Είναι αληθινό ή video game; Οι λόγοι που το Παρί-Μπάγερν ήταν το σύγχρονο ποδόσφαιρο, ακριβώς όπως το ονειρεύεται κάθε φίλαθλος

Πολλές φορές στην καθομιλουμένη, συνηθίζεται να λέμε για κάτι που είναι υψηλού επιπέδου: «αυτό είναι Champions League!». Η πεμπτουσία της έκφρασης αυτής, αλλά και η ουσία γύρω από την κορυφαία διασυλλογική διοργάνωση ποδοσφαίρου του κόσμου, συγκεντρώθηκε χθες το βράδυ στο Παρίσι. Στην «πόλη του φωτός» τα αστέρια των δύο καλύτερων ομάδων φέτος στην Ευρώπη έλαμψαν περισσότερο από κάθε άλλη φορά και ο Λουίς Ενρίκε με τον Βενσάν Κομπανί θα πρέπει να αισθάνονται υπερήφανοι καθώς Παρί Σεν Ζερμέν και Μπάγερν Μονάχου παρουσίασαν ένα ποδόσφαιρο ακριβώς όπως ονειρεύεται κάθε φίλαθλος. Αν αυτή η νοοτροπία των άμεσων επιθέσεων  σε συνδυασμό με την κορυφαία ποιότητα των παικτών είναι η εξέλιξη και η νέα εποχή του ποδοσφαίρου, τότε το άθλημα είναι σε πολύ καλή μοίρα.  

Το βράδυ της Τρίτης ακόμα και οι αυστηρότεροι κριτές του σύγχρονου ποδοσφαίρου αναρωτιόνταν αν αυτό που βλέπουμε να εκτυλίσσεται στον αγωνιστικό χώρο του «Παρκ ντε Πρενς» είναι αληθινό ή παρακολουθούμε κάποιο ματς σε video game όπως το EA FC 26. «Φοβερά γραφικά το νέο ποδοσφαιράκι» έγραφαν πολλοί στα social media και δεν ήταν άδικο καθώς ο τόσο άμεσος τρόπος που έπαιζαν οι δύο ομάδες, θύμιζε... ψηφιακό ποδόσφαιρο. 

Μια νίκη, χωρίς νικητή

«Αξίζαμε τη νίκη», είπε ο προπονητής της Παρί Σεν Ζερμέν, Λουίς Ενρίκε, μετά την νίκη της ομάδας του με 5-4 επί της Μπάγερν Μονάχου και συμπλήρωσε σε μια μνημειώδη δήλωση: «Αλλά αξίζαμε και την ισοπαλία. Και θα αξίζαμε ακόμη και την ήττα, γιατί αυτός ο αγώνας ήταν τόσο απίστευτος». Σε κάποιον αυτό ίσως θα φάνταζε απόλυτα παραλογικό, αλλά επί της ουσίας ήταν απόλυτα ειλικρινές. Οι Γάλλοι επικράτησαν, αλλά επειδή βρέθηκαν μπροστά με 5-2 στο ξεκίνημα του δευτέρου ημιχρόνου το τελικό σκορ δεν του έκανε να αισθάνονται πως έχουν πετύχει και μια τόσο μεγάλη επικράτηση. Κι όλα αυτά, ένα βήμα πριν τον τελικό του Champions League. 

Ήταν αναμφισβήτητα ο καλύτερος αγώνας της φετινής ευρωπαϊκής σεζόν και πιθανώς ο καλύτερος αγώνας των τελευταίων ετών. Ενα ματς ανάμεσα σε δύο ομάδες που δεν θα της χαρακτήριζε κανείς ως... ιδιαίτερα συμπαθητικές στο ευρύ κοινό -στον κόσμο που δεν τις υποστηρίζουν δηλαδή- κι όμως το χάρηκαν όλοι όσοι το παρακολούθησαν. 

Επίθεση, επίθεση, επίθεση

Ηταν ένας αληθινά τρελός αγώνας για όσους το παρακολουθούσαν, αλλά στην πραγματικότητα λειτούργησε άριστα κάθε πλάνο που έστησαν οι δύο προπονητές για το μεγάλο παιχνίδι. Οι οδηγίες ήταν σαφείς: ασταμάτητο τρέξιμο, ανάπτυξη από άκρη σε άκρη και υψηλό τέμπο. Αυτά συνδυάστηκαν με την άριστη τεχνική που διαθέτουν οι παίκτες των δύο ομάδων. Τόσο η Παρί, όσο και η Μπάγερν διαθέτουν ποδοσφαιριστές -ειδικά επιθετικά- από την... ελίτ των ελίτ και αυτό φάνηκε σε κάθε στιγμή του χθεσινού αγώνα. 

