους στο Λεκανοπέδιο

Μ' ένα ακόμα επίμαχο θέμα θα ασχοληθούμε στο σημερινό μας άρθρο. Συγκεκριμένα, θα ασχοληθούμε με τους Αρβανίτες. Επειδή όμως το κεφάλαιο "Αρβανίτες" είναι τεράστιο, θα ξεκινήσουμε από μια συγκεκριμένη ομάδα των Αρβανιτών. Συγκεκριμένα, από τους Αρβανίτες της Αττικής.

Η πρώτη κάθοδος των Αρβανιτών

Η πρώτη κάθοδος των Αρβανιτών νοτιότερα και συγκεκριμένα στην κοιλάδα του Αώου, έγινε τα έτη 1021 – 1022.

Όπως αναφέρει ο Νικηφόρος Γρηγοράς στην "Ιστορία", Αρβανίτες στη Θεσσαλία εγκαταστάθηκαν πριν το 1295 δια "χρυσοβούλου κα προστάγματος βασιλικού".

Ο Κώστας Μπίρης, την τοποθετεί συγκεκριμένα γύρω στο 1268, προσθέτοντας ότι "κατά τον Μεσαίωνα ο γεωγραφικός όρος Θεσσαλία περιελάμβανε όλην την κάτω από την Πίνδο χώρα, μαζί με την Ακαρνανία και την Αιτωλία".

Το 1318, πρίγκηπες του ιταλικού οίκου Ορσίνι, κατέλυσαν την ελληνική κυριαρχία στη νότια Αλβανία και στο Δεσποτάτο της Ηπείρου. Πολλοί Αρβανίτες, δεν θέλησαν να υποταχθούν στους Ιταλούς, πέρασαν την Πίνδο και εγκαταστάθηκαν στη Θεσσαλία. Μόνο που αυτή τη φορά, η κάθοδος τους ήταν αυθαίρετη και χωρίς τη συγκατάθεση των αρχών.
Με το "άστε ντούα" ("έτσι θέλω"), εκτόπισαν τους ντόπιους από τα κτήματά τους και αποδεκάτισαν τα κοπάδια τους με αρπαγές.

Γράφουν χαρακτηριστικά γι' αυτούς ο Καντακουζηνός "οι τα ορεινά της Θετταλίας νεμόμενοι Αλβανοί αβασίλευτοι" και ο Χαλκοκονδύλης "νομάδες τε όντες και ουδαμή έτι βεβαίαν οίκησιν ποιούμενοι"




Ο Καντακουζηνός μάλιστα, μας δίνει την πληροφορία ότι εκείνοι οι Αρβανίτες, κατά τα πρώτα χρόνια της καθόδου τους, ήταν 12.000 και ότι αποτελούνταν από Μπουαίους, Μαλακασαίους και Μεσσαρίτες (τα ονόματά τους προέρχονταν από τους αρχηγούς τους).
Το 1343, ο βασιλιάς των Σέρβων Στέφανος Ντουσάν, εισέβαλε στην Αλβανία και εκτόπισε τους Ανδηγαυούς.

Το 1345, έφτασε στην Αυλώνα και το Μπεράτι και το 1348 έγινε κύριος και της Ηπείρου. Συνεχίζοντας την κάθοδό του, έχοντας μαζί του πολλούς Αρβανίτες από τις αρχοντικές φάρες των Μπουαίων και των Λιόσηδων (Jenn Kersopoulos, "Chronologia Albanaise"), άπλωσε την επικράτειά του ως τα σύνορα της Θεσσαλίας, προς το Καταλανικό δουκάτο της Αθήνας και των Νέων Πατρών (Υπάτης) και ως τις ακτές του Ιονίου πελάγους και του Κορινθιακού Κόλπου.
Για να ανταμείψει τους Αρβανίτες που πολέμησαν μαζί του, εκτόπισε πολλούς κτηματίες και στρατιώτες της δυτικής πλευράς της Ηπείρου, από τα Κεραύνια Όρη ως την Άρτα και εγκατέστησε εκεί Αρβανίτες (C. Jirecek, "Albanien in der Vergangenheit").

Για τους Αρβανίτες στην Πελοπόννησο, οι απόψεις διίστανται. Άλλοι τοποθετούν την εγκατάστασή τους στον Μοριά τον 13ο αιώνα και άλλοι, πολύ νωρίτερα, μαζί με την κάθοδο των Σλάβων(Σάθας, Μόμσεν, Κούρτιος).

Στο μεταξύ, οι Αρβανίτες της Θεσσαλίας, έκαναν επιδρομές εναντίον του Καταλανικού Δουκάτου των Νέων Πατρών. Με την επικράτηση όμως του Στέφανου Ντουσάν, άρχισαν ν' αναζητούν νέους τόπους για να εγκατασταθούν. Παράλληλα, οι Καταλανοί, θέλοντας να επωφεληθούν από τις πολεμικές ικανότητες των Αρβανιτών και να προστατευθούν από τους Σέρβους της Θεσσαλίας, δέχτηκαν μετά το 1350, οικογένειες Αρβανιτών (άγνωστο πόσες), και τις εγκατέστησαν στη Φθιώτιδα, ως τον ποταμό Στερχειό (τον οποίο αποκαλούσαν Ελλάδα!).
Σε παλαιότερο άρθρο μας για την Καταλανική Εταιρεία στο protothema. gr, είχαμε αναφέρει ότι μετά τη μάχη της Κωπαΐδας (ή του Αλμυρού) το 1311, το Δουκάτο των Καταλανών περιλάμβανε την Αθήνα και την υπόλοιπη Αττική, τη Βοιωτία, τη Φθιώτιδα και έφτανε ως, περίπου, τα όρια της Θεσσαλίας.

