Ηλίας Βαλάσης: Κοίτα τις ρυτίδες μου, βγήκαν επειδή χαμογελώ εύκολα...

Ο Ηλίας Βαλάσης είναι ένας αντισυμβατικός άνθρωπος. Ο πρώην κομάντο της Ομάδας Υποβρυχίων Καταστροφών, που το 2003 μεταμορφώθηκε σε σταρ της reality τηλεόρασης, συνεχίζει να αναδύεται στην επιφάνεια ενός μακρόσυρτου παρόντος ως ηθοποιός. Μετά το κινηματογραφικό «Υπάρχω» το 2025, αυτή τη σεζόν τον βλέπουμε παντού: στις σειρές «Γιατί ρε πατέρα;» του ΑΝΤ1, στο «Σπίτι δίπλα στο ποτάμι» του ALPHA TV, αλλά και στο θεατρικό «Aγριος Σπόρος» που παίζεται στο Μικρό Χορν. Τον συνάντησα στην Κυψέλη, ένα σημείο της πόλης που τον γνωρίζει και το γνωρίζει καλά.

GALA: Μένεις στην περιοχή από τη δεκαετία των 00s. Την εποχή του πρώτου «Survivor», όπου δεν κέρδισες, αλλά πήρες όλη τη δόξα. Πώς ήταν η Κυψέλη τότε;
ΗΛΙΑΣ ΒΑΛΑΣΗΣ: Στα 00s η Κυψέλη είχε υποβαθμιστεί. Τώρα ξαναπαίρνει τα πάνω της, ξαναγίνεται η παλιά ωραία Κυψέλη. Κάποτε εδώ ζούσε η αριστοκρατία της Αθήνας. Ο παππούς της γυναίκας μου έλεγε πως όταν τον ρώτησαν πού θα πάει να ζήσει με την οικογένειά του, εκείνος απάντησε: «Στην Κυψέλη. Πού θα πάμε, στο Κολωνάκι; Στο βοσκοτόπι;».

G.: Η γυναίκα σου λοιπόν προέρχεται από αστικό τζάκι;
Η.Β.: Ναι, αλλά τελικά όλοι οι κάτοικοι της Αθήνας επαρχιώτες είμαστε. Αν εξαιρέσεις μια μικρή μειοψηφία που έχει ρίζες αθηναϊκές, μερικές χιλιάδες δηλαδή, τα υπόλοιπα εκατομμύρια που ζούμε εδώ επαρχιώτες, του επαρχιώτη, ω επαρχιώτη είμαστε.

G.: Τι σου αρέσει σήμερα στη γειτονιά σου;
Η.Β.: Η πολυπολιτισμικότητα. Είμαστε στη Φωκίωνος Νέγρη. Μου αρέσει ότι περπατώντας προς τα πάνω μπορεί να συναντηθούμε με γιορτή που έχουν στήσει άνθρωποι από τα Βαλκάνια ακούγοντας τη μουσική τους και ότι λίγο παραπάνω ίσως συμβεί το ίδιο με Αφρικανούς που χορεύουν στους δικούς τους ήχους. Νομίζω ότι αυτό που λέμε «αγαπώ την Ελλάδα» σημαίνει «αγαπώ την Ελλάδα με κάθε ψυχή που περιέχει». Για μένα πετυχημένος Ελληνας είναι αυτός που έχει καταφέρει τον ξένο να τον κάνει να αισθάνεται την πατρίδα μας πατρίδα του. Αν αγαπήσεις, αγάπη θα πάρεις.

G.: Η δημόσια εικόνα σου πάντα μου έδινε μια αίσθηση του σκληρού, αδιάλλακτου ανθρώπου.
Η.Β.: Για κοίτα καλύτερα το πρόσωπό μου. Κοίτα τις ρυτίδες μου. Βγήκαν επειδή χαμογελώ εύκολα. Ο,τι και να συμβεί, πάντα θα είμαι χαμογελαστός.

