Την τελευταία του πνοή άφησε σήμερα, Πέμπτη 12 Μαρτίου, ο Γιάννης Ευσταθίου, μέλος του συγκροτήματος O.P.A. Τη δυσάρεστη είδηση έκανε γνωστή ο Γιώργος Γκικοδήμας που υπήρξε μουσικός του «συνοδοιπόρος».
«Γιάννη, να μας χαμογελάς από εκεί πάνω… RIP», έγραψε σε ανάρτησή του στο Facebook το άλλο μέλος του συγκροτήματος.
Οι O.P.A. (Oppressive People Attack) δημιουργήθηκαν το 1988 και έγιναν γνωστοί στο ελληνικό κοινό μέσα από επιτυχίες όπως το «Εντάξει». Δέκα χρόνια μετά την ίδρυσή του το συγκρότημα διαλύθηκε.
Το σχήμα αποτελούνταν από τον Γιώργο Γκικοδήμα στα φωνητικά και τον Γιάννη Ευσταθίου, ο οποίος είχε την ευθύνη για τη σύνθεση, την ενορχήστρωση και τα πλήκτρα. Η μουσική τους συνδύαζε στοιχεία από διαφορετικά είδη, όπως ποπ, ροκ και ραπ, ενώ ξεχώριζε για τον έντονα κοινωνικοπολιτικό στίχο.
Την παραγωγή του πρώτου τους άλμπουμ με τίτλο «Εν + Τάξει», που κυκλοφόρησε το 1990, ανέλαβαν οι Σεκόντος Μπουχαγιέρ και Μάνος Ξυδούς, ενώ στο τραγούδι «Μες τα Δυο της Μάτια» συνεργάστηκαν με τη Χάρις Αλεξίου. Το συγκρότημα ακολούθησε διαφορετικές πορείες το 1996, χρονιά κατά την οποία κυκλοφόρησε και ο τελευταίος τους δίσκος με τίτλο «Κάνουμε τ’ Αστεία Σοβαρά».
Μετά τη διάλυση του σχήματος, ο Γιώργος Γκικοδήμας συνέχισε τη μουσική του δραστηριότητα πραγματοποιώντας ζωντανές εμφανίσεις σε μουσικές σκηνές της Αθήνας.
Κλείσιμο
Η δισκογραφία των O.P.A. περιλαμβάνει τα άλμπουμ: «Εν + Τάξει» (1990), «Μητέρα Γη» (1992), «Τράγων Χορός» (1994) και «Κάνουμε τ’ Αστεία Σοβαρά» (1996).
Με λύσεις που προσαρμόζονται στις ανάγκες κάθε κατοικίας, η προστασία του σπιτιού γίνεται πιο ευέλικτη, πιο ολοκληρωμένη και πιο απλή με τα προγράμματα ασφάλισης κατοικίας της Eurolife FFH.
Νέο ψηφιακό πρόγραμμα επαγγελματικού προσανατολισμού «Τεχνολογία και το αύριο των επαγγελμάτων» powered by Telekom σε στρατηγική συνεργασία με τον οργανισμό The Tipping Point
Για δυόμισι χιλιάδες χρόνια, ο προσωπικός δάσκαλος ήταν προνόμιο λίγων. Σε τριάντα χρόνια ενδέχεται να έχει γίνει κάτι σαν υποδομή, όπως το νερό και το ρεύμα. Κι αυτό θα αλλάξει και τη διαδικασία της μάθησης, που ούτως ή άλλως δεν μπορεί -υπό το πρίσμα της ψηφιακής εξέλιξης- να είναι ίδια.