Η εγκατάσταση των Αρβανιτών στην Αττική

Στο βασιλικό αρχείο της Βαρκελώνης, σώζεται ανάμεσα στα έγγραφα του βασιλείου της Αραγονίας ένα που επιγράφεται: "Έκθεσις λεπτομερής των αρχιερέων και ευγενών αρχόντων των δουκάτων των Αθηνών και των Νέων Πατρών κατά την εποχήν κατά την οποία περιήλθαν στην επικυριαρχία του Δον Πέτρου Δ'" (1377).

Στην έκθεση αυτή, αναφέρεται μαζί με άλλους Καταλανούς τιτλούχους και ο κόμης της Μίτρας (της αρχαίας Δημητριάδας, ανατολικά του Βόλου), "ο οποίος μπορεί να έχει περί τους χίλιους πεντακόσιους καβαλαρέους Αρβανίτες".



Το 1374, το Καταλανικό Δουκάτο της Αθήνας περνούσε πολύ δύσκολες στιγμές. Υπήρχαν εμφύλιες διαμάχες μεταξύ των τιτλούχων της Καταλανικής Εταιρείας. Τελικά, το αξίωμα μοιράζεται σε δύο Αραγονικούς πρίγκιπες και δίνεται στον μεν γιο του Αλφόνσου Φαδρίγου. Βονιφάτιο, η Αίγινα και στον εγγονό του Λουδοβίκο, το Δουκάτο της Αθήνας.
Επωφελούμενος από την αναστάτωση αυτή, ο βαρόνος της Βοστίτσας (Αιγίου) και Καστελάνος της Κορίνθου Νέριο Ατζαγιόλι, πολιορκεί τα Μέγαρα. Η φρουρά της πόλης, κλείνεται στα δύο κάστρα της, την Άλκαθο και την Καρία και μάχεται ηρωικά. Οι αρχηγοί του δουκάτου, για να την ενισχύσουν, στέλνουν τη φρουρά της Λιβαδειάς με τον Φραγκίσκο Λιονέλ και τη φρουρά της Αθήνας, με τον Δημήτριο Ρέντη.

Ο Ρέντης, αναφέρεται για πρώτη φορά στα αρχεία του Παλέρμο, το 1366, ως νοτάριος (συμβολαιογράφος) της Αθήνας, σ' ένα έγγραφο με το οποίο ο βασιλιάς της Σικελίας Φρειδερίκος Γ' επικυρώνει και ανανεώνει το προνόμιο της καταλανικής πολιτογραφήσεώς του.
Παρά την γενναία αντίσταση, οι Καταλανοί τελικά αναγκάζονται να εγκαταλείψουν τα Μέγαρα, τα οποία πέρασαν στην κυριαρχία του Φλωρεντινού Νέριο Ατζαγιόλι. Προφανώς, προτίμησαν να δώσουν όλες τους τις δυνάμεις για την υπεράσπιση της Αθήνας. Πραγματικά, ο Νέριο δεν προχώρησε πέρα από τα Μέγαρα.

Ωστόσο, το 1379, μια άλλη "κομπανία"  Φράγκων πολεμιστών, εφάμιλλη εκείνης των Καταλανών, εισβάλλει στην Θεσσαλία, με σκοπό να κατακτήσει το Δουκάτο της Αθήνας και να προχωρήσει έπειτα στον Μοριά.

Αποτελείται από Ισπανούς, Βάσκους και Γάλλους. Αυτοί, έμειναν στην ιστορία ως Ναβαραίοι. Οι ξεπεσμένοι Καταλανοί, παραδίδουν τη μία μετά την άλλη τις πόλεις και τα κάστρα τους.



Ο κόμης της Μίτρας αφήνει τη Μαγνησία και τη Φθιώτιδα και αποτραβιέται με τους Αρβανίτες του στα Σάλωνα, για να ενωθεί με τον Λουδοβίκο Φαδρίγο που είχε εκεί την έδρα του ως κόμης των Σαλώνων και επίτροπος του δουκάτου της Αθήνας.

Η Λιβαδειά και η Θήβα πέφτουν στα χέρια των Ναβαραίων οι οποίοι πολιορκούν πλέον την Αθήνα. Και πάλι ο Δημήτριος Ρέντης, μαζί με τον Καταλανό φρούραρχο της Ακρόπολης προβάλλουν ηρωική αντίσταση και αποκρούουν τους Ναβαραίους οι οποίοι φεύγουν από την Αττική.    

Ο επικυρίαρχος του Καταλανικού δουκάτου, βασιλιάς της Αραγονίας Πέτρος Δ’ γράφει τον Απρίλιο του 1381 από τη Σαραγόσα έπαινο για το κατόρθωμα αυτό στον Ρέντη και σε όλους τους άλλους Αρβανίτες κατοίκους «στο όριο της Ελλάδος».



Ο Κ. Μπίρης γράφει ότι ο Δ. Ρέντης ήταν πιθανότατα Αρβανίτης. Το επώνυμο Ρέντης ή Ριέντης δεν έχει καμία σχέση με τα ελληνικά. Είναι αρβανίτικο και σημαίνει «βαρύς, βαρετός, οχληρός». Το ίδιο επώνυμο υπάρχει στα αρβανιτοχώρια της Βόχας στην Κορινθία όπου ήταν εγκατεστημένοι Αρβανίτες.