G.: Δεν γίνεται ποτέ κουραστικό αυτό; Δεν καταντά αυτοσκοπός το διαρκές χαμόγελο;
Η.Β.: Οχι βέβαια. Δεν μιλώ για κάτι τέτοιο. Κατάλαβα από πολύ μικρός ότι αν πάρεις τα πράγματα με την άσχημη εκδοχή τους, αν τα αφήσεις να σε καταβάλουν, θα βγεις από τις γραμμές της ζωής. Η στεναχώρια δεν φέρνει καμία αλλαγή.

G.: Είσαι πατέρας τριών παιδιών. Τι έχουν φέρει στη ζωή σου;
Η.Β.: Τα παιδιά μονιμοποίησαν το στοιχείο της χαράς μέσα μου. Είναι λες και το χαμόγελο, από τη γέννησή τους και μετά, διαγράφεται μόνιμα.

G.: Φέτος σε βλέπουμε παντού: θέατρο, τηλεόραση, σινεμά. Πόσους εαυτούς έχεις τελικά;
Η.Β.: Αμέτρητους. Κάθε άνθρωπος που γνωρίζω μου δίνει κάτι από τον εαυτό του. Πιστεύω ότι κάθε πλάσμα έχει κάτι ενδιαφέρον πάνω του, κάτι μοναδικό. Και από μικρός θυμάμαι να το αναζητώ αυτό για να το καταλάβω, να το πάρω· όταν αντιλαμβανόμουν τη μοναδικότητα που είχε κάποιος, ήθελα να την κάνω δική μου. Θα θελήσω να «διαβάσω» τα στοιχεία που τον κάνουν ιδιαίτερο για να τα αφουγκραστώ.

G.: Τι σου δίνει όλη αυτή η παρατήρηση;
Η.Β.: Ενα αποθεματικό τεράστιο. Το χρησιμοποιώ όποτε μου χρειάζεται.

G.: Στην τηλεόραση, είσαι στη σειρά του ΑΝΤ1 «Γιατί ρε πατέρα;» και στο «Σπίτι δίπλα στο ποτάμι» του ALPHA TV. Τι παίρνεις από αυτές τις συνεργασίες;
H.B.: Την είχα παρεξηγήσει αρχικά την τηλεόραση. Εβλεπα λίγα πράγματα. Νόμιζα ότι δεν μπορείς να αγγίξεις τις ψυχές των ανθρώπων μέσα από το γυαλί. Αλλαξα όμως άποψη. Τρυπάει η κάμερα. Μπορεί να αλλάξει τις ζωές των ανθρώπων. Πλέον, η τηλεόραση και ο κινηματογράφος είναι δύο είδη καλλιτεχνικής έκφρασης που αγαπώ έντονα.

G.: Εχεις υψηλή συναισθηματική νοημοσύνη;
H.B.: Ο Αριστοτέλης υποστήριζε ότι υπάρχουν δύο τύποι ηθοποιών: αυτοί που έχουν το χάρισμα και εκείνοι που βάλλονται από τον Θεό. Οι δεύτεροι είναι εκείνοι που τα πάντα περνούν από μέσα τους. Με αυτόν τον τρόπο προσεγγίζω όλους τους ρόλους μου. Ξεκινώ από την ψυχή, και μετά μπαίνει το σώμα, μετά ο λόγος.

G.: Η λέξη «ψυχή» βγαίνει συχνά από το στόμα σου. Γιατί;
H.B.: Η αλήθεια της ζωής είναι πολύ σκληρή κι εγώ την έβαλα στην άκρη για να ζω με το όνειρο. Για παράδειγμα, δεν διαβάζω ούτε τις κριτικές -καλές ή κακές- που μου γράφουν. Κριτής της δουλειάς μου είναι το χειροκρότημα, η ενέργεια των βλεμμάτων του κοινού. Για μένα ο θεατής είναι σαν ένας λευκός καμβάς που πάνω του αποτυπώνω την τέχνη μου. Κι εκείνος με τη σειρά του βάζει τη δική του ενέργεια που φτάνει στη σκηνή. Είναι ένα περιβάλλον διαρκούς ενεργειακού πάρε-δώσε.

