LIVE

Κορωνοϊός

ΕΑΑΣ: Να γίνουν σεβαστά τα δικαιώματα των Ελλήνων στην Αλβανία

1280px-AutonomyDeclaration1914

Συμπληρώνονται 107 χρόνια από την Επέτειο Αυτονομίας της Βορείου Ηπείρου

Να γίνουν σεβαστά τα δικαιώματα της ελληνικής μειονότητας στην Αλβανία, ζητάει η Ένωση Αποστράτων Αξιωματικών Στρατού (ΕΑΑΣ), μ’ αφορμή τη σημερινή 107η επέτειο Αυτονομίας της Βορείου Ηπείρου, στο πλαίσιο του αλβανικού κράτους.

Μ’ ανακοίνωσή της η ΕΑΑΣ αναφέρεται στο ιστορικό της επετείου, καταγγέλλοντας τις μεθοδεύσεις των Τιρανων, για καταπάτηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων των Ελλήνων της Βορείου Ηπείρου, όπως προκύπτουν από διεθνείς συμβάσεις και συνθήκες που και η Αλβανία υπέγραψε Αναφέρει συγκεκριμένα η ανακοίνωση της ΕΑΑΣ:

«Η 17η Φεβρουαρίου 1914, ημέρα Ανακηρύξεως της Αυτονομίας της Βορείου Ηπείρου, είναι ένα από τα σημαντικότερα κεφάλαια της ένδοξης ιστορίας του Βορειοηπειρωτικού Ελληνισμού. Τον Φεβρουάριο του 1914 χρειάστηκε μια εβδομάδα για να λάβει σάρκα και οστά ένας διαχρονικός πόθος των Βορειοηπειρωτών. Πρώτη ξεσηκώθηκε η Xειμάρρα, στις 9 Φεβρουαρίου, με αρχηγό τον θρυλικό Σπύρο Mήλιο. Στις 16 Φεβρουαρίου κηρύχτηκε η αυτονομία στους Αγίους Σαράντα και το Δέλβινο και στις 17 ανακηρύχθηκε η Αυτονομία της Βορείου Ηπείρου. Η Βόρειος Ήπειρος, παρά το γεγονός δύο διαδοχικών απελευθερώσεών της μέσα σε διάστημα λίγων ετών τον 20ό αιώνα, βρίσκεται ακόμα στο έλεος και υπό την αυταρχική εξουσία του αλβανικού κράτους και οι αδελφοί μας βιώνουν μια σειρά από δυσμενείς φυλετικές διακρίσεις σε βάρος τους. Κατάσχονται περιουσίες Βορειοηπειρωτών, κατεδαφίζονται οικίες, δολοφονούνται αθώοι όπως ο Αριστοτέλης Γκούμας και ο Κώστας Κατσίφας επειδή μιλούσαν, ζούσαν και δρούσαν ελληνικά και οι Βορειοηπειρώτες Έλληνες βιώνουν μια αδιάκοπη κατάσταση καταπίεσης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων τους αλλά και εκείνων που απορρέουν από την αναγνώρισή τους ως μέλη Εθνικής Μειονότητας εντός της αλβανικής επικράτειας. Η ΕΑΑΣ. αποτίνει φόρο τιμής στους αγωνιστές που οδήγησαν τα πράγματα στην Ανακήρυξη της Αυτονομίας της Βορείου Ηπείρου την 17η Φεβρουαρίου του 1914 και προτρέπει τους νέους μας να ακολουθήσουν τα πρότυπα της ανδρείας και της αρετής, που πρωτοστάτησαν στους εθνικούς αγώνες του βορειοηπειρωτικού Ελληνισμού».

Ειδήσεις σήμερα

Kορωνοϊός: Στα 755 τα νέα κρούσματα - 313 οι διασωληνωμένοι, 13 θάνατοι 

Κικίλιας: Πώς και πότε θα εμβολιαστούν όσοι έχασαν το ραντεβού λόγω κακοκαιρίας 

Κακοκαιρία «Μήδεια»: Ακόμη στο σκοτάδι 32.000 νοικοκυριά - Αναζητούνται οι ευθύνες μεταξύ δήμων και ΔΕΔΔΗΕ 
Ακολουθήστε το protothema.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις

Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, τη στιγμή που συμβαίνουν, στο Protothema.gr

Ρoή Ειδήσεων

Ειδήσεις Δημοφιλή Σχολιασμένα

Best of Network

ΣΧΟΛΙΑ (12)

θεσπρωτος Υ.Γ.