Στη Βοιωτία υπήρχαν Αρβανίτες εγκατεστημένοι ήδη από το 1272. Όπως αναφέρεται στο πρακτικό ίδρυσης του μοναστηριού της Μακρυνίτσας (1272), υπάρχουν δύο τουλάχιστον οικισμοί με αρβανίτικα ονόματα: η Κάπραινα (Χαιρώνεια) και η Σκριπού (Ορχομενός). Η λέξη Κάπραινα στα αρβανίτικα σημαίνει «τόπος με ζαρκάδια» και η λέξη «Σκριπού», Αλμυρός.
Στο μεταξύ, ο βασιλιάς Πέτρος Δ’ για να τονώσει το ηθικό των υπηκόων του στο Δουκάτο της Αθήνας αλλά και για την καλύτερη οργάνωσή του, στέλνει στην Ελλάδα γενικό επίτροπό του, τον Φίλιππο Ντελμάου, υποκόμη Ροκαβέρτη, έναν από τους σημαντικότερους πολιτικούς της Αυλής του.



Ο Ροκαβέρτης θέλοντας να ενισχύσει την άμυνα του δουκάτου, γράφει στον Πέτρο Δ’ της Αραγονίας:
«Υποκόμης. Μας γίνεται παράκλησις να θελήσωμε να δώσωμε προνόμιο σε κάθε Έλληνα και Αρβανίτη που θα θελήσει να έλθει στο δουκάτο της Αθήνας να είναι ασύδοτος (=απαλλαγμένος από φόρους) για δύο χρόνια».

Παράλληλα, τους δόθηκε και γεωργικός ή κτηνοτροφικός κλήρος. Ο Ροκαβέρτης επέστρεψε σύντομα στην Ισπανία, για ανάγκες του βασιλείου της Αραγονίας. Τον διαδέχτηκε ο ιππότης Ραμόν ντε Βιλανόβα, αντάξιός του σε ευφυΐα και δραστηριότητα.
Καθώς ο Πέτρος Δ’ έδωσε την άδεια που του είχε ζητηθεί από τον Ροκαβέρτη, ο Ραμόν ντε Βιλανόβα έφερε πολλούς Αρβανίτες από το δουκάτο της Υπάτης και τους εγκατέστησε στο πέρασμα των Θερμοπυλών και στα χωριά Λιβανάτες, Τραγάνα, Μάζι, Προσκυνά, Μαρτίνο, Μαλεσίνα και Λάρυμνα. Παράλληλα, εγκατέστησε άλλους γύρω από τον Ελικώνα, στα χωριά Κυριάκι, Ζερίκι, Ζαγαράς, Χώστια, Δόμβραινα, Σάχου, Βρασταμίτες, Σουληνάρι, Στροβίκη και σε 30 περίπου ακόμα, στην υπόλοιπη Βοιωτία.



Οι Αρβανίτες αυτοί προέρχονταν κυρίως από τη Μαγνησία και την υπόλοιπη Θεσσαλία όπου είχαν επεκταθεί οι Σέρβοι.
Αλλά και οι (Αρβανίτες) Λιόσηδες κι ένα μέρος από τους Μαλακασαίους και τους Μαζαρακαίους, μετά την ήττα τους από τον Θωμά Πρελιούμποβιτς, εγκαταστάθηκαν στο δουκάτο της Αθήνας από τον Ραμόν ντε Βιλανόβα.
Ο Καταλανός ιππότης τους τοποθέτησε σε δεύτερη γραμμή άμυνας που προστάτευε την Αττική από τη βόρεια και τη δυτική πλευρά. Οι Λιόσηδες εγκαταστάθηκαν στο Κατάδεμα: στα Λιόσια, το Καματερό και τη Χασιά γι να προστατεύσουν το λεκανοπέδιο από τον δρόμο του Θριασίου και τον δρόμο της Φυλής.

Να σημειώσουμε εδώ ότι το Δέμα (Δέσις ή Κατάδεμα) βρίσκεται δυτικά των σημερινών Άνω Λιοσίων και από εκεί ελεγχόταν η δυτική πλευρά της Αττικής. Στην αρχαιότητα, το Δέμα ήταν τείχος, μήκους περίπου 4 χλμ. στην είσοδο του λεκανοπεδίου, μεταξύ Πάρνηθας και Αιγάλεω. Είναι χαρακτηριστικό ότι μόνο το Κατάδεμα άλλαξε όνομα και πήρε αυτό των Λιόσα, ενώ το Καματερό και η Χασιά, διατήρησαν τα ονόματά τους.




Άλλοι Λιόσηδες και Μαζαρακαίοι εγκαταστάθηκαν στο δερβένι της Φυλής (σχετικά τα τοπωνύμια Μαζαράκι και Λιοσάτι). Ίσως δε στη φάρα των Λιόσα ανήκε ο Κριεκούκιας, ο αρχηγός των οικιστών του φερώνυμου  χωριού (Κριεκούκι ή Ερυθρές) που προστάτευε την έξοδο του προς την πλευρά του Ασωπού. Τέλος, οι Μαλακασαίοι εγκαταστάθηκαν σε επίκαιρη θέση στην ανατολική πλευρά, στην είσοδο της Αττικής από το διάσελο μεταξύ Πάρνηθας και Μαυροβουνιού.

