Ένας τρόφιμος της Κιβωτού του Κόσμου, που μένει σε δομή της από τα οκτώ του χρόνια μαζί με τα αδέλφια του διέψευσε όλα όσα έχουν δει το φως της δημοσιότητας και αφορούν τον πατέρα Αντώνιο.
«Ο πατήρ Αντώνιος είναι πατέρας μου, τον λέω “πατέρα”, γιατί δεν γνώρισα πατέρα σε αυτήν την ζωή. Ήταν ο μοναδικός άνθρωπος που με βοήθησε στη ζωή και εμένα και τον αδελφό μου», ανέφερε αρχικά ο Παντελής, μιλώντας στον ΑΝΤ1.
«Τίποτα από όσα ακούγονται δεν έχουν γίνει ποτέ. Ξέρω και τον 17χρονο και τον 19χρονο που κάνουν τώρα καταγγελίες. Τους “έχουμε μεγαλώσει” και αυτούς στην Κιβωτό του Κόσμου. Η μητέρα του 19χρονου νομίζω είναι ακόμη στα “VIP” σπίτια, τους έχει (ενν. ο π. Αντώνιος) και τους φροντίζει και τους έχει στα ώπα-ώπα. Η μητέρα του 19χρονου μπορεί να είναι ακόμη στο σπίτι της Κιβωτού του Κόσμου επειδή είναι υπερβολικά άρρωστη», υποστήριξε στη συνέχεια.
Στη συνέχεια τόνισε πως «εγώ και ο αδελφός μου κάναμε μασάζ στα πόδια και στην πλάτη του πατρός Αντωνίου για να τον ξεκουράσουμε, όπως θα έκανε κάθε παιδί στον πατέρα του. Ποτέ δεν μας το ζήτησε, επειδή ήταν ο “πατέρας” μας, το θέλαμε μόνοι μας. Δεν το δεχόταν, αλλά τον βάζαμε κάτω και του κάναμε μασάζ».
Επιπλέον ο νεαρός τρόφιμος είπε ότι κάθε καλοκαίρι ο πατέρας Αντώνιος έπαιρνε μαζί του περίπου 20 παιδιά και πήγαιναν μαζί διακοπές, λέγοντας χαρακτηριστικά πως έχει γυρίσει όλα τα νησιά, διευκρινίζοντας ότι στην παρέα των παιδιών βρίσκονταν και κορίτσια.
Σε μια εποχή όπου η γεωπολιτική αβεβαιότητα, οι διαταραχές στις εφοδιαστικές αλυσίδες και ο διεθνής ανταγωνισμός επαναπροσδιορίζουν τις προτεραιότητες των κρατών, η παραγωγική βάση μιας χώρας αποκτά ξανά στρατηγική σημασία.
Υπάρχουν μέρες που μοιάζουν μικρές στα μάτια των μεγάλων αλλά είναι τεράστιες για ένα παιδί. Η πρώτη μέρα στο σχολείο μετά τις διακοπές. Η σχολική εκδρομή που περιμένει εδώ και εβδομάδες. Η απαγγελία ενός ποιήματος μπροστά στην τάξη. Η πρώτη προπόνηση, ένας αγώνας, μια νέα γνωριμία.
Μια πρωτοβουλία του καφέ NESCAFÉ® φέρνει παιδιά της ΚΥΔΩΝ Special Team και παιδιά εργαζομένων της Nestlé στο ίδιο γήπεδο, δείχνοντας στην πράξη ότι ο αθλητισμός μπορεί να δημιουργεί χώρο για όλους.
