Παντελής Καψής

Οι θέσεις του είναι τόσο αρτηριοσκληρωτικές και μυρίζουν τόσο αριστερό παλαιοκομματισμό που αρκούν κάποιες μικρές και εύκολες καινοτομίες για να δημιουργήσουν την εντύπωση ότι ο Σύριζα αλλάζει. Ε λοιπόν αυτός ο άνθρωπος βρέθηκε. Φαίνεται μάλιστα ότι θα είναι και υποψήφιος για την ηγεσία. Ήδη έχει καταθέσει ένα κείμενο θέσεων που έχει προκαλέσει εντύπωση κι όχι μόνο μέσα στο κόμμα. Το όνομα του είναι Στέφανος Κασσελάκης.

Εντάξει μη περάσουμε και στην υπερβολή. Πρόκειται για ένα κακοδουλεμένο κείμενο. Για έναν υποψήφιο κανονικού κόμματος θα περνούσε μάλλον απαρατήρητο. Κάποιες θέσεις μάλιστα είναι εκτός πραγματικότητας. Για παράδειγμα προτείνει τη διοίκηση των νοσοκομείων από μια τριμελή επιτροπή που θα αποτελείται, λέει, από ένα εκλεγμένο εκπρόσωπο του «προσωπικού», έναν διορισμένο από το υπουργείο υγείας και έναν μάνατζερ με σχετικές σπουδές και προϋπηρεσία, μετά από διαγωνισμό από το ΑΣΕΠ. Νοσοκομεία χωρίς διοίκηση δηλαδή.

Στην παιδεία πάλι, προτείνοντας άνοιγμα σε συνεργασίες με ξένα πανεπιστήμια, μιλά για τη δημιουργία «βραχιόνων» με αποκεντρωμένη διοίκηση αλλά εντός του δημόσιου πανεπιστημίου. Και με τον αστυφύλαξ και με τον χωροφύλαξ δηλαδή, αλλά πώς θα μπορούν να λειτουργήσουν, άγνωστο. Για να μη πούμε για την περιφρούρηση των πανεπιστημιακών χώρων με βάση το «αυτοδιοίκητο» και τη θέσπιση «πλαισίου κυρώσεων για όσους προκαλούν φθορές» σε «συνεργασία με τους φοιτητικούς συλλόγους». Μα πώς κανείς δεν το είχε σκεφτεί;

Σε πολλές περιπτώσεις πάλι οι θέσεις του περιορίζονται στα γνωστά ευχολόγια όπως για τη «ριζική επιτάχυνση της απονομής της δικαιοσύνης», με τι άλλο, διορισμούς και «υποχρεωτική» τελεσιδικία υποθέσεων. Δεν λείπουν οι αριστερές μεγαλοστομίες για «εργασιακό μεσαίωνα» ενώ φυσικά πουθενά δεν γίνεται αναφορά πώς θα χρηματοδοτηθούν όσα προτείνει, γενναίες αυξήσεις παντού, αλλά και υποχρεωτικά 5% του ΑΕΠ για την παιδεία. Περισσότερο δηλαδή από όσο ο ίδιος ο Σύριζα υποσχέθηκε προεκλογικά.
Έστω κι έτσι η προοπτική της υποψηφιότητας του τάραξε τα νερά στον Σύριζα.

Κάποιες θέσεις του μπορεί να είναι ανάθεμα για την αριστερά, όπως η δημιουργία επαγγελματικού στρατού, η γενίκευση της επιστολικής ψήφου ή ακόμα και το δειλό άνοιγμα σε ξένα πανεπιστήμια. Σίγουρα δεν το βοήθησε το γεγονός, όπως είπε, ότι τρέφει βαθύ σεβασμό για τον Κυριάκο Μητσοτάκη. Ο βασικός λόγος όμως είναι ότι πρόκειται για ένα πρόσωπο έξω από την κομματική νομενκλατούρα το οποίο επιπλέον χρησιμοποιεί μια κανονική γλώσσα, όχι την ξύλινη γλώσσα της αριστεράς.

Από το βιογραφικό του άλλωστε προκύπτει το προφίλ ενός κεντροαριστερού ο οποίος μάλιστα στο παρελθόν είχε δουλέψει για την προεκλογική εκστρατεία του Μπάιντεν. Σε κατά καιρούς δηλώσεις που έχει κάνει, μιλά με τον ρεαλισμό ενός ανθρώπου της αγοράς, αναγνωρίζοντας ανάμεσα σ άλλα ότι «ζούμε στον καπιταλισμό» και το θέμα είναι να ισχύουν οι ίδιοι κανόνες για όλους. Είχε δουλέψει άλλωστε στην Goldman Sachs, για να κατανοήσει «στην πράξη τους νόμους της καπιταλιστικής οικονομίας».

Κατόπιν αυτών βρέθηκε όπως είναι φυσικό στο στόχαστρο των αριστερών θεματοφυλάκων του συριζαϊσμού. Ο εκ των κολλητών του Φίλη, Τάκης Κατσαρός, τον κατηγόρησε ότι κάνει «προσωπική εκστρατεία, εξαγοράζει(!) δημοσιότητα, στήνει μηχανισμό προβολής». Δεν δίστασε να τον χαρακτηρίσει «ψώνιο» που πιστεύει ότι έχει πολιτικό πρόγραμμα, όταν αυτό μπορεί να προκύψει μόνο μέσα από τις διαδικασίες «ενός κόμματος, ενός κινήματος ή μιας συλλογικότητας».

Κάλεσε δε επί της ουσίας τη διαγραφή ή τον αποκλεισμό του από την κούρσα της διαδοχής, αναρωτώμενος τι κάνουν αυτοί που έχουν ταχθεί να προστατεύσουν το κόμμα «από τέτοιες θρασύτατες πρακτικές και συμπεριφορές». Στα σόσιαλ μίντια τέλος μέλη και οπαδοί του κόμματος μιλούν για υποψηφιότητα με την έγκριση ή ως υποκατάστατο του Μητσοτάκη! Μωραίνει κύριος…

Με αυτά τα δεδομένα μπορεί κανείς να υποθέσει ότι δύσκολα θα μπορέσει να επικρατήσει στις εκλογές. Η απρόσμενη στήριξη του από τον Παύλο Πολάκη δεν αρκεί. Δείχνει ωστόσο κάτι ενδιαφέρον. Πως όταν οι σχέσεις μεταξύ των συντρόφων αποκτούν εκρηκτικές διαστάσεις, όπως συνέβη με τον διαγραφέντα Πολάκη, τότε μια τρίτη υποψηφιότητα εκτός των κομματικών ανταγωνισμών, γίνεται ελκυστική.

Αν σε αυτό προστεθεί και η απήχηση που μπορεί να έχει ένας υποψήφιος που δεν κουβαλά τα βαρίδια του σκληρού πυρήνα και επιπλέον μιλά σαν κανονικός άνθρωπος, τότε ας μην αποκλείσουμε μια πιθανή έκπληξη. Ακόμα και αν απλώς πάρει ένα αξιοπρεπές ποσοστό, δείχνει να είναι ο μόνος που μπορεί να κινήσει τα βαλτωμένα νερά του κόμματος. Ο μόνος που δεν μιλά για την «φυσιογνωμία» του Σύριζα αλλά έχει πρακτικές ιδέες, καλές κακές αδιάφορο.