Βλέπουμε λοιπόν ότι η πρώτη μαζική εγκατάσταση Αρβανιτών στην Αττική έγινε γύρω στο 1382 από τους Καταλανούς.
Με την ημερομηνία αυτή, συμφωνεί και ο Σπυρίδων Λάμπρος, ο οποίος στην «Επετηρίδα του Παρνασσού» (1896), σε κείμενο με τίτλο «Η Ονοματολογία της Αττικής και η εις την χώραν εποίκησις των Αλβανών», θεωρεί ως απαρχή της εγκατάστασης των Αρβανιτών στην Αττική το 1382 και ως έτος αθρόας εγκατάστασής τους, το 1402.

Με την εξάπλωση των Αρβανιτών στην Αττική και τοπωνύμια τα οποία ,άλλα ορθά και άλλα εσφαλμένα θεωρούνται αρβανίτικα, θα ασχοληθούμε σε άρθρο μας τις επόμενες ημέρες στο protothema.gr.

Πηγές:

Κώστας Η. Μπίρης, «ΑΡΒΑΝΙΤΕΣ, ΟΙ ΔΩΡΙΕΙΣ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ», Εκδοτικός Οίκος Μέλισσα, 2005.
Αλέξανδρος Ηρ. Γέροντας, «Οι Αρβανίτες της Αττικής», Αθήνα, 1984.
Φερντινάντ Γκρεγκορόβιους, «Μεσαιωνική Ιστορία των Αθηνών», Εκδόσεις Κριτική, 1994.
William Miller, «Η Φραγκοκρατία στην Ελλάδα (1204-1566)», Εκδόσεις Ελληνικά Γράμματα, 1990.
Δημήτριος Καμπούρογλου, «Ιστορία των Αθηναίων», εκδόσεις Πελεκάνος.

ΣΧΟΛΙΑ (58)

kyriakos

Ένας πολιτικός ονόματι Ρέντης έστειλε το γιό του στην Μικρασιατική εκστρατεία. Εκεί ο γιος του τραυματίστηκε και τον πήγαν στο σπίτι του. Μόλις έγινε καλά, ξαναπήγε να πολεμήσει!

Τελικά ποια είναι η αλήθεια;

Έλληνες. ....υπάρχουν;Απότι έχω καταλάβει, άλλα μας μάθαιναν στο σχολείο και άλλα ισχύουν. Φαίνεται ότι τα ονόματα όλων των προσωπικοτήτων και παραγόντων της "ελληνικής"ιστορίας απο Βυζάντιο και μετά έχουν ελληνοποιηθεί με την προσθήκη ενός φωνηεντου και ενός ς τελικού στο τέλος της λέξης. Άλλο που αρχίσαμε να καταλαβαίνουμε μετά το 1974 και περισσότερο μετά το 1980 και 1990 ότι σχεδόν όλοι οι πρόγονοι των σημερινών ελλήνων είχαν σαν μητρική κάποια άλλη γλώσσα (αλβανικά, τούρκικα, σλαβικά και ρουμανικά) Πέρα από την πλάκα, η προγονολατρεία των αρχαίων ελλήνων αν λάβουμε υπόψιν μας τις νέες συνθήκες (άνοιγμα συνόρων,ενώσεις κρατών και επαφή με τους γείτονες )πλέον απειλεί να δυναμιτίσει την ίδια την υπόσταση του κράτους μας,γιατί ειναι πασιφανές οτι στηρίζεται σε ψέματα Οι νεοέλληνες θα αισθανθούν κάποια στιγμή σαν το υιοθετημένο παιδί που ξαφνικά ανακαλύπτει ότι οι γονείς του δεν είναι οι πραγματικοί του γονείς. Με μια μεγάλη διαφορά. Το υιοθετημένο παιδί είναι ευγνώμων προς αυτούς που το υιοθέτησαν, γιατί το φρόντισαν και του φέρθηκαν καλά. Μπορούμε όμως να πούμε το ίδιο για το νεοελληνικό κράτος και τους πολίτες του;Σε καμία περίπτωση, το αντίθετο μάλιστα. Η αριστερά τα διέγνωσε όλα αυτά κάποτε και πήρε σαφή θέση κατά της προγονολατρείας. Δυστυχώς, επικράτησαν οι άλλοι και η κατάσταση που ίσως οδηγήσει σε καταστροφή είναι μη αναστρέψιμη.

