Η Ελένη Ψυχούλη και οι πρωτότυπες... σταυροβελονιές της

Η Ελένη Ψυχούλη, είναι μία πολυπράγμων και ταλαντούχα γυναίκα που δεν σταματά να δημιουργεί και να ψάχνει συνεχώς νέα πράγματα για να ομορφύνει τη ζωή της και τις ζωές των φίλων της. Η Ελένη, όπως μας λέει, έχει ένα μεγάλο πάθος που ονομάζεται...σταυροβελονιά. Έτσι λοιπόν άρχισε να δημιουργεί ποδιές και είδη προικός που μοιάζουν με παραδοσιακά έργα τέχνης και ταυτόχρονα είναι μοντέρνα, φωτεινά και παιχνιδιάρικα. Πως ξεκίνησε όμως να ασχολείται η Ελένη Ψυχούλη με όλο αυτό;  

«Ήταν Πάσχα και ήμουν στο Βόλο όταν ερωτεύτηκα κεραυνοβόλα έναν σταμπωτό καμβά σε μια βιτρίνα. Σε ένα από τα τελευταία μαγαζιά με ταμπέλα «Εργόχειρο», «Κέντημα» ή κάτι τέτοιο, που επιβιώνουν ακόμη την εποχή του κινέζικου φασόν. Σε ένα ροδαλό ηλιοβασίλεμα της γαλλικής εξοχής, οι ευγενείς κάποιου πύργου έπαιζαν τυφλόμυγα, ενώ πίσω από μια πρασιά ο Έρωτας καιροφυλακτούσε πονηρά με τα βέλη του. Στην πιο λαμπρή στιγμή του κιτς, ο καμβάς περίμενε τη χρυσοχέρα που θα τον αναστήσει με μερικά εκατομμύρια βελονιές του γκομπλέν για να τον κρεμάσει κορνιζαρισμένο σε χρυσή κορνίζα στο σαλόνι της, πάνω από τον καναπέ. Η τύχη αποφάσισε η χρυσοχέρα να’μαι εγώ. Που το κέντημα το είχα οικοειοθελώς καταχωρήσει στα αζήτητα της παιδικής μου ηλικίας, μαζί με όλους τους υπόλοιπους καταναγκασμούς της γιαγιάς μου. Μετά τις πρώτες αβέβαιες βελονιές, το κακό είχε γίνει. Η σταυροβελονιά έγινε το πάθος κι ο μοναδικός λόγος της ύπαρξής μου» λέει χαρακτηριστικά και συνεχίζει: «Οι βουβές ώρες με τον εαυτό μου δούλεψαν μέσα μου το «μετά» του κόπου των έργων μου. Θρήνησα την «προίκα»-τη δικιά μου και τη δικιά σας-που κοιμόταν δεκαετίες παραχωμένη στη σκοτεινιά των συρταριών, θύμα του κόσμου που αλλάζει και βλέπει «αλλιώς» το ωραίο, που δεν καταδέχεται πια σεμεδάκια πάνω στην τηλεόραση και κεντημένα τραπεζομάντιλα στο τραπέζι της. Τα παλιά κεντίδια, πλακωτά-κοφτά-βελονάκια-κρητικές-γιαννιώτικες βελονιές και μακεδονίτικα υφαντά ξανείδαν το φως το αληθινό, βάφτηκαν σε ζωντανά χρώματα, άλλαξαν χρήση και ύφος, παντρεύτηκαν με υφάσματα που παλιά δεν θα καταδεχόντουσαν να κάνουν παρέα, αναζητώντας μια δεύτερη ευκαιρία στο σπίτι της δεύτερης χιλιετίας. Πανιά που χρόνια κουβαλούσα από τα ταξίδια μου στον κόσμο χωρίς να ξέρω ακριβώς το λόγο, βρήκαν το λόγο της ύπαρξής τους, και τα γιαπωνέζικα μεταξωτά χάρηκαν πολύ που γνωρίστηκαν με τις τραβέρσες της γιαγιάς μου». 

Ο λόγος αυτής της συλλογής είναι «μια ιδέα, μια πρόταση, μια παράκληση. Να ανοίξετε κι εσείς τα δικά σας ντουλάπια», λέει η Ελένη χαρακτηριστικά. 