Καί επειδη αυτά ... είναι παλιά Ας παμε καί στά φρέσκα ! το 1990-91 , τότε που ο Σαμαρας , καλωσόριζε ταδερφια μας "καλώς ταδερφια μας ...!! " Ας δουμε το καλωσόρισμα !!. Οταν ηρθαν στην Ελλαδα , τούς δωσαμε δουλεια , καί δουλεψαν στα χωραφια μας , που ειχαν να δουν εργατη Ελληνα 40 χρόνια , απο το πρωϊ μεχρι τό βραδυ για ενα κομματι ψωμι !!! και σε αρκετες περιπτώσεις , οταν τελειωναν τις δουλειές που τους ειχαν αναθεσει , τα ΑΦΕΝΤΙΚΑ !! και επρεπε να τους πληρωσουν , τά ΑΦΕΝΤΙΚΑ ! επαιρναν τηλεφωνο την αστυνομια , για να τους συλλαβει και τους εστελναν πισω στην αλβανια χωρις φραγκο ..ΑΦΗΣΤΕ ΛΟΙΠΟΝ ΕΣΕΙΣ ΤΗΣ ΕΑΑΣ.. ΤΑ ΑΝΘΡΩΠΙΝΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ !!

θεσπρωτος

Οι αντάρτες του ΕΔΕΣ, που κυριαρχούσαν στην περιοχή, προέβησαν μετά την αποχώρηση των Γερμανών σε ένα όργιο βίας, αδιάκριτων εκτελέσεων και λεηλασιών που κορυφώθηκαν με τη μαζική εκδίωξη των Τσάμηδων στην Αλβανία, τον Σεπτέμβριο του ’44.H περίπτωση αυτή αποτελεί αναμφίβολα εθνοκάθαρση. Το ερώτημα παραμένει αν υπήρξε αποτέλεσμα προμελετημένης κεντρικής απόφασης ή αν προήρθε από πράξεις αντεκδίκησης σε τοπικό επίπεδο. H Μαντά προκρίνει τη δεύτερη εκδοχή. Προσωπικά πιστεύω ότι η απόσταση ανάμεσα στις δύο εκδοχές είναι πολύ μικρή. Παρόλο που ο ΕΔΕΣ ήταν μια αποκεντρωμένη οργάνωση όπου, αντίθετα με το EAM, η κεντρική διοίκηση δύσκολα έλεγχε τους τοπικούς οπλαρχηγούς, τίποτε δεν δείχνει ότι η ηγεσία του είχε την παραμικρή (και πραγματική) διάθεση να τους συγκρατήσει. H πολιτική συγκυρία τον Σεπτέμβριο του 1944 επέτρεπε την «τελική λύση» του τσαμικού ζητήματος και, κατά τη γνώμη μου, ο ΕΔΕΣ δεν δίστασε να αδράξει την ευκαιρία. Πηγη : ιστορικός Γ. Μαργαριτης .

