Στέφανος Τζανάκης

Μεγάλες πλημμύρες, με πολλούς νεκρούς και μεγάλες καταστροφές. Αρκετοί Γερμανοί αναγκάστηκαν να αναφωνήσουν το ελληνικό «δεν υπάρχει κράτος» - και αφού αυτοί έγιναν ελληνοπρεπείς, δεν άργησαν και οι δημοσκοπήσεις να αποκτήσουν «ελληνικό» χρώμα. Η σοσιαλδημοκρατική χελώνα ξεπέρασε τον πράσινο λαγό – και τώρα τα πράγματα αρχίζουν να θυμίζουν κάπως την δεκαετία του ’90, όταν το SPD ήταν η κυρίαρχη δύναμη στην γερμανική πολιτική ζωή.

Οι Σοσιαλδημοκράτες είχαν φτάσει στο παρά ένα πριν να πέσουν κατηγορία – παρ’ ολίγο θα είχαν πέσει κατηγορία και θα γίνονταν ένα κόμμα που θα πάλευε για να είναι υπολογίσιμο. Τα σενάρια των Γερμανών ειδικών μιλούσαν για έναν συνασπισμό Χριστιανοδημοκρατών – Πρασίνων, που θα έβαζε το SPD στο περιθώριο και θα έδινε πόντους στην Αριστερά.

Όλα αυτά ανήκουν πλέον στο παρελθόν – θεωρούνται ως μη γενόμενα. Το SPD είναι πρώτο στις δημοσκοπήσεις, ο υποψήφιος καγκελάριός του, ο Όλαφ Σολτς είναι μακράν ο δημοφιλέστερος πολιτικός στην Γερμανία και για πρώτη φορά, οι Χριστιανοδημοκράτες απειλούνται να μείνουν εκτός της διακυβέρνησης, μιας και εφόσον επικρατήσουν οι Σοσιαλδημοκράτες, θα μπορούσαν κάλλιστα να προχωρήσουν σε έναν συνασπισμό με τους Πρασίνους – χρεώνοντάς τους το πολιτικό κόστος, όπως έπραττε τόσα χρόνια το CDU.

Άλλαξε κάτι στην πολιτική του το SPD για να καταφέρει να ξεφύγει από τα σύνορα του πολιτικού περιθωρίου και να φτάσει να διεκδικεί και πάλι ηγεμονικό ρόλο στην γερμανική πολιτική σκηνή; Όχι – ούτε η «γραμμή» του έγινε πιο «φιλολαϊκή» - όπως την εννοούμε εδώ, στην Ελλάδα, ούτε σήκωσε τους τόνους απέναντι στους συντηρητικούς κυβερνητικούς εταίρους. Λίγο τα επικοινωνιακά παθήματα των Χριστιανοδημοκρατών στις πλημμύρες, λίγο η αίσθηση ότι μετά από την Μέρκελ θα υπάρξει ένα «τέλος εποχής» για το CDU, αλλά και απανωτά ολισθήματα της ηγεσίας των Πρασίνων για ζητήματα που εδώ στην Ελλάδα τα θεωρούμε λεπτομέρειες, έγινε η μεγάλη κυβίστηση του εκλογικού σώματος.

Βεβαίως, όλα αυτά μένει να αποδειχθούν στην κάλπη – αλλά δίνουν ένα παράδειγμα για το τι μπορεί να συμβεί στην πολιτική, που είναι ένα πεδίο χωρίς βεβαιότητες. Μία καλή δημοσκόπηση έχει αξία ως την επόμενη – και μία λάθος κίνηση μπορεί να αλλάξει τα πάντα.

Το ελληνικό κόμμα που συγγενεύει με το SPD είναι προφανώς το ΚΙ.ΝΑΛ – και βρίσκεται αυτή τη στιγμή στα γκάλοπ εκεί που βρίσκονταν οι Γερμανοί Σοσιαλδημοκράτες στα τέλη της άνοιξης. Ίσως και λίγο καλύτερα, αναλογικά, αφού ουσιαστικά ουδείς αμφισβητεί την τρίτη θέση. Ωστόσο, είναι άλλο να είναι ένα κόμμα τρίτο, όπως οι Πράσινοι της Γερμανίας, που εμφανίζονται με ένα δημοσκοπικό 17% - και άλλο να είναι ένα κόμμα τρίτο ξεπερνώντας οριακά το 8%, όπως το ΚΙΝ.ΑΛ. Ειδικά μάλιστα όταν ο μεγάλος ανταγωνιστής του, ο ΣΥΡΙΖΑ, εμφάνισε τετραπλάσια ποσοστά στις τελευταίες εκλογές.

Ωστόσο, κανείς δεν μπορεί να προβλέψει το μέλλον – όχι το μακρινό, αλλά ακόμα και το κοντινό: η προσπάθεια του ΣΥΡΙΖΑ να πατήσει «σε όλες τις βάρκες» - και με τον εμβολιασμό και με τους ανεμβολίαστους, το τελευταίο παράδειγμα – δεν είναι καθόλου βέβαιο ότι θα έχει θετικό αποτέλεσμα. Ακόμα και η ιστορία με τον ναύαρχο Αποστολάκη – παρά τους παράξενους χειρισμούς από την κυβερνητική πλευρά – δεν αποκλείεται να έχει εντέλει αρνητικό αποτέλεσμα για την αξιωματική αντιπολίτευση, από την στιγμή που δεν μιλούμε για μία συνήθη κυβερνητική καρέκλα, αλλά για ένα νέο υπουργείο, για το οποίο ο ίδιος ο Αλέξης Τσίπρας είχε μιλήσει κάνοντας λόγο για την ανάγκη να επιλεγούν πρόσωπα κοινής αποδοχής, που δεν θα αλλάζουν με βάση τους εκλογικούς συσχετισμούς.

Με λίγα λόγια, το ερώτημα είναι κάθε φορά για ποιον δουλεύει ο χρόνος – και αν δεν δουλεύει για την αξιωματική αντιπολίτευση, όπως συνήθως συμβαίνει στην χώρα μας, τότε για κάποιον άλλον δουλεύει…