Υπάρχει η άποψη

ότι, ενώ μεν πολλοί ελληνόφωνοι πληθυσμοί της Ελλάδας σήμερα απλά δεν είναι Έλληνες, οι Έλληνες πολίτες, σαν σύνολο, είναι ό,τι πιο κοντινό γενετικά στους αρχαίους Έλληνες. Κάτι είναι και αυτό. Άλλωστε, θα ήταν ανόητο μετά από τόσους αιώνες να ισχυρίζεται κανείς ότι οι Έλληνες είναι ακριβώς ίδιοι και απαράλλαχτοι με τους αρχαίους προγόνους τους, αν και επιμείξίες υπήρχαν και στην αρχαία Ελλάδα (π.χ. επιμειξίες Πελασγών με Πρωτοέλληνες Δωριείς, Ίωνες, Αιολείς και Αχαιούς. Δες ακόμα το γεγονός πως οι 6 αρσενικοί Ολύμπιοι Έλληνες θεοί ζευγάρωσαν με τις 6 θυληκές Ολύμπιες Πελασγικές θεές για να κάνουν το δωδεκάθεο, οι πρώτοι συμβολίζοντες την ισχύ, οι δεύτερες τη γαλήνη. Ακόμα δες το γεγονός ότι η μάνα του Δημοσθένη, ενός των πιο φανατικών Αθηναίων, ήταν Σκυθοελληνίδα). Εννοείται, όμως, πως πολιτισμικά η νέα Ελλάδα είναι νάνος σε σχέση με την αρχαία Ελλάδα, που υπήρξε πολιτισμικός γίγαντας και ο μεγαλύτερος πολιτισμός της Οικουμένης, με Πέρσες, Αιγυπτίους, Ρωμαίους και Κινέζους να ακολουθούν. Κατά τη γνώμη μου, πάντως, μετά τους ελληνόφωνους πληθυσμούς της Ελλάδας, οι πιο κοντινοί γενετικά στους αρχαίους Έλληνες πρέπει να είναι διάφοροι πληθυσμοί της Μάγκνα Γκρέτσια και οι εξισλαμισθέντες ελληνικοί πληθυσμοί της Αιγαιακής πλευράς της Μικράς Ασίας, που έγιναν "Οθωμανοί" γενίτσαροι με τους αιώνες. Πολλοί και σήμερα στην απέναντι πλευρά του Αιγαίου αισθάνονται Έλληνες και είναι και κρυπτοχριστιανοί, γουστάρουν Ελλάδα παρά Τουρκία και ούτω καθ'εξής. Όλοι οι αλλοι που "ήρθαν" Ελλάδα τα τελευταία 1000-1500 χρόνια είναι απλά ελληνοποιημένοι ξένοι πληθυσμοί (Σλάβοι, Ρουμανοθράκες ή Βλάχοι, Αλβανοιλλυριοί ή Αρβανίτες, Σαρακηνόνησιώτες, Λεβαντίνοι, Ενετοί, Γενουάτες και Τουρκόσποροι). Πάντως, η Ελλάδα, λόγω της γεωγραφικής της θέσης, υπήρξε μεγάλο χωνευτήρι (με επικρατούν το ελληνικό στοιχείο εδώ και τουλάχιστον 4000 χρόνια) και προσφιλής τόπος πειρατείας και επιδρομών από αρχαιοτάτων χρόνων. Ο ελληνικός χαρακτήρας, όμως, του ελλαδικού χώρου και γενικά της νοτίου πλευράς της χερσονήσου του Αίμου υπήρξε αναλλοίωτος και απαράλλαχτος.

Τελικά ποια είναι η αλήθεια;

Το πρόβλημα βρίσκεται στην τελευταία σου πρόταση αγαπητέ φίλε. "Ο ελληνικός χαρακτήρας του ελλαδικού χώρου παραμένει αναλλοίωτος"Γιατί ο ελλαδικός χώρος σταμάτησε να έχει τέτοιο χαρακτήρα από την εποχή του Μεγάλου Κωνσταντίνου και μετά. Ο όρος "ελληνας"από τότε έπαψε να υπάρχει και έγινε λέξη προσβλητική που σήμαινε "ειδωλολάτρης",δηλαδή "λάτρης του σατανά"Το ότι είμαστε "ελληνες" είναι ιδέα και δημιούργημα των διαφωτιστων μετά το 1750. Γιατί δεν προέβαλαν μπροστά τη χριστιανική θρησκεία όλων αυτών που κατοικούσαν σε αυτές τις περιοχές;Απλούστατα, γιατί οι διαφωτιστές ήταν κατά του χριστιανικού δογματισμού και υπέρ της στροφής στην αρχαιότητα. Εν πάσει περιπτώσει δεν είναι κακό να είμαστε ελληνες, κακό είναι το πώς το αντιλαμβανόμαστε .Σύμφωνα με την φασιστοδεξιά ιδεολογία ,όλα βασίζονται σε κάποια ψευδή γενετική σχέση ,στο ότι είμαστε ένα είδος περιουσίου λαού, στο ότι είμαστε "ανάδελφοι"και στο ότι όλοι οι γείτονες μας μας εχθρεύονται. Αυτό στην ουσία οδήγησε στο να είχαμε καταντήσει κατά το παρελθόν "χωροφυλακες"κάποιων από πολύ μακριά (μπορείς να τους ονομάσεις και φραγκους ) .Η αριστερή ιδεολογία έλεγε ότι πρέπει να κάνουμε πράξη και όχι μόνο λόγια την αρχαιοελληνική κληρονομιά, πλην στα πλαίσια του νεοελληνικού μας χαρακτήρα χωρίς την ρατσιστική εφαρμογή της γενετικής και με πλήρη σεβασμό και στους γείτονες και σε όσους νεοέλληνες είχαν άλλη μητρική γλώσσα. Στο σχόλιο μου πιο πάνω εξήγησα το πώς με τις αλλαγές στη διεθνή γεωπολιτική τάση η παλαιομοδίτικη ιστορικη θεωρία της δεξιας(επίσημη μεν, αλλά όχι και αποδεκτη από μεγάλο μέρος των νεοελληνων ) μπορεί να δυναμιτίσει την ίδια την υπόσταση μας. Υ. Γ. Η νεοελληνική γλώσσα, έστω και αν διαμορφώθηκε μετά το 1830, έχει να επιδείξει γίγαντες δημιουργούς με κορυφαία δημιουργήματα, τους οποίους οι "ανάδελφοι"και οι προγονολατρες αρνούνται και βρίζουν )