Ηταν τόσο τρελό αυτό το παιχνίδι που έδειχνε σχεδόν... λογικό, όταν σε μια φάση η Μπάγερν Μονάχου κέρδισε την κατοχή της μπάλας και ο δεξιός μπακ της Παρί, Ασράφ Χακίμι, το εξέλαβε ως αφορμή για να αρχίσει να κινείται προς την επίθεση, αντί να υποχωρήσει προς το δικό του αμυντικό μισό. Ο ρόλος του ήταν να πιέσει επιθετικά τον αριστερό μπακ της Μπάγερν, Αλφόνσο Ντέιβις. Είμαστε συνηθισμένοι πλέον σε έντονο πρέσινγκ σε αυτό το στάδιο του Champions League, αλλά αυτό που έγινε χθες ήταν κάτι άλλο.

Καθώς κλείνονταν περισσότερα κενά, άνοιγαν χώροι αλλού και η αλυσιδωτή αντίδραση σήμαινε κίνηση σε όλο το γήπεδο. Ήταν ο πιο ανοιχτός αγώνας που θα μπορούσαμε να δούμε στο υψηλότερο επίπεδο του ποδοσφαίρου.

Οι θέσεις εξαφανίστηκαν

Οι θέσεις των παικτών σε μεγάλο βαθμό εξαφανίστηκαν στον αγωνιστικό χώρο του «Παρκ ντε Πρενς» και αυτό είναι ένα αποτέλεσμα του μαζικού man-to-man που είδαμε χθες. Κάθε παίκτης μάρκαρε έναν αντίπαλο και τον ακολουθούσε παντού στενά. Ως εκ τούτου, η θέση κάθε παίκτη καθορίζεται αποκλειστικά από εκείνη του αντιπάλου του, ο οποίος έχει κίνητρο να κινείται υπερβολικά για να τον παρασύρει σε δυσάρεστες καταστάσεις.

Ο επιθετικός της Μπάγερν Χάρι Κέιν, τακτικά έπαιζε πολύ χαμηλά στο γήπεδο δημιουργώντας τρίγωνα συνέχεια με συμπαίκτες του σε κάθε θέση. Σε ένα σημείο, λίγο πριν το ημίχρονο, ο Κέιν κινήθηκε δίπλα στους δικούς του κεντρικούς αμυντικούς και έβγαλε μια πάσα προς στον Ολίσε, βγάζοντας τον Γάλλο σε πολύ πλεονεκτική θέση. Αυτοί ήταν οι δύο καλύτεροι επιθετικοί της Μπάγερν και θα μπορούσε κανείς να υποστηρίξει ότι είναι οι δύο καλύτεροι επιθετικοί της Ευρώπης αυτή τη σεζόν.

Ιδιαίτερα εντυπωσιακό ήταν και το αδιάκοπο σπριντ από τους παίκτες των δύο ομάδων για να καλύψουν κενά και να δημιουργήσουν ανισορροπίες. Οι μέσοι της Παρί, κατάλαβαν το σχέδιο και έτρεχαν μπροστά όποτε έβλεπαν να ανοίγει χώρος. Οι επιθέσεις της Μπάγερν προέρχονταν πιο συχνά από τους πλάγιους αμυντικούς της, οι οποίοι συχνά ανέβαιναν την πλευρά ελπίζοντας να τους δώσει πάσα ένας συμπαίκτης.  Ενδεικτικό ήταν επίσης το το τέρμα του Λουίς Ντίαζ που έκανε το 5-4 που προέρχεται από μια μακρινή μπαλιά από τον Χάρι Κέιν λίγο μπροστά από το κέντρο προς τα κεντρικά της περιοχής για έναν εξτρέμ. Ο Κολομβιανός «χόρεψε» τον αντίπαλό του και έβαλε ένα γκολ αποθέωση για το ποδόσφαιρο.

