Δεν υπάρχει ανατροπή στις τελευταίες δημοσκοπήσεις. Υπάρχει όμως κάτι πιο χαρακτηριστικό της συγκυρίας: μια κορυφή που παραμένει σταθερή και μια αντιπολίτευση που δεν συνενώνεται, αλλά αναδιαμορφώνεται διαρκώς σε πολλαπλά κέντρα, χωρίς ενιαίο άξονα.
Κοινός παρονομαστής και στις τρεις μετρήσεις δεν είναι οι διαφοροποιήσεις στα ποσοστά, αλλά η δομή του σκηνικού: σταθερή πρωτιά, διψήφια απόσταση από τον δεύτερο και μια αντιπολίτευση που δεν συγκροτεί ενιαίο ανταγωνιστικό πόλο. Οι επιμέρους μετακινήσεις αφορούν κυρίως το εσωτερικό της αντιπολίτευσης και όχι την κορυφή της εικόνας.
Η πιο ουσιαστική μεταβολή δεν αφορά το ποιος προηγείται, αλλά το πώς κατανέμεται η αντιπολιτευτική ψήφος. Η ΕΛΑΣ του Αλέξη Τσίπρα ενισχύεται κυρίως από μετακινήσεις του χώρου του ΣΥΡΙΖΑ, με την Pulse να καταγράφει ότι περίπου το 55% της προηγούμενης εκλογικής βάσης κατευθύνεται προς αυτόν.
Το ΠΑΣΟΚ παραμένει στην τρίτη θέση, χωρίς όμως να εμφανίζει τάση σύγκλισης είτε προς τη δεύτερη θέση είτε προς διεύρυνση στον χώρο του κέντρου, ενώ μικρότερα κόμματα λειτουργούν περισσότερο ως αποσυμπιεστές παρά ως εναλλακτικοί πόλοι εξουσίας.
Κλείσιμο
Στην κυβερνητική πλευρά, η ερμηνεία εστιάζει λιγότερο στις διακυμάνσεις και περισσότερο στη συνολική εικόνα ανθεκτικότητας. Ο υπουργός Υγείας Άδωνις Γεωργιάδης, στην παρέμβαση του στον ΑΝΤ1, υπογράμμισε τη λογική του εσωτερικού ανταγωνισμού της αντιπολίτευσης: «Ο Αλέξης Τσίπρας θα είναι σίγουρα δεύτερος γιατί υπερέχει στο one to one του Νίκου Ανδρουλάκη… οι αριστεροί θέλουν να ενωθούν για να μας κερδίσουν. Θα τους κερδίσουμε και πάλι με αυτοδυναμία», τόνισε.
Ο υπουργός, Αναπληρωτής, Μεταφορών Κωνσταντίνος Κυρανάκης από την πλευρά του σημείωσε: «Βλέπουμε 10–13 κόμματα στον χώρο της αντιπολίτευσης και μια Νέα Δημοκρατία που μετά από επτά χρόνια διακυβέρνησης ξεπερνά το 30%. Αυτό δημιουργεί ανάγκη σταθερότητας στη χώρα». Κοινός άξονας των δύο παρεμβάσεων είναι ότι η αντιπολίτευση εμφανίζεται πολυδιασπασμένη, χωρίς ενιαία δομή που να απειλεί τον βασικό συσχετισμό.
Το ΠΑΣΟΚ καταγράφεται στο 11,5%, σε ένα πολιτικό περιβάλλον όπου πιέζεται ταυτόχρονα από τον νέο πόλο Τσίπρα και από τη σταθερότητα της ΝΔ. «Μας προβληματίζουν οι μεγάλες αποκλίσεις στις δημοσκοπήσεις… μπορεί να δημιουργηθεί συνθήκη χειραγώγησης της κοινής γνώμης… έχουμε μια μάχη με τη Νέα Δημοκρατία», ανέφερε ο Κώστας Τσουκαλάς, στο Ertnews, επεκτείνοντας τον καταγγελτικό λόγο του ΠΑΣΟΚ.
Σε κάθε περίπτωση, έμπειροι κοινοβουλευτικοί βλέπουν, πίσω από αυτήν την τοποθέτηση, την αδυναμία του ΠΑΣΟΚ, να διατηρήσει τον ρόλο του κεντρικού πόλου, σε ένα σκηνικό που αναδιατάσσεται με ραγδαία ταχύτητα.
Aναποφάσιστοι: Ο x-factor
Παρά τις διαφορετικές χρονικές περιόδους και μεθοδολογίες, Pulse, Opinion Poll και ALCO συγκλίνουν σε τρία σημεία: Η ΝΔ παραμένει πρώτη δύναμη με εύρος 28%–30% με τη διαφορά από τον δεύτερο πόλο να παραμένει σταθερά διψήφια και την αντιπολίτευση πολιτικά, με τα παρόντα δεδομένα να μην έχει ούτε τη δυναμική, ούτε «την τάση συγκρότησης κυβερνητικής εναλλακτικής». Βέβαια, οι ίδιοι αναλυτές, υπενθυμίζουν, ότι μαζί με την εικόνα σταθερότητας, ο πραγματικός ρυθμιστής του πολιτικού σκηνικού παραμένει η δεξαμενή των αναποφάσιστων. Πρόκειται για ένα τμήμα που, σύμφωνα με τις ίδιες μετρήσεις, λειτουργεί περισσότερο ως χώρος προσωρινής αναμονής παρά ως σταθερή πολιτική μετακίνηση.
Σε αντίθεση με προηγούμενες εκλογικές περιόδους, όπου οι αναποφάσιστοι έτειναν να συμπυκνώνονται προς συγκεκριμένους πόλους όσο πλησίαζε η κάλπη, σήμερα εμφανίζουν πιο σύνθετη συμπεριφορά: διασπώνται σε επιμέρους κατευθύνσεις, χωρίς σαφή ιδεολογική ή κομματική συγκέντρωση. Ένα μέρος τους κινείται προς τη ζώνη της κυβερνητικής σταθερότητας, αναζητώντας προβλεψιμότητα σε ένα ρευστό περιβάλλον. Άλλο μέρος παραμένει σε στάση αναμονής απέναντι στα νέα κόμματα, χωρίς ακόμη να έχει διαμορφώσει σταθερή κομματική ταύτιση.
Τέλος, ένα μικρότερο αλλά κρίσιμο τμήμα κινείται προς επιλογές διαμαρτυρίας, χωρίς όμως να μετατρέπει αυτή τη στάση σε μόνιμη πολιτική μετακίνηση. Αυτό που προκύπτει είναι ότι οι αναποφάσιστοι δεν αποτελούν πλέον ενιαίο «κύμα», αλλά πολλαπλές μικρές δεξαμενές με διαφορετικά κριτήρια ψήφου. Γι’ αυτό και, παρά τη σημαντική τους αριθμητική βαρύτητα, δεν έχουν μέχρι στιγμής ανατρέψει τη βασική εικόνα των ισορροπιών.
