Τα πέτρινα περάσματα και τα ίχνη από παλιά μονοπάτια διαμορφώνουν σήμερα την εικόνα στο Κόρδεσι, έναν
οικισμό που δεν εγκαταλείφθηκε βίαια αλλά σταδιακά έπαψε να κατοικείται. Το φως που διαπερνά τα ερειπωμένα σημεία θυμίζει ότι στον τόπο αυτό υπήρξαν κάποτε καθημερινότητα, φωνές και ανθρώπινη παρουσία.
Κάποτε το Κόρδεσι αναφερόταν ως οικισμός της Ροδιάς, μια μικρή κουκκίδα στον χάρτη της Θεσσαλίας. Σήμερα, όμως,
δεν υπάρχει ως ζωντανή κοινότητα, αλλά ως αίσθηση. Σαν μια παλιά ανάμνηση που αρνείται να σβήσει, σαν βλέμμα στραμμένο προς το βουνό, που θυμίζει ότι εδώ υπήρξε κάποτε καθημερινότητα, φωνές και ζωή.
Παρά την απόλυτη ερημιά, ο τόπος μοιάζει να διατηρεί κάτι πολύτιμο: τη μαρτυρία ότι κάθε
χωριό, όσο μικρό ή άγνωστο κι αν είναι, αφήνει το αποτύπωμά του στον χρόνο. Ένα αόρατο ίχνος που επιμένει, σαν παλμός κρυμμένος βαθιά στη γη του Ολύμπου.
Όπως αναφέρει το
onlarissa.gr, το Κόρδεσι είναι σήμερα
ακατοίκητος οικισμός της Περιφερειακής Ενότητας Λάρισας, χτισμένος σε υψόμετρο περίπου 300 μέτρων.
Απέχει περίπου 32 χιλιόμετρα βόρεια της Λάρισας και αντίστοιχη απόσταση βορειοανατολικά από τον
Τύρναβο, που αποτελεί την έδρα του δήμου. Η πρώτη επίσημη αναφορά του ως ξεχωριστού οικισμού γίνεται το 1961, όταν καταγράφηκε στην κοινότητα Ροδιάς.
Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, το χωριό δεν έχει μόνιμους κατοίκους. Εδώ και
περισσότερα από 25 χρόνια παραμένει έρημο, ενώ οι τελευταίοι άνθρωποι που έζησαν εκεί
έφυγαν πριν από περίπου 35 χρόνια. Κι όμως, παρότι δεν κατοικείται πια, το Κόρδεσι συνεχίζει να υπάρχει μέσα από τη μνήμη, αποδεικνύοντας ότι ακόμη και η σιωπή μπορεί να αφηγηθεί μια ιστορία.