Κωστας

Υπήρχαν Ελληνες αλλά στη δημιουργία του νέου ελληνικού κράτους βρίσκονταν κυρίως εκτός της μικρής τότε επικράτειας του. Στα νησιά, στη Μ Ασία, στη Θράκη. Εκεί ήταν τότε οι Ελληνικοί/ελληνόφωνοι πληθυσμοί. Και υπάρχει λογική εξήγηση για αυτό. Όταν με την εμφάνιση του χριστιανισμού και του Βυζαντίου ο ελληνικός πολιτισμός θεωρήθηκε αντίπαλος, οι μητροπόλεις του ελλαδικού χώρου αφέθηκαν απροστάτευτες, έρμαια επιδρομών βίαιων η μη Σλάβων και Αλβανών. Σταδιακά από το 600 μΧ όλοι οι Έλληνες των μητροπόλεων της Στερεάς, της Αττικής και της Πελοποννήσου έφυγαν προς τις περιοχές γύρω από την Κωνσταντινούπολη, τα νησιά, τη Μ Ασια, στην Ιταλία, στις εκεί μητροπόλεις. Όλοι θα κάναμε το ίδιο αν μαζικά ξένα στοιχεία χαμηλότερου πολιτισμικού και οικονομικού στοιχείου έρχονταν δίπλα μας χωρις να μας προστατεύει η πολιτεία. Πως η Αττική από ελληνικό κέντρο εκατοντάδων χιλιάδων κατοικων τους πρώτους αιώνες μΧ κατεντησε μια ολιγάριθμη κοινότητα Αρβανίτων το 1820; Που πήγαν όλοι αν δεν έφυγαν σταδιακά προς αλλες μητροπολεις; Γιατί τα τοπωνύμια όλα τα αρχαία στον ελλαδικό χώρο άλλαξαν ενώ στη Σικελια η κάτω Ιταλία πχ ακόμα και μετά τόσους αιώνες ιταλικού κράτους έχουν μείνει αναλλοίωτα; Συρακουσες, Τάραντο - Τάραντας, Αγκριτζεντο - Ακραγαντας, Ταορμινα - Ταυρομενιο, Μεσσηνη, Κατανη, Ρηγιο, Νάπολη - Νεάπολη, Παλέρμο - Πανορμος και δεκάδες αλλα. Το δυστύχημα της Ελλάδας ήταν ότι οι περιοχές στις οποίες στήθηκε το ελληνικό κρατος γεωγραφικά ήταν μεν Ελλάδα αλλά την εποχή που στήθηκε πολιτισμιακα και πληθυσμιακά ήταν στα παρυφές του, αυτό που λέμε στην πινέζα του τότε ελληνικού κόσμου.

ΣΠΥΡΟΣ ΜΠΟΥΑΣ

Όλα καλά τα λέτε όλοι σας, όμως έχετε ξεχάσει ότι οι μεγαλύτεροι ήρωες της επανάστασης του 1821 που απελευθέρωσαν την Ελλάδα από τους Τούρκους ήταν Αρβανίτες (Καραϊσκάκης, Μπότσαρης, Κολοκοτρώνης, Μιαούλης, Μπότσαρης, Μπούμπουλα, Κουντουριώτης, Τζαβέλας, Κριεζής, Κριεζιωτης, Σουλιώτες και πολλοί άλλοι) όλοι τους μιλούσαν Αρβανίτικα που ήταν η γλώσσα που γνώριζαν καλύτερα.

Αλλού αυτά!

Οι Αρβανίτες και τα πρωτοπαλίκαρα τους θέλαν ΑΛΒΑΝΙΚΟ ΚΡΑΤΟΣ στην ΑΤΤΙΚΟΒΟΙΩΤΟΚΟΡΙΝΘΙΑ μετά το 1821! Μαλιστα οι "εμφύλιοι" πόλεμοι μετά το 1821 ήταν πόλεμοι μεταξύ Γραικών και Αρβανιτών για το ποιος θα επικρατήσει στην Ελλάδα! Τόσο "Έλληνες" ήσαν οι Αρβανίτες! Για το πάπλωμα στον ελλαδικό χώρο πολεμούσαν οι Αρβανίτες τους Τούρκους!

Παραμύθια της Χαλιμάς!

Οι Αρβανίτες πήγαν στην Αλβανία από την Ελλάδα. Οι Αρβανίτες δεν κατέβηκαν στην Ελλάδα. ΟΙ Βλάχοι της Ελλάδας πήγαν στη Βλαχία της νότιας Ρουμανίας και την εποίκισαν. Οι Ρουμανόβλαχοι δεν κατέβηκαν στην Ελλάδα. ΟΚ, ας σοβαρευτούμε τώρα. Όλοι αυτοί, Άγγλοι, Γάλλοι, Πορτογάλοι, Αρβανίτες και Βλαχοι ΔΕΝ είναι Έλληνες! Κάνουν παραμυθάκια και λένε διάφορες ιστοριούλες, για να δικαιολογήσουν την παρουσία τους στο νεολληνικό κράτος. Όλοι τους ανεξαιρέτως προτιμούν αναφανδόν το όνομα Ρωμιός από το Έλληνας (αφού το πρώτο είναι πολύ γενικό, ενώ το δεύτερο πολύ συγκεκριμένο). Χαρακτηριστικό παράδειγμα της βλακείας όσων προσπαθούν να βρουν Έλληνες σε αλλόφυλους είναι κάτι αλλοπρόσαλλες θεωρίες που βγάζουν. Π.χ. ενώ οι Βλάχοι της Ελλάδας είναι λίγες εκατοντάδες χιλιάδες, αυτοί, λέει, φύγαν από την Ηπειροθεσσαλία και εποίκισαν τη Βλαχία της Ρουμανίας (κι δεν κατέβηκαν τσοπαναραίοι από Ρουμανία στην Ελλάδα)! Δημιούργησαν, κατά τη μυθοπλασία τους, αποικία εκατομμυρίων Βλάχων στη Ρουμανία, που λέει ότι είναι και Έλληνες από πάνω! Δεν λένε ότι ήταν Βλάχοι γιδοβοσκοί που κατέβηκαν στον ελλαδικό χώρο και ζούσαν στα βουνά και στα λαγγάδια, όταν ήρθαν, αφού οι ντόπιοι δεν τους θέλαν στα πεδινά. Κατά τη θεωρία τους, μάλιστα, υπάρχουν εκατομμύρια Βλαχοι στη Ρουμανία! 'Αρες μάρες κουκουνάρες δηλαδή! Για τους Αρβανίτες μας τσαμπουνάν ότι είναι Ηπειρώτες (ενώ είναι καραΑλβανάρες). Τύφλα να είχε η Χαλιμά και μη τρώτε κουτόχορτο!