@

Αφού με κράτησαν φυλακισμένο για τέσσερις ημέρες, με άφησαν να φύγω για να πάω να θάψω τους νεκρούς. Στην περιοχή ‘η εκκλησία του Άη Γιώργη’, αναγνώρισα 5 πτώματα. Οι υπόλοιποι ήταν αδύνατον να αναγνωριστούν, εξαιτίας των βασανιστηρίων που είχαν υποστεί. Τα 5 θύματα που αναγνώρισα ήταν: ο Μετ Τσέρε, ο Σαμί Ασίμι, ο Μαχμούτ Κούπι, ο Άντεμ Μπεκίρι και ο Χακί Μίλε. Δύο ημέρες αργότερα, με έστειλαν στα Βώλια, κοντά στο σπίτι του Δημήτρη Νικολάου, όπου είχαν σκοτώσει 8 ανθρώπους. Δεν μπόρεσα να τους αναγνωρίσω επειδή τους είχαν κόψει κομματάκια. Παντού τριγύρω υπήρχαν πτώματα. Μία γυναίκα με το ονοματεπόνυμο Σανιγιέ Μπολλάτι υπέσθη φοβερά βασανιστήρια και την έκαψαν ζωντανή με οινόπνευμα. Αυτή η τραγωδία έγινε την Τετάρτη, ενώ την Παρασκευή το πρωί μεταφέρθηκε από τη μητέρα της και δύο συγχωριανούς κατά διαταγή των παρακρατικών και αφού την κάλυψαν με μία κουβέρτα, την έκρυψαν σε μία αποθήκη ώστε να μην τη δει κανείς. Η καημένη γυναίκα πέθανε 5 ημέρες αργότερα. Το πτώμα της είχε γεμίσει σκουλήκια. Όλα αυτά που αναφέρω εδώ, τα έχω δει με τα μάτια μου. Στην αρχή, κρύφτηκα για 5 μέρες σε μία σοφίτα, αλλά με έπιασαν οι μοναρχο-φασίστες και με οδήγησαν μπροστά στον Κρανιά ο οποίος αφού με ρώτησε διάφορα, διέταξε να με φυλακίσουν. Στη φυλακή βρήκα άλλα 380 άτομα, ανάμεσα τους γυναίκες και παιδιά. 120 από αυτούς πέθαναν από την πείνα. Τέσσερα άτομα μαζί με ‘μένα ήμασταν στη φυλακή για 15 ημέρες, μετά απ’ τις οποίες μας μετέφεραν στην Πρέβεζα (Prevezë) και από εκεί στα Γιάννενα (Janinë), όπου μείναμε για 40 ημέρες. Εκεί μας υπέβαλαν απερίγραπτα βασανιστήρια. Απελευθερωθήκαμε ύστερα από την άφιξη στην πόλη των δυνάμεων του ΕΑΜ.»

θεσπρωτος

Η Ραμπιέ Σεριάνι λέει: «Σκότωσαν τον πατέρα μου. Σκότωσαν τον πεθερό της θείας μου. Τους έστειλαν στο τζαμί της Παραμυθιάς. Είπαν στη θεία μου και σε μερικές άλλες γυναίκες να καθαρίσουν το τζαμί. Όταν πήγαν στο τζαμί, ήταν γεμάτο με ακέφαλα πτώματα. Η θεία μου αναγνώρισε τον αδερφό της από τη μπλούζα που φορούσε. Ήταν ο μοναδικός της αδερφός ανάμεσα σε 5 αδερφές που είχε. Αναγνώρισε τον πεθερό της από ένα χαρακτηριστικό που είχε στις κάλτσες του… Τελικά δεν υπήρχε τίποτα να καθαρίσουν. Τις είχαν πάρει στο τζαμί μόνο για να δουν..». «Ήμουν ήδη παντρεμένη για δύο χρόνια όταν σκότωσαν τον εικοσι-πεντάχρονο αδερφό μου και τους δύο αδερφούς του άντρα μου’ τον Σουλεϊμάν, τον Χαμίτ και τον αδερφό μου τον Εκρέμ. Ο ένας ήταν 39 και ο άλλος ήταν 22 χρονών. Μας πήραν και τα 700 πρόβατα που είχαμε…» λέει μία άλλη ηλικιωμένη πλέον γυναίκα (δεν θυμάμαι το όνομα της). Η Σανιγιέ Μπολλάτι από την Παραμυθιά (Ajdonat) κάηκε ζωντανή ρίχνοντας της οινόπνευμα, αφού πρώτα της έκοψαν τους μαστούς και της έβγαλαν τα μάτια. Ο Ομέρ Μουράτι δολοφονήθηκε, έκοψαν το σώμα του σε κομμάτια και τα περιέφεραν στην Παραμυθιά. Στο σπίτι του Σούλο Τάρι είχαν συγκεντρωθεί περισσότερες από σαράντα γυναίκες. Ο Τσίλι Πόποβα απ’ το χωριό Πόποβο (Αγία Κυριακή) μαζί με μία ομάδα στρατιωτών, μπήκαν στο σπίτι και ξεκίνησαν να βιάζουν τις γυναίκες και τα κορίτσια σε ένα από τα δωμάτια. Οι κραυγές των γυναικών ακούγονταν όλη τη νύχτα. Ο Σέρι Φέιζο, ο Φικρέτ Σούλο Τάρι και άλλοι, δολοφονήθηκαν.Ο Σαλί Μουχεντίνι, ο Αμπεντίν Μπάκος, ο Μουχάμμεντ Πρόνια και ο Μάλο Σεϊντίου βασανίστηκαν, τους έκοψαν τα δάχτυλα, τη μήτη, τη γλώσσα και τα δάχτυλα των ποδιών, και ενόσο αυτοί σφάδαζαν από τους πόνους, οι αντάρτες του Ζέρβα χόρευαν και εξυμνούσαν τον αρχηγό τους. Στο τέλος τους σκότωσαν χτυπόντας τους με μαχαίρια και κοφτερά αντικείμενα. Ακολουθεί η περιγραφή του Εσρέφ Χιλμί, κατοίκου της Παραμυθιάς, ο οποίος περιέγραψε τη σφαγή που έγινε στην περιοχή: «Την Τρίτη, 27 Ιουνίου 1944, στις 7 το πρωί, οι Έλληνες αντάρτες (του Ζέρβα), υπό τον συνταγματάρχη Κρανιά, τους Χρήστο Σταυρόπουλο, Λευτέρη Στρουγκάρη, και Νικόλαο Τσένο, μπήκαν στην πόλη και η διαταγή δόθηκε: κανένας δεν έπρεπε να ζήσει… Το ίδιο απόγευμα, συνέλλαβαν τους άντρες, τις γυναίκες και τα παιδιά, λες και ήταν κλέφτες. Το επόμενο πρωί όλοι οι άντρες δολοφονήθηκαν.