«Να δώσουμε μαζί μια τύχη και στη δική σας, ανεκτίμητη, «προίκα». Να μεταμορφώσουμε παρέα τα δικά σας «καρεδάκια» σε μια απολύτως προσωπική ιστορία. Είμαστε όλοι παιδιά του σεμέν και της τραβέρσας πάνω στο σκρίνιο κι αυτή η αισθητική μας ενώνει, μας φέρνει πιο κοντά, σε ένα παρελθόν κεντημένο με τα ίδια μοτίβα, τα χρώματα μιας παιδικής ηλικίας που στα χέρια μας μπορεί να διηγηθεί μια ολοκαίνουρια ιστορία. Τίποτα δεν μπορεί να αναστήσει καλύτερα το θλιβερό, μονοχρωματικό τοπίο ενός μίνιμαλ σπιτιού από μια κεντημένη μαξιλάρα στο πάτωμα ή μια παρέα από μαξιλαράκια στον καφετί καναπέ. Το χρώμα είναι η λέξη που αλλάζει το γύρω αλλά και το εντός μας τοπίο στην εποχή της γκρίζας μελαγχολίας». 

Κάθε σταυροβελονιά, κάθε εργόχειρο είναι για την Ελένη Ψυχούλη μια ταινία -μια ιστορία- μια εικόνα, με αρχή, μέση και τέλος. Μια ταινία που στόχο έχει να κάνει ομορφότερη την κάθε μέρα μας.

«Όλοι έχουμε καταθέσει άσκοπο χρήμα σε κομμάτια που μια άψυχη πολυεθνική παράγει φασόν, τα ίδια σε κάθε σπίτι, στο γούστο ενός ανώνυμου σχεδιαστή που ποτέ δεν θα πληροφορηθεί την ύπαρξή μας. Ένθερμα τα υιοθετήσαμε, γιατί ήταν μόδα, γιατί έτσι έλεγαν τα περιοδικά και οι στυλίστες. Όμως, μέσα στη χειροποίητη δουλιά χτυπά μια ολοζώντανη καρδιά, μια προσωπική μυθολογία. Η μικρή στραβοτιμονιά στη βελονιά μαρτυρά την αδυναμία της κεντίστρας, τη στιγμή που έχασε το δρόμο της κι όλο αυτό είναι ομορφιά με υπογραφή, σαν κάποιος να σου διηγείται ένα παραμύθι με κλωστές αντί για λέξεις. Η ψυχή που βγαίνει από το μικρό ψεγάδι, τα χέρια που για μήνες αγκάλιασαν τον καμβά μέχρι να τον μεταμορφώσουν σε μια ταινία-μια ιστορία-μια εικόνα, με αρχή, μέση και τέλος. Για να κάνει ομορφότερη την κάθε μέρα μας. Μέσα από μια ομορφιά που τολμά να είναι μοναδική και ιδιαίτερη, όσο μοναδικό πρέπει να είναι το σπίτι μας. Το σπίτι με δικά μας λόγια. Εκτός από τραπεζομάντιλα, ριχτάρια για το σπίτι και την παραλία, καλύματα για κρεβάτια, φτιάχνω ποδιές και πιάστρες, μοναδικές μία-μία, ποδιές που μοιάζουν με λουλουδάτα, χαρούμενα φορέματα, να τις φοράει η μαγείρισσα πάνω από τις κατσαρόλες και να περνά κατευθείαν καλοντυμένη στο σαλόνι που την περιμένουν οι καλεσμένοι της. Γιατί πιστεύω ότι το μαγείρεμα δεν είναι πια μια κρυφή υπόθεση πίσω από κλειστές πόρτες αλλά μια διαδικασία κοινωνική, όπου συμμετέχουν όλοι οι φίλοι. Και ίσως το φαγητό να γίνεται νοστιμότερο, όταν νιώθεις όμορφη μαγειρεύοντας»! 

Για όσους θέλουν να τα βρουν:

*Από 10-30 Δεκέμβρη στο μπαζάρ Art & Crafts στο ΦΟΥΓΑΡΟ στο Ναύπλιο
*15 και 16 Δεκέμβρη στη Θεσσαλονίκη, στο Olicatessen, Βίκτωρος Ουγκώ 4, Α. Λαδάδικα, 2313 030 286