Χωριό που φαίνεται, κολαούζο δε θέλει!

Έλα, Αλβανοί κατσαπλιάδες είναι οι Αρβανίτες, που κατέβηκαν στην Ελλάδα πριν περίπου 990 χρόνια, να φάνε ένα κομμάτι ψωμί μωρέ, γιατί η Αλβανία είχε και έχει πολλά κατσάβραχα και ήταν και είναι άγονη χώρα. Ίδιες φάτσες έχουν οι Αρβανίτες με τους τηγανοκέφαλους, που ήρθαν από το 1990 και μετά στην Ελλάδα κατά εκατοντάδες χιλιάδες. Μάλιστα οι αρβανίτες παππούδες και γιαγιάδες της Αττικής καταλάβαιναν και καταλαβαίνουν τη γλώσσα των Αλβανών μεταναστών (ενώ οι Αλβανοί όχι και τόσο). Τραγική ειρωνεία για το νεολληνικό κράτος υπήρξε μάλιστα το γεγονός ότι η δεύτερη επίσημη πρωτεύουσα του κράτους μετά την Αίγινα, η Αθήνα του 1833, ήταν ένα μεγάλο αρβανιτοχώρι. Αυτά για την ιστορία...

Ρωμιοί Αρβανίτες

Χριστιανοί Ορθόδοξοι μέρος της Ρωμιοσύνης πολίτες της Ρωμανίας. Η Άννα Κομνηνη τους αναφέρει στην Αλεξιαδα ως μέρος ένωση μισθοφορικού στρατού και ως ακρίτες στην Κλεισούρα. Η κάθοδο τους συμπίπτει με την ήττα του ΒαςΙλευς Αλέξιου Κομνηνόυ από τον Νορμανδο Ροβερτο Γκυσκαρδο το 1080 μάχη του Δυρραχίου. Έπειτα, λόγο των ανακατατάξεων της γης, το Πριγκιπάτο του Αρβανου σχηματίστηκε από τον Δημήτριο Πρόγονο όπου κατείχε τον τίτλο Άρχον για 2 χρόνια. Για περίπου 30 χρόνια ο Αρχον ήταν ο Ρωμιός Γρηγόριος Καμονας και έπειτα στο τέλος του Πριγκηπατου ο Κωνσταντίνος Χαβαρον από την Νίκαια. Δηλαδή το Πριγκηπατο του Αρβανου όπως βλέπετε ήταν χώρις καμία αμφιβολία μέρος της Ρωμιοσύνης.

Νηρέας

Χμ ....Κομνηνη ορθά γράφεις κάτι ξέρεις Το όνομα μετά τον13. αιώνα Η χώρα ονομάστηκε Σκιπερια όποτε η ονομασία Αρβανίτες διατηρήθηκε από τους Έλληνοαλβανους.κάτοικοί των Αρβανων ορέων της πόλης Αλβανό Ηαναχωριση από την πατρίδα τους αρχίζει τον14 αιώνα και εγκατάσταση στην Αττική.(Από το βιβλίο του Χ Γ Ρωμας Η Κερατέα της Αττικής)

Κοκοσης

Ε και ;Αρβανίτης είμαι και είμαι υπερήφανος για την αρβανίτικη καταγωγή μου λέτε να μη μπορώ να κοιμηθώ που δεν έχω καταγωγή από τον Πλάτωνα όπως δηλώνουν οι νεοέλληνες που ήρθαν από τα βάθη της Τουρκίας με τα αρχαία ονόματα αληογλου Ασλάνογλου κτλ

Ο Περικλής ήταν προπάππους σου!

Η Αθήνα το 1821 ήταν ένα αρβανιτοχώρι! Άρα είσαι απόγονος του Περικλή! Μην αφήνεις την προπαγάνδα των Γραικών να σε κάνει πολίτη πέμπτης κατηγορίας!

Εξελληνισμένο Αλβαναριό

Η μόνη σχέση των Αρβανιτών με τους αρχαίους Έλληνες είναι να σπάνε τα αρχαία μνημεία για να χτίσουν τις αξιοθρήνητες καλύβες τους, τα γνωστά "Μακρινάρια" με τα θραύσματα. Λογικό να παριστάνουν τους Έλληνες, αφού η Αλβανική εθνική συνείδηση εμφανίστηκε τον 20 αιώνα. Όποιος τους έχει ζήσει από κοντά καταλαβαίνει ότι οι περισσότεροι από δαύτους είναι κατσαπλιάδες σαν τους υπόλοιπους Αλβανούς.

χρηστος

Θα ηταν ενδιαφερον και ενα αρθρο για ποια ηταν η τυχη ολων αυτων. Για παραδειγμα, η καθοδος των Σλαβων μεχρι την Πελοποννησο τελειωσε με τον αφανισμο και τον διωγμο τους, οπως μαρτυρουν χειρογραφα της εποχης αλλα και η ελλειψη αρχαιολογικων ευρηματων μονιμης-μακραιωνης εγκαταστασης Σλαβικου πολιτισμου στον Ελλαδικο χωρο. Για τους Αρβανιτες, ωστοσο, προσωπικα εχω μελετησει ελαχιστα για την τυχη τους. Και στην περιπτωση των Αρβανιτων εχουμε ελαχιστα αρχαιολογικα ευρηματα για να βεβαιωσουμε μακραιωνη μονιμη εγκατασταση ή πλειοψηφια σε περιοχες, περα ελαχιστων εως και μηδαμινων περιπτωσεων. Επιπλεον, οι Αρβανιτες ανα συγγραφεα πολλες φορες (οπως γινεται με τα παντα τοτε) παιρνουν διαφορετικη ερμηνεια ως λαος. Για παραδειγμα αλλοι εννουν τους Αλβανους, αλλοι ξεχωριστη φυλη απο αυτους των Αλβανων, υπαρχουν ακομα και πηγες που τους αναφερουν μονο ως μειγμα λαων στο Αρβανον κτλ.

Ιγερινός

Δεν έγραψες,κύριε Μιχ. Στούκα,το σημαντικότερο Οι λεγόμενοι Αρβανίτες είναι Έλληνες ( πολίτες του σημερινού ελληνικού κράτους ( Γ' ελληνικής δημοκρατίας,λεγομένης),κάτοχοι ολοκληρωμένης ελληνικής παιδείας.μιλούν τα αρβανίτικα ως δευτερεύουσα γλώσσα,κυρίως οι γεροντότεροι και μεταξύ τους,έχουν και είχαν ισχυρή εθνική συνείδηση (βλέπε κατορθώματα Σουλιωτών,Υδραίων,κλπ), είναι Ορθόδοξοι ) ή είναι Αλβανοί (Σκιπετάροι,όπως αποδίδεται στα ελληνικά η εθνικότητά τους σύμφωνα με αυτούς) ? Ευχαριστώ.

ΣΚΛΑΒΟΣ ΣΕΡΒΟΥ

Η ΑΛΒΑΝΙΑ ΤΟ 1190 ΛΕΓΟΤΑΝ ΠΡΙΓΚΙΠΑΤΟ ΤΟΥ ΑΡΒΑΝΟΝ.ΟΤΑΝ ΗΡΘΑΝ ΟΙ ΑΡΒΑΝΙΤΕΣ ΔΕΝ ΥΠΗΡΧΕ Η ΛΕΞΗ ΑΛΒΑΝΙΑ Η ΑΛΒΑΝΟΣ, ΜΠΟΡΕΙ ΜΕΜΟΝΩΜΕΝΑ ΣΑΝ ΟΝΟΜΑ.Η ΑΛΒΑΝΙΑ ΟΝΟΜΑΣΤΙΚΕ ΕΤΣΙ ΤΟ 1913.

Kim

Ενω εδώ λεγόταν Ελλάδα το 1190 !!! Κουνια που μας κουναγε - εδω ειναι βαλκανια δεν ειναι παιξε-γελασε ...

Φόρτωση περισσότερων σχολίων
ΠΡΟΣΘΗΚΗ ΣΧΟΛΙΟΥ
Απομένουν χαρακτήρες
* Υποχρεωτικά πεδία

Δείτε Επίσης

peirates_main01

Μια απάντηση στον Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν - Η δράση των Τούρκων πειρατών στο Αιγαίο από τον 14ο ως τον 18ο αιώνα - Οι συναλλαγές τους με την Πύλη και τον Σουλτάνο - Τα δεινά των Ελλήνων από τους μουσουλμάνους πειρατές

12
karagwg_arthro

Η συνάντηση των περιπόλων στον Έβρο και η εν ψυχρώ εκτέλεση του στρατιώτη Ζήση Καραγώγου – Η κλιμάκωση της έντασης – Μια πραγματική μάχη Ελλήνων και Τούρκων με πολλά θύματα από τουρκικής πλευράς – Η παρέμβαση ανώτερων στρατιωτικών και πολιτικών και το τέλος της «μάχης του Έβρου»

63
galvanika

Ποιος ήταν ο Ιούλιος Γαλβάνης και γιατί εξόργισε τους φοιτητές του – Οι αιματηρές συγκρούσεις φοιτητών και Αστυνομίας – Ο Αστυνομικός Διευθυντής Αθηνών Δημήτριος Μπαϊρακτάρης – Οι εκδηλώσεις συμπαράστασης προς τους φοιτητές – Το τέλος των συγκρούσεων

2
athens_arthro

Ένα αγαπημένο θεατρικό είδος που ξεσήκωνε πάντα τους Παλιούς Αθηναίους και Αθηναίες ήταν η επιθεώρηση. Ο κόσμος ξεχνούσε τα καθημερινά του βάσανα και γελούσε αβίαστα. Συγγραφείς πρωτοκλασάτοι όπως ο Χρήστος Χαιρόπουλος, ο Χρήστος Γιαννακόπουλος, ο Αλέκος Σακελλάριος έδιναν με τα κείμενά τους και την απαιτούμενη ποιότητα.