θεσπρωτος

Στήν Παραμυθιά : Ο Ραχμί Ουζέιρι λέει: «Σκότωναν γυναίκες και παιδιά. Είχαν ξεκοιλιάσει γυναίκες και τους έπαιρναν τα έμβρυα μέσα από τις κοιλιές τους. Τους είχαν κόψει τα δάχτυλα και τους έπαιρναν ό,τι κόσμημα φορούσαν..». Ο Φαήκ Μπολλάτι λέει: «Το πρώτο που μας ζήτησαν ήταν για χρυσό. Ό,τι είχαμε, ό,τι είχαν η μητέρα μου και η θεία μου στον λαιμό τους και στα δάχτυλα τους τους τα άρπαξαν. Τότε είπαν στη μητέρα μου: {Θέλουμε τον γιο σου για ένα λεπτό. Θα τον πάρουμε και θα στον ξαναστείλουμε σε ένα λεπτό}. Δεν το είδα αλλά άκουσα τη μητέρα μου να κραυγάζει και να χοροπηδάει’ είχαν κόψει το κεφάλι του αδερφού μου. Ήταν μόνο 17 χρόνων…. Ένας γείτονας μας μας πήρε μετά στο σπίτι του. Το όνομα του ήταν Τσιλ Μπάρμπα. Του δώσαμε μερικά χρήματα και μας άφησε να μείνουμε στο σπίτι του. Αφού τη νύχτα μας πήρε χρυσαφικά και ό,τι μας είχε απομείνει, μας πήρε την άλλη μέρα σε μία εκκλησία. Στην εκκλησία θυμάμαι ότι τρεις φορές μας έβγαλαν έξω ώστε να μας σκοτώσουν αλλά παρενέβησαν κάποιοι Βρετανοί στρατιώτες και σωθήκαμε.. υπήρχε και μία γυναίκα. Τότε μας πήγαν για τέσσερις μήνες στην Ηγουμενίτσα, σε ένα στρατόπεδο συγκέντρωσης και σε σπίτια κοντά στο λιμάνι, θυμάμαι ακόμα πως ανοιγόκλειναν τις μεγάλες σιδερένιες τους πόρτες. Άνοιγαν τις πόρτες, έπαιρναν νεαρά κορίτσια και τα βίαζαν. Κάποια επέστρεφαν πίσω, κάποια άλλα τα σκότωναν. Ακούγαμε τις κραυγές τους. Εκεί πέθανε μία από τις αδερφές μου από πείνα και έθαψαν ζωντανή μία θεία μου που τα παιδιά της ζούνε ακόμα».