Ποδοσφαιρική αλητεία

Το άλλο χαρακτηριστικό αυτού του αγώνα ήταν ο αριθμός των παικτών που ένιωθαν άνετα στις ντρίμπλες. Σε τέτοιο βαθμό που θύμισαν ένα ποδόσφαιρο μιας άλλης εποχής, πιο ελεύθερο, με περισσότερο χώρο στους παίκτες που μπορούν να κάνουν ποδοσφαιρικές... αλητείες. Αυτή ήταν η πιο χαρακτηριστική πτυχή της επιτυχίας της PSG στο Champions League την περασμένη σεζόν. Ωστόσο, οι Γάλλοι συνάντησαν χθες παίκτες με μαγική ικανότητα στις ντρίμπλες όπως οι Ολίσε, Ντίαζ και Τζαμάλ Μουσιάλα, που μπορούσαν να κάνουν το ίδιο.

Σχεδόν όλες οι βασικές επιθέσεις του αγώνα προήλθαν από παίκτες που έλαβαν την μπάλα με το πρόσωπο προς την εστία του αντιπάλου, και απλά έσπευσαν μπροστά. Μερικές φορές ξεπέρασαν τους αντιπάλους, βγάζοντάς τους εκτός παιχνιδιού. Σε άλλες περιπτώσεις απλώς έσπευσαν προς τον ελεύθερο χώρο. Και τα δύο είναι αποτελεσματικά.

Πριν το πέναλτι με το οποίο άνοιξε το σκορ η Μπάγερν Μονάχου, ο Λουίζ Ντίαζ πήρε την μπάλα στην άκρη της δικής του περιοχής, ντρίμπλαρε σε ελεύθερο χώρο για 70 μέτρα, πριν προκαλέσει μια γρήγορη ανταλλαγή πασών και τελικά κερδίσει το πέναλτι καθώς ετοιμαζόταν να σουτάρει.

Το γκολ της ισοφάρισης του Κβαρατσέλια ήταν ένα διαφορετικό είδος ντρίμπλας. Μια απόδειξη ότι ένας παίκτης έχει αυτοπεποίθηση και δεν... βλέπει κανέναν αντίπαλο. Σε μια δύσκολη κατάσταση πήρε την μπάλα, προσποίησε ότι θα περάσει τον Γιόσιπ Στάνισιτς με ένα στέποβερ, μετά τον ξεγέλασε πριν τελικά τον περάσει, δημιουργώντας αρκετό χώρο για να στείλει την μπάλα στα δίχτυα. Παρεμπιπτόντως, αυτό το γκολ προήλθε επίσης όταν ο Κβαρατσέλια και ο Ντεζιρέ Ντουέ, εξτρέμ σε αντίθετες πλευρές στη θεωρία, συνεργάστηκαν από τα αριστερά. Αυτή η υπερφόρτωση ήταν δυνατή επειδή ο Χακίμι είχε την εμπιστοσύνη να καλύψει μόνος του ολόκληρη τη δεξιά πλευρά.

Εννέα γκολ χωρίς λάθος

Σε αυτό που στάθηκαν πολλοί ήταν πως όταν βλέπουμε τόσο μεγάλα σκορ σε αγώνες τέτοιου επιπέδου, συνηθίζεται να έχουν γίνει μεγάλα λάθη. Είτε από τερματοφύλακες, είτε από αμυντικούς, είτε γενικά από κάποια ομάδα. Οπως εκείνο το μυθικό Ατλέτικο Μαδρίτης - Τότεναμ στη προηγούμενη φάση της διοργάνωσης. Αυτός ο αγώνας ήταν μια εξαίρεση και σε αυτό το κομμάτι.

Βλέποντας τα γκολ ένα προς ένα, θα δει κανείς πως δεν υπάρχει κανένα μεγάλο λάθος. Σχεδόν σε όλες τις περιπτώσεις, ένας επιθετικός κατάφερε να ξεπεράσει τον αντίπαλό του ή συνεργάστηκε τόσο καλά με τους συμπαίκτες του που δεν θα μπορούσαν να σταματηθούν. Οι αμυντικοί δεν ήταν σε κακή ημέρα, ούτε και οι τερματοφύλακες. Αλλά δεν μπορούσαν να κάνουν τίποτα απέναντι στις απίθανες προσπάθειες των αντιπάλων τους. Και αυτό είναι κάτι που δεν βλέπουμε συχνά, αλλά δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα πέρα από να το... χαρούμε.