G.: Τι σε τράβηξε στο θεατρικό «Αγριος Σπόρος»;
H.B.: Η ουσία του έργου που έγραψε ο σπουδαίος Γιάννης Τσίρος. Μπορεί να διαδραματίζεται στην ελληνική περιφέρεια, αλλά η ουσία του ανοίγεται σ’ ένα παγκόσμιο φαινόμενο. Καταπιάνεται με τις σχέσεις των ανθρώπων και πώς αυτές διαμορφώνονται, εξελίσσονται, μεταβάλλονται σε ένα ασφυκτικό περιβάλλον όπου ο αδύναμος βάλλεται από παντού και ο ισχυρός μπορεί να διαμορφώσει τις ζωές των ανίσχυρων. Αν το δεις έτσι, είναι ένα πολιτικό έργο.

G.: Μια κοινή θεωρία είναι ότι το πλαίσιο γύρω από την τέχνη μοιάζει μεγαλύτερο πλέον από την ίδια την τέχνη. Συμφωνείς;
H.B.: Κοίτα, γι’ αυτή την κατάσταση ευθύνη φέρουν και τα ΜΜΕ. Είναι σαν να σου δίνουν ένα κουτί με λαμπερό περιτύλιγμα, αλλά όταν το ανοίξεις, δεν υπάρχει δώρο. Είναι φορές που πας να δεις κάτι που είναι φωταγωγημένο έντονα, έχει σκηνοθετηθεί μια ολόκληρη φιλολογία γύρω από αυτό, που περιμένεις το αποτέλεσμά του να είναι θεάρεστο, αλλά βλέπεις ότι δεν έχει ψυχή, είναι πατάτα. Και αναρωτιέσαι τελικά, γιατί ένα ολόκληρο σύστημα έχει φτιαχτεί για να στηρίξει αυτή τη λογική. Τις προάλλες είδα ένα βίντεο με έναν τύπο που είχε πάρει μια βούρτσα και πάνω στον καμβά που πατούσε έκανε κύκλους και γραμμές αριστερά και δεξιά. Οταν τελείωσε, το κοινό τον αποθέωσε με δάκρυα στα μάτια!

G.: Η σχέση σου με το χρήμα ποια είναι;
H.B.: Καμία. Το χρήμα και η σεξουαλικοποίηση των κοινωνιών μάς απομακρύνουν από την ουσία της ζωής. Ζούμε στην εποχή της αποχαύνωσης. Είναι λες και οι ζωές μας έχουν ένα δρομολόγιο, να έχουμε καλά αμάξια, να φουσκώνουμε μυς στο γυμναστήριο, να είμαστε απαραιτήτως θελκτικοί, να έχουμε καλά σπίτια. Εγώ όμως θέλω άλλα πράγματα. Να ακούω το σιντριβάνι της πλατείας μου, να παραμένω συγκεντρωμένος στις πραγματικές μου ανάγκες και να έχω τις αισθήσεις μου ενεργές. Κάποτε ήμουν ο Νο 1 κυνηγός της ηδονής, αλλά όταν παντρεύτηκα, αφοσιώθηκα στον άνθρωπό μου. Πια γνωρίζω πως η ηδονή δεν αφορά μόνο τη σάρκα, αλλά και την πνευματική σύνδεση που αναπτύσσουμε με τον άνθρωπό μας.

G.: Πώς βλέπεις τη γυναίκα στη σύγχρονη κοινωνία;
H.B.: Δεν μπορώ να μιλήσω έτσι γενικά, μπορώ να μιλήσω μόνο για τη γυναίκα που ξέρω εγώ και είναι η μητέρα των τριών παιδιών μας. Είναι ο βράχος, η ρίζα, ο διοικητής, ο κυβερνήτης. Μας δίνει τη δύναμη που θέλουμε εγώ και τα παιδιά μας για να προχωράμε, να γινόμαστε καλύτεροι. Είναι λες και εκείνη κάνει 65 δουλειές κι εγώ μόνο μία. Είναι η βασίλισσα των πάντων.