θεσπρωτος

Ας δούμε μερικές μαρτυρίες των ανθρώπων που έζησαν εκείνη την εποχή τα γεγονότα από πρώτο χέρι.., τόν σεβασμο των ανθρωπίνων δικαιωματων ...! πού εζησαν στην Ελλαδα . Ο Εσαμπουντίν Καντίου λέει: «Μας συγκέντρωσαν όλους στο σπίτι ενός Αλβανού, του Σαλί Αβούζι. Εκεί υπήρχαν και άλλοι που είχαν έρθει στην πόλη μας από τα γύρω χωριά. Εκεί είχαν συγκεντρώσει γυναίκες και μικρά παιδιά, καθόλου άντρες. Μας είχαν εκεί για περίπου 5-6 μήνες. Σχεδόν κάθε μέρα έθαβαν και από ένα παιδί. Μας είχαν πιάσει αρρώστιες, ήμασταν σε άσχημη κατάσταση. Δεν είχαμε να φάμε. Με λίγα λόγια πέθαναν πολλά παιδιά και ηλικιωμένες γυναίκες. Υπήρχαν κάποιες γυναίκες άνω των 80 χρόνων.. οι Έλληνες τους έριχναν από τις σκάλες και πέθαιναν…». Η Καντριέ Οσμάνι λέει: «Σκότωσαν τον πατέρα μου, τον ξάδερφο μου, τους αδερφούς της μητέρας μου και την αδερφή της μητέρας μου που ήταν παράλυτη. Την έριξαν από τις σκάλες και μετά την πυροβόλησαν…». Η Καντριέ Αλίου λέει: «Μπήκαν το βράδυ οι Έλληνες στο σπίτι μας, πήραν τα 4 πρόβατα που είχαμε. Η μητέρα μου με το μωρό στην αγκαλιά της τους έλεγε: {Σας παρακαλώ, δεν έχω γάλα για τα παιδιά μου} και ένας στρατιώτης της είπε: {Έχω μόνο μία σφαίρα, δεν είμαι εδώ για να την σπαταλήσω, πήγαινε μέσα}. Άκουγα τις γειτόνισσες μου που φώναζαν και έκλαιγαν. Τις είχαν κόψει τα αυτιά, τους τραβούσαν τα σκουλαρίκια από τα αυτιά τους με τη μία και τους τα έκοβαν. Τις είχαν κόψει τα δάχτυλα για να τις πάρουν τα δαχτυλίδια.. απίστευτα πράγματα. Ξεκοίλιασαν έγκυες γυναίκες. Θυμάμαι ακόμα μία γυναίκα που είχε ένα μεγάλο τραύμα από λόγχη ανάμεσα στους ώμους της».

@

Σε κάθε περίπτωση ο Δωρόθεος είναι υπόλογος, αν όχι για πλήρη συμμετοχή του, το ελάχιστο για την απόλυτη σιωπή του στο φοβερό έγκλημα της άνανδρης σφαγής των άμαχων μουσουλμάνων συντοπιτών του. Η συμπεριφορά του μας θυμίζει επακριβώς τον μητροπολίτη Π.Πατρών Γερμανό, που σύμφωνα με τις περιγραφές του Κανέλλου Δελληγιάννη πλιατσικολόγησε την Τριπολιτσά με το μουλάρι του να γονατίζει από τα λάφυρα, πράγμα που του κόστισε μετά τη δολοφονία του από το γαμπρό του Γιώργο Καλαμογδάρτη, για να του αρπάξει τα 80.000 τάλληρα της λείας.Ο Χότζα, άσχετα από την μετέπειτα (προδιαγραμμένη) εξέλιξή του σε τύραννο, είχε την εντιμότητα και την ευφυϊα, να ενώσει την ελληνική μειονότητα και τον αλβανικό λαό σε αντιφασιστικό πατριωτικό αγώνα. Αυτή είναι η καλή πλευρά της κομμουνιστικής του ιδεολογίας την οποία εφάρμοσε και μπράβο του. Δεν είχε κανένα λόγο να συγκρουστεί με την ελληνική μειονότητα. Αργότερα βέβαια με τον τρόπο που κυβέρνησε ήλθε αντιμέτωπος με την πλειοψηφία όλων των κατοίκων της Αλβανίας. Ηθικό δίδαγμα: Όποιος κάνει το καλό το βρίσκει μπροστά του, όποιος απεργάζεται το κακό, όπως έκαναν το παπαδαριό, ο ΕΔΕΣ και το σκληρά δεξιό ελληνικό κράτος, δημιουργεί τεράστιες ανθρώπινες δυστυχίες, μίση, πάθη ατελείωτα, που φτάνουνε μέχρι τις μέρες μας. Τόσες σφαγές, τόση δυστυχία γιατί; Γιατί το ελληνικό κράτος δεν μπόρεσε να αγκαλιάσει δημοκρατικά και ισότιμα όλο τον πληθυσμό του. Αν το βρίσκετε χρήσιμο και πατριωτικό να συνεχίζονται οι πολιτικές αποσιώπησης της αλήθειας, καταπάτησης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, φυλετικού μίσους και πολιτικών διακρίσεων, είναι πρόβλημά σας και πρόβλημα αυτών που χτίζουν πάνω τους. Χτίζουν στην άμμο.

@

Θά αναφερθούμε στην εθνική δράση του μητροπολίτη Παραμυθίας Δωρόθεου (Δημήτρη Νάσκαρη), για την εθνική δράση του οποίου καυχιέται μέχρι σήμερα η κρατική Εκκλησία. Η αγιότης του ήταν ένα ορφανό χωριατόπουλο από τη Λέλοβα της Πρέβεζας, που στα νιάτα του δούλεψε ως εργάτης στη διαβόητη ιερατική σχολή Κορίνθου, μέχρι που τον ανακάλυψε ο μετέπειτα αντιβασιλιάς, μητροπολιτης της πόλης Δαμασκηνός. Η εφημερίδα «Ήπειρος» (φ. 165 19/3/1914) έγραψε για την άφιξή του στην επισκοπή του ως πολέμαρχος: «Ἀφίκετο προχθὲς εἰς τὴν πόλιν μας τῆς ρωμαντικὴν πρωτεύουσαν τῆς Αὐτονόμου Πολιτείας ὁ Σεβ. Παραμυθίας ἡγούμενος πλείστων ὁπλιτῶν. … Θρησκευτικὸς ἀρχηγὸς Μητροπολίτης ἀλλὰ καὶ πολεμιστὴς … μὲ τὸν Σταυρὸν τοῦ Σωτῆρος καὶ τὸ ξίφος τοῦ Διάκου ἔρχεται νὰ ἐνθαρρύνη, … ἀλλὰ καὶ νὰ πολεμήση συνάμα». Το 1952 ο οπλαρχηγός που είχε περιφρονήσει το Σχήμα του, εγκατέλειψε τη νύμφη Μητρόπολή του και το κοπάδι του με αντικανονική μετάθεση-προβλεπόμενη ποινή και για αυτό, η καθαίρεση- και έγινε μητροπολίτης Τρίκκης.Ο Μαργαρίτης αναφερόμενος στον ελληνικό ισχυρισμό για σύμπραξη των Τσάμηδων στην επιλογή των προκρίτων θυμάτων της ναζιστικής εκτέλεσης σημειώνει πως «παραμένει αντικείμενο υποθέσεων, ιδιαίτερα μετά τις μυθοπλαστικές κατασκευές του –διαρκώς απόντος από την περιοχή-μητροπολίτη Δωρόθεου…». Για το Δωρόθεο υπάρχει άλλη μια αρνητική μαρτυρία: «Μοναδική θα μείνει, ωστόσο, η αναφορά του βρετανού ταγματάρχη Ουάλας (15.8.1944) για όσα ακολούθησαν την είσοδο του ΕΔΕΣ στα χωριά των Τσάμηδων, το Σεπτέμβριο του 1944 (σημ.Λασκ.: ο αρθρογράφος της «Ελευθεροτυπίας», θέλει να πει στις 11 Αυγούστου στο Μαργαρίτι, άλλωστε ο David John Wallace έπεσε ηρωικά λίγες ημέρες μετά, στις 17.8, στη μάχη της Μενίνας και θάφτηκε στην Παραμυθιά). Αν μη τι άλλο, στο πλιάτσικο φέρεται να πρωταγωνιστεί, αν και με αμφιλεγόμενες επιδόσεις, ο ίδιος ο τοπικός εκπρόσωπος του Υψίστου: «Οι αντάρτες επιδόθηκαν σ’ ένα όργιο αντεκδικήσεων, λεηλασιών κι εσκεμμένης καταστροφής των πάντων. Η όμορφη κωμόπολη Μαργαρίτι κάηκε ολοκληρωτικά. Ο μητροπολίτης Παραμυθιάς συμμετείχε στο ψάξιμο των σπιτιών για λάφυρα, βγαίνοντας από ένα σπίτι, ωστόσο, ανακάλυψε ότι το ήδη βαρυφορτωμένο μουλάρι του το είχαν ξαλαφρώσει κάτι αντάρτες«…», (‘Ιός’-‘Ελευθεροτυπία’, 27/4/2003).

@

Στις 26 Ιουνίου του 1944 ο ΕΔΕΣ μπήκε στην Παραμυθιά έπειτα από σύντομη αντίσταση της τσάμικης πολιτοφυλακής. Γράφει ο Γ.Μαργαρίτης: «Όλες οι μαρτυρίες από οποιαδήποτε πλευρά κι αν προέρχονται συμφωνούν στην έκταση και στη βιαιότητα των θανατώσεων και κακοποιήσεων σε βάρος των μουσουλμάνων κατοίκων. Πολλές εκατοντάδες-ο αριθμός άγνωστος, αλλά ίσως πλησιάζει τα 500 άτομα-θανατώθηκαν με τους πιο μαρτυρικούς τρόπους μέσα και γύρω από την πόλη…..ο ταγματάρχης Κρανιάς, …του ΕΔΕΣ αποφάσισε την τιμωρία των ‘πρωταιτίων’, δηλαδή την εκτέλεση 34 Τσάμηδων που είχαν επιβιώσει της σφαγής…Δεν ήταν η τελευταία φάση…οι εκκαθαρίσεις των μουσουλμανικών χωριών νότια του Καλαμά, έδιωξαν τους περισσότερους κατοίκους τους βόρεια από το ποτάμι…». Η Ελευθερία Μαντά σημειώνει: «Ο αλβανικός πληθυσμός ….που δεν είχε περάσει τα σύνορα καταδιώχθηκε απηνώς, τα θύματα υπήρξαν δεκάδες, τα αλβανικά σπίτια λεηκατήθηκαν και παραδόθηκαν στις φλογες και τζαμιά καταστράφηκαν. Για πέντε περίπου ημέρες επικράτησε το χάος και η καταστροφή. Δεκάδες γυναίκες και παιδιά κλείστηκαν στο σχολείο και μόνο χάρη στην παρέμβαση των αξιωματικών της Συμμαχικής Αποστολής και των Ελλήνων κατοίκων που δεν συμφωνούσαν με την τακτική των μονάδων του ΕΔΕΣ διασώθηκαν….».Το ΕΑΜ, προς τιμήν του, είχε πραγματικά πατριωτική και ενωτική πολιτική. Στην περιοχή δρούσε μικτό τάγμα από Χριστιανούς και Μουσουλμάνους μαχητές. Η πρωτοκαθεδρία του έγινε δεκτή και στις διαδικασίες που συνόδευσαν τη συμφωνία της Καζέρτας με την υποβολιμιαία όμως κίνηση να ονομαστούν οι αριστερές δυνάμεις ως «Τουρκαλβανοί παρτιζάνοι». Έτσι φτιάχτηκε το κλίμα και με την άδεια των Βρετανών αξιωματικών συνδέσμων της περιοχής ο ΕΔΕΣ επιτέθηκε στις μεικτές δυνάμεις του ΕΛΑΣ επαναλαμβάνοντας τη φρίκη της Παραμυθιάς στο Φιλιάτι και στα γύρω μουσουλμανικά χωριά. Ο ιστορικός Γ. Μαργαριτης Ο Μαργαρίτης καταλήγει με κάτι που οφείλουμε να πιστώσουμε στους Αλβανούς κομμουνιστές: «Παρά τις πολύπλευρες πιέσεις και την ένταση…το Απελευθερωτικό Μέτωπο της Αλβανίας, αρνήθηκε να προχωρήσει σε αντίποινα εις βάρος της ελληνικής μειονότητας της γειτονικής χώρας. Σε αντίθεση με τις συνήθεις βαλκανικές πρακτικές το αίμα δεν απαντήθηκε με αίμα….το αναφέρουμε αυτό σε εποχές που υπερβολικά πολλοί και με υπερβολικά εύκολο τρόπο διακηρύσσουν ότι….στα Βαλκάνια των πρόσφατων χρόνων….η δική μας χώρα «δίδαξε πολιτισμό». Στην εδώ περίπτωση το μάθημα ήταν σπουδαίο και ασφαλώς δεν προήλθε από την ελληνική πλευρά.

θεσπρωτος

Να γίνουν σεβαστά τα δικαιώματα των Ελλήνων στην Αλβανία...Ας δούμε ποσο σεβαστα ειχαν γινει τά δικαιωματα των αλβανων στην Ελλαδα . Οι Αλβανοί Τσάμηδες της Θεσπρωτίας, που οι εθνικιστές τους τους παρουσιάζουν ως απογόνους των Μολοσσών, κινδύνεψαν κατά τη φοβερή ανταλλαγή πληθυσμών με βάση το θρήσκευμα (1923-’26) μεταξύ Ελλάδας-Τουρκίας, να εξοριστούν στη Μ.Ασία. Τελικά το ανοσιούργημα αυτό αποφεύχθηκε, ύστερα από έντονα διαβήματά τους στην ‘Κοινωνία των Εθνών’ και για πολλούς ακόμη λόγους. Στο διάστημα αυτό υπέστησαν έναν τρομερό ψυχολογικό, και όχι μονο, πόλεμο, που οδήγησε σε αναγκαστική πώληση ή και σε λεηλασίες των περιουσιών τους. Πολλοί αυτοεξορίστηκαν στην Αλβανία κουβαλώντας έκτοτε τα αισθήματα του εκπατρισμένου πρόσφυγα με ότι αυτό συνεπαγόταν για το μέλλον. Η δικτατορία Μεταξά έφερε το 1937 το Ν.735/8, που προέβλεπε την υποχρεωτική απαλλοτρίωση των αλβανικών περιουσιών που απέμειναν. Οφείλουμε λοιπόν να αντιληφθούμε τα αισθήματα που ενέπνευσαν όλα αυτά στη μειονότητα, που ένιωθε υπό διωγμόν, εξωθώντας την να βλέπει ως απελευθερωτή της κάθε εισβολέα, όπως συνέβαινε πάντα ιστορικά με κάθε καταπιεζόμενη μειονότητα (π.χ. Ουνίτες της Ουκρανίας, που συνεργάστηκαν με τους Γερμανούς-Ναζίδες εισβολείς). Δεν θέλω να δικαιολογήσω αυτές τις αντιδράσεις των αδικημένων μειονοτήτων, οφείλουμε όμως να κατανοήσουμε για τα καθ’ημάς, ποιές εγκληματικές εθνικιστικές συμπεριφορές αντιδραστικών ελληνικών κυβερνητικών κύκλων τις προκάλεσαν, μετατρέποντας τις μειονότητες σε Δούρειους Ίππους αλυτρωτισμών και να φροντίζουμε να μην επαναληφθούν, ούτε καν με περιφορές Επιταφείων σε αμιγώς μουσουλμανικά χωριά από ευσεβείς υπουργούς της αριστεροακροδεξιάς. Στην αρχή της Κατοχής, οι Τσάμηδες της Θεσπρωτίας που είχαν απομείνει ήταν περί τους 20.000. Η συνεργασία ενός μέρους από αυτούς με τα στρατεύματα της φασιστικής και της ναζιστικής Κατοχής, όχι από ιδεολογία αλλά από ανάγκη, ήταν περίπου μονόδρομος, αν συνυπολογισθεί και η εγκληματική όσο και βλακώδης τακτική του ΕΔΕΣ εναντίον τους, που τροφοδοτούσε μίση και τους εξωθούσε σε αποστασία. Δυστυχώς η παρουσία του ΕΑΜ στα μέρη αυτά ήταν αρχικά περιορισμένη. Το 1943 πολλοί Τσάμηδες συνέδραμαν τα ναζιστικά αντίποινα για το φόνο 10 Γερμανών στρατιωτών, δηλαδή την καταστροφή του Φαναριού και την εκτέλεση των 49 προκρίτων της Παραμυθιάς, παίρνοντας αντεκδίκηση ακόμη και με βιασμούς γυναικών.

Φόρτωση περισσότερων σχολίων
ΠΡΟΣΘΗΚΗ ΣΧΟΛΙΟΥ
Απομένουν χαρακτήρες
* Υποχρεωτικά πεδία

Δείτε Επίσης