Πέντε χρόνια κάθειρξη σε αρχαιοκάπηλους - «σφράγισε» την ποινή ο Άρειος Πάγος

Ο Αρειος Πάγος επικύρωσε τις ποινές κάθειρξης 5 ετών που έχουν επιβληθεί σε δύο αρχαιοκάπηλους, ένας εκ των οποίων είναι ανιψιός νομάρχη στην Περιφέρεια της Μακεδονίας, οι οποίοι μεταξύ άλλων επιχείρησαν να πουλήσουν σε αστυνομικούς, δήθεν ενδιαφερόμενους αγοραστές, ένα αυθεντικό μπρούτζινο άγαλμα του «Αλεξάνδρου», του 2ου αιώνα π.Χ., έναντι 7 εκατ. ευρώ.

Ακόμη, βρέθηκαν στις κατοικίες τους μεγάλος αριθμός αρχαίων, όπως μια μπρούτζινη κεφαλή αγοριού του 2ου αιώνα μ.Χ., νομίσματα, κ.λπ., η αξία των οποίων υπερβαίνει το 1,3 εκατ. ευρώ.

Στη Διεύθυνση Ασφάλειας Θεσσαλονίκης περιήλθε ανώνυμη πληροφορία ότι δύο άτομα στην περιοχή της Θράκης κατέχουν ένα αρχαίο άγαλμα του «Αλεξάνδρου» και διαπραγματεύονται την πώλησή του έναντι των 7 εκατ. ευρώ.

Αστυνομικός, προσποιούμενος τον ενδιαφερόμενο υποψήφιο αγοραστή, ήρθε σε επαφή με άτομο, το οποίο του έδωσε τρεις φωτογραφίες του επίμαχου αγάλματος. Ακολούθησε νέα πληροφορία ότι το άγαλμα θα μεταφερόταν από την περιοχή της Ξάνθης προς τη Θεσσαλονίκη και δόθηκαν τα στοιχεία του οχήματος που θα μεταφερόταν (αριθμός κυκλοφορίας και μάρκα αυτοκινήτου)

Ετσι, οργανώθηκε από την ΕΛ.ΑΣ. ειδική επιχείρηση και έγινε μπλόκο στην εθνική οδό στο ύψος της διασταύρωσης προς την Καβάλα. Στο αυτοκίνητο βρέθηκε ένα μπρούτζινο άγαλμα του «Αλεξάνδρου», «τύπου δορυφόρου του Λυσίππου» (σ.σ.: ο τελευταίος ήταν ο επίσημος γλύπτης του Αλεξάνδρου), «επιμελώς κρυμμένο στο πορτ παγκάζ του οχήματος, κάτω από τη μοκέτα του πατώματος του πορτ μπαγκάζ, τυλιγμένο σε μια κουβέρτα».

Ακόμη, βρέθηκε ένα laptop, ένας εξωτερικός σκληρός δίσκος και τρία CD, τα οποία περιείχαν φωτογραφίες από αρχαία αντικείμενα και νομίσματα.

Μετά τη σύλληψη των κατηγορουμένων διενεργήθηκε έρευνα στα σπίτια τους και βρέθηκαν μια μπρούτζινη κεφαλή αγοριού του 2ου αιώνα μ.Χ., μία μπρούτζινη προτομή φιλοσόφου με βάση, ένα αργυρό νόμισμα αρχαϊκών χρόνων (Βέργης) χρονολόγησης 525-500 π.Χ., που απεικονίζει από τη μία πλευρά έναν σάτυρο προς τα αριστερά, που κρατά από το χέρι μαινάδα που χορεύει και από την άλλη πλευρά ένα έγκοιλο τετράγωνο, έντεκα χρυσά νομίσματα, μπρούτζινο νόμισμα βυζαντινών χρόνων, του 12ου αιώνα μ.Χ., το οποίο απεικονίζει από τη μία πλευρά έναν Χριστό και από την άλλη πλευρά Αυτοκράτορα, τρεις πλαστές σφραγίδες με την ένδειξη «ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΠΡΟΞΕΝΕΙΟΝ Της ΕΛΛΑΔΟΣ ΚΟΥΡΙΤΙΜΠΑΣ» (η Κουριτίμπα είναι πόλης της Νότιας Βραζιλίας), χάρτες, φωτογραφίες νομισμάτων, κ.λπ. Η αξία των αρχαιολογικών ευρημάτων εκτιμήθηκε ότι υπερβαίνει το 1,3 εκατ. ευρώ.

Τα αρχαιολογικά ευρήματα που βρέθηκαν στην κατοχή τους χαρακτηρίστηκαν ως «μοναδικής ιστορικής, αρχαιολογικής και εμπορικής αξίας» και τους αποδόθηκε «οργανωμένη, συστηματική και επαγγελματική ενασχόλησή τους με την παράνομη διακίνηση αρχαίων αντικειμένων».

Οι δύο ήδη φυλακισμένοι, ο ένας εκ των οποίων ασχολείται με την εμπορία προγραμμάτων διατροφής, διαίτης και συμπληρωμάτων διατροφής, με έδρα την Κωνσταντινούπολη, ο οποίος είναι και ανιψιός νομάρχη στη Μακεδονία και μέσω αυτού γνώρισε τον δεύτερο εμπλεκόμενο, ο οποίος αφού επαναπατρίστηκε (ήταν μετανάστης στην Γερμανία) ασχολήθηκε με τη γεωργία και την κτηνοτροφία, υποστήριξαν ότι το μπρούτζινο άγαλμα του «Αλεξάνδρου» ήταν αντίγραφο-απομίμηση, δώρο προερχόμενο από Τούρκο έμπορο (μεσίτη). Ο ισχυρισμός όμως αυτός κρίθηκε από τους δικαστές αβάσιμος, καθώς αφενός «προσκρούει στους κανόνες της κοινής λογικής» και αφετέρου κατερρίφθη από αρχαιολόγους, συντηρητές έργων τέχνης, χημικούς, κ.λπ.

Πέρα από αυτά, όμως, σύμφωνα με τη δικαστική απόφαση, το άγαλμα του «Αλεξάνδρου», «βρέθηκε επιμελώς κρυμμένο και τυλιγμένο σε κουβέρτα σε χώρο του αυτοκινήτου μη προσβάσιμο, γεγονός καταφανώς δηλωτικό της πρόθεσης των κατηγορουμένων να αποκρύψουν την ύπαρξή του και ως εκ τούτου και της γνώσης τους περί του χαρακτήρα του ως αρχαίου αντικειμένου, ενώ εάν ήταν αληθής ο ισχυρισμός τους, δεν θα υπήρχε κανένας λόγος που να δικαιολογεί την τόσο επιμελή και ασφαλή απόκρυψή του και το περιτύλιγμα της κουβέρτας».

Ο κάθε κατηγορούμενος καταδικάστηκε από το Εφετείο Κακουργημάτων Θεσσαλονίκης σε ποινή κάθειρξη 5 ετών για υπεξαίρεση μνημείων ιδιαίτερα μεγάλης αξίας από κοινού, κατ' εξακολούθηση και κατ' επάγγελμα, αφού προηγούμενα τους αναγνωρίστηκε το ελαφρυντικό της καλής συμπεριφοράς μετά την τέλεση της πράξης.

Και όπως χαρακτηριστικά αναφέρεται στην αρεοπαγίτικη απόφαση, οι πράξεις τους συνιστούν εξακολούθηση του ίδιου εγκλήματος, καθώς «ενεργώντας από κοινού, δηλαδή έχοντας κοινό δόλο και κατόπιν συναπόφασης, ιδιοποιήθηκαν παράνομα ξένα κινητά πράγματα, ανήκοντα στην κυριότητα του Ελληνικού Δημοσίου, τα οποία περιήλθαν στην κατοχή τους με οποιονδήποτε τρόπο, η δε πράξη τους αυτή είχε ως αντικείμενο αρχαία μνημεία με ιδιαίτερα μεγάλη αξία, ενώ από την επανειλημμένη τέλεση της πράξης και την υποδομή που είχαν διαμορφώσει, με πρόθεση επανειλημμένης τέλεσης αυτής, προκύπτει ο σκοπός τους για διαρκή πορισμό από αυτήν εισοδήματος».

Το Ζ΄ Ποινικό Τμήμα του Αρείου Πάγου απέρριψε ως αβάσιμες τις αιτήσεις με τις οποίες ζητούσαν να αναιρεθεί η καταδικαστική για εκείνους απόφαση του Εφετείου Θεσσαλονίκης.

Οι αρεοπαγίτες έκριναν ότι το Δευτεροβάθμιο Δικαστήριο διέλαβε στην απόφασή του την απαιτούμενη από τις διατάξεις του Συντάγματος και του Κώδικα Ποινικής Δικονομίας ειδική και εμπεριστατωμένη αιτιολογία, η οποία εμπεριείχε σαφήνεια, πληρότητα, χωρίς αντιφάσεις ή λογικά κενά.

Τέλος, οι αρεοπαγίτες απέρριψαν τον ισχυρισμό των δύο ότι κακώς δεν τους δόθηκε και το δεύτερο ελαφρυντικό που είχαν ζητήσει, δηλαδή ότι «έζησαν έως τον χρόνο τέλεσης της πράξης έντιμη, ατομική, οικογενειακή, επαγγελματική και γενικά κοινωνική ζωή», προκειμένου να μειωθεί